คำพูดของไป๋อิงประหนึ่งค้อนหนักที่ฟาดลงกลางใจโจวอิ่ง
ร่างของนางสั่นเทิ้ม ภาพเหตุการณ์นั้นหวนกลับเข้ามาในห้วงคิดไม่หยุด—ไป๋อิงยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นสีชาด ใช้นิ้วมือเปื้อนเลือดควักรากวิญญาณของตนออกมา ก่อนโยนให้พวกเขาราวกับทิ้งสิ่งของสกปรกชิ้นหนึ่ง
รอยยิ้มหลุดพ้นตรงมุมปากของเด็กสาว บาดลึกยิ่งกว่าคมกระบี่ที่แหลมคมที่สุด
“คืนให้พวกเจ้า นับจากนี้ไปข้ากับพวกเจ้าจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก เราตัดขาดกันอย่างหมดจด!”
น้ำตาของโจวอิ่งไหลรินไม่ขาดสาย
“นางไม่มีวันให้อภัยพวกเรา” เสียงของไป๋อิงแหบพร่าจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง “และนางก็ไม่ควรให้อภัยด้วย”
โจวอิ่งพังทลายลงกะทันหัน นางโผเข้าซบอกสามี เล็บจิกฝ่ามือตนเองลึกจนเลือดซิบ
นางร่ำไห้อย่างเจ็บปวด ราวกับต้องการหลั่งน้ำตาทั้งชีวิตออกมาให้หมด
นางนึกถึงไป๋ตี๋ บุตรบุญธรรมที่นางเลี้ยงดูมากับมือและทะนุถนอมดุจของล้ำค่า ไม่เพียงสังหารบุตรชายแท้ ๆ ของนาง ยังสูบพลังวิญญาณของตระกูลไป๋จนหมดสิ้น
ส่วนตอนนี้ บุตรสาวคนสุดท้ายที่เป็นสายเลือดแท้ ๆ ของนาง—ผู้ที่ถูกนางทำร้ายอย่างสาหัสที่สุด—ก็ไม่มีวันยอมรับนางอีกแล้ว
นางไม่รู้เลยว่าชีวิตนับจากนี้จะเจ็บปวดเพียงใด
ยามนี้ ไม่เพียงโจวอิ่งเท่านั้น ผู้มีอำนาจทั้งตระกูลไป๋ต่างสำนึกเสียใจอย่างถึงที่สุด
บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแผ่ปกคลุมทั่วโถงใหญ่ของตระกูลไป๋
ผู้อาวุโสหลายคนนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเก้าอี้ใหญ่ ใบหน้าหม่นหมองราวกับคนที่สูญเสียญาติสนิท
ถ้วยชาในมือประมุขตระกูลเย็นชืดไปนานแล้ว ทว่าเขายังคงถือค้างอยู่ ดวงตาขุ่นมัวของชายชราเต็มไปด้วยความเสียใจ
“หากตอนนั้น...” ประมุขตระกูลเอ่ยขึ้นกะทันหัน “หากตอนนั้นพวกเราเลือกยืนอยู่ข้างไป๋อิง...”