หร่วนซินโหรวเองก็ดูมีความสุขมาก นางเอนศีรษะพิงไหล่เซียวอวี้ แล้วเอ่ยกับเขาว่า “เช่นนั้นก็ดียิ่งนัก ศิษย์พี่เซียว ท่านไม่รู้หรอกว่าไป๋อิงรังแกข้าเพียงใด นางชอบกลั่นแกล้งข้าอยู่เรื่อย”
ขณะพูด ดวงตาของนางก็แดงก่ำขึ้นมา
เมื่อเซียวอวี้เห็นนางเป็นเช่นนี้ เขาก็ปลอบโยนนางอย่างระมัดระวัง
“วางใจเถิด ข้าจะช่วยจัดการไป๋อิงให้ดีแน่ จะทำให้นางจดจำไปชั่วชีวิต! ข้าคิดวิธีหลอกนางไว้แล้ว”
เวลานี้ทุกคนต่างมีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่ในใจ
ดูจากเรื่องที่หร่วนซินโหรวก่อขึ้นในช่วงนี้ นางไม่ใช่คนดีอะไรเลย ส่วนไป๋อิงที่อยู่ในกระจกเฉียนคุนกลับดูราวกับคนโง่ ถูกเซียวอวี้ปั่นหัวเสียจนหัวหมุน แล้วจะไปรังแกนางได้อย่างไร?
เซียวอวี้เด็ดดอกไม้มาอีกจำนวนหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วนำไปให้ไป๋อิง คราวนี้เขาขมวดคิ้วแน่นพลางเอ่ยกับนางว่า “อาจารย์ของข้าหมายตาสตรีผู้หนึ่ง อยากให้ข้าแต่งกับนาง หากข้าแต่งกับนาง ต่อไปก็คงมาหาเจ้าไม่ได้แล้ว”
เมื่อไป๋อิงได้ฟัง สีหน้าของนางก็เผยความตื่นตระหนกอย่างชัดเจน “จำเป็นต้องแต่งกับนางหรือ?”
“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้ชอบนาง ในใจข้ามีเพียงเจ้า แต่ก่อนหน้านี้อาจารย์ของเจ้าก็เคยพูดไว้มิใช่หรือว่าจะรั้งเจ้าไว้ข้างกาย ไม่ยอมให้เจ้าออกเรือนเร็วเกินไป ข้าเองก็ไม่รู้ควรทำอย่างไรแล้ว”