ไป๋ตี๋ได้ยินเสียงรอบข้าง สีหน้าก็ยิ่งไม่น่ามอง นางถึงกับเริ่มเคียดแค้นบิดาของตนในใจ
หากเขาไม่เข้าไปยุ่งกับไป๋อิง ป่านนี้ไป๋อิงคงตายไปแล้ว
แต่ก็ไม่เป็นไร
นางเหลือบมองไป๋เยี่ยนเฟิงที่อยู่ข้างกาย แววตานั้นประหนึ่งส่งรหัสลับที่ไร้เสียงออกมา ไป๋เยี่ยนเฟิงเข้าใจในทันที เขาลุกพรวดขึ้น กระแอมกระไอ ก่อนตะโกนเสียงดังไปยังฝูงชนในสนามว่า “ขออภัยทุกท่าน! น้องสาวของข้าไป๋อิง ปกติก็ชอบพูดจาเหลวไหล เอาแต่คุยโวโอ้อวด ที่จริงนางทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ตอนนี้คงรู้ตัวว่าไร้ยางอาย จึงหลบหน้าไม่กล้าออกมา ต้องขออภัยทุกท่านที่ให้รอเก้อ ไม่ต้องรอนางแล้ว!”
คำพูดของไป๋เยี่ยนเฟิงประหนึ่งก้อนหินมหึมาที่ตกลงกลางทะเลสาบสงบนิ่ง ก่อคลื่นโหมกระหน่ำขึ้นในพริบตา ผู้คนในสนามชะงักงันไปก่อน จากนั้นก็พากันส่งเสียงอื้ออึง
ก่อนหน้านี้ เมื่อไป๋อิงประกาศอย่างมั่นใจว่าจะคว้าอันดับหนึ่ง แม้ในฝูงชนจะมีคนไม่น้อยดูแคลนคำพูดของนาง คิดว่าเป็นเพียงคำคุยโวของคนหนุ่มสาวที่เลือดร้อน แต่ก็ยังมีบางคนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ถึงขั้นแอบคาดหวังว่าจะมีผู้เยี่ยมยุทธ์ปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ
ทว่าบัดนี้ คำพูดของไป๋เยี่ยนเฟิงกลับทำลายความคิดเหล่านั้นจนสิ้น เขาบอกทุกคนตรง ๆ ว่าที่แท้ทั้งหมดเป็นเพียงคำโอ้อวดของไป๋อิง เป็นแค่คำพูดลม ๆ แล้ง ๆ ที่ไร้มูลความจริงเท่านั้น