“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ปากถ้ำเล่า? ปากถ้ำหายไปไหนแล้ว?”
ปากถ้ำที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ชั่วพริบตา ความสิ้นหวังอันหยั่งลึกถึงกระดูกพลันโถมทับเหล่าผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพอย่างไม่ปรานี ประหนึ่งคลื่นน้ำเย็นเยียบเสียดแทงถึงขั้วหัวใจที่ซัดกลืนพวกเขาจนมิด
ทุกคนเบิกตากว้าง เต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากเชื่อ ไม่ว่าอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าตนจะถูกขังอยู่ในสถานที่น่าสะพรึงกลัวราวกับนรกแห่งนี้ ดิ้นรนเท่าใดก็หาทางออกไม่พบอีกต่อไป
ผู้คนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ไม่กล้าเชื่อภาพอันเหลวไหลและน่าหวาดหวั่นตรงหน้า
“ทำไมถึงออกไปไม่ได้? เมื่อครู่ที่นี่ยังมีปากถ้ำอยู่ชัด ๆ!”
ผู้บำเพ็ญร่างเตี้ยคนหนึ่งมีสีหน้าตื่นตระหนก พลันเสียสติเป็นคนแรก เสียงแหลมสั่นเครือของเขาก้องสะท้อนไปทั่วมิติอันเงียบงันและน่าสะพรึงกลัว
“ปากถ้ำหายไปไหนกันแน่!” ชายฉกรรจ์หนวดเครารุงรังอีกคนร้อนรนจนเส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผาก ตะโกนกร้าวสุดเสียง ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมีเพียงความเงียบงันไร้สิ้นสุดกับไออำมหิตที่เข้มข้นขึ้นทุกขณะ
ทุกคนกวาดตามองรอบด้าน ฉากตรงหน้ากลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว ไร้ช่องโหว่แม้แต่น้อย ดูไม่เหมือนสิ่งที่ค่ายกลใดจะเนรมิตขึ้นมาได้
ทุกอย่างดูราวกับว่าที่นี่ไม่เคยมีปากถ้ำให้ออกไปตั้งแต่แรก พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์คับขันที่ไม่มีวันหนีรอดมาตั้งแต่ต้น