ธงค่ายกลที่ไป๋อิงขว้างออกไปพลันแปรเปลี่ยนเป็นค่ายกลขนาดย่อม กักขังผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดหลายคนนั้นไว้ภายใน
เมื่อคนเหล่านั้นเห็นค่ายกลที่ไป๋อิงขว้างออกมา ก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
“ข้านึกว่าเป็นของวิเศษร้ายกาจอะไรเสียอีก ที่แท้ก็เป็นขยะเช่นนี้เอง เจ้าคิดว่าผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองอย่างเจ้า อาศัยค่ายกลเรียบง่ายเพียงเท่านี้จะกักพวกเราไว้ได้หรือ?”
ไป๋อิงไม่สนใจพวกเขา กลับขว้างธงเล็ก ๆ เหล่านั้นออกไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม
ส่วนเหยียนชื่อหลิงก็บังคับของวิเศษเหินฟ้าให้โฉบไปมาไม่หยุด
ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดเหล่านั้นเห็นแล้วก็รู้สึกขัน คิดเพียงว่าคนทั้งสองกำลังทำเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิง
“ข้าไม่มีเวลามานั่งดูพวกเจ้าขายหน้าอยู่ที่นี่ รีบส่งของที่เพิ่งซื้อมาออกมาเสียแต่โดยดี มิฉะนั้นข้าจะทำให้พวกเจ้าตายอยู่ที่นี่เดี๋ยวนี้!”
กล่าวจบ คนผู้นั้นก็พุ่งตรงเข้าหาพวกเขา
หร่วนซินโหรวกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “พวกเจ้ารีบเอาของพวกนั้นให้พวกเขาไปสิ! คิดจะให้พวกเราตายอยู่ที่นี่กันหมดหรือ?”
แต่เหยียนชื่อหลิงยังคงตอบเพียงว่า “ไม่เป็นไร อย่ากลัวไป”
ไป๋อิงไม่แม้แต่จะเอ่ยตอบนางสักคำ เอาแต่ควบคุมค่ายกลอยู่ตรงนั้น
หร่วนซินโหรวแทบคลุ้มคลั่ง อีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดเชียวนะ!
คนทั้งสองอยากตายก็อย่าลากนางไปตายด้วยได้หรือไม่?
กล่าวจบ นางกลับวิ่งเข้าไปหมายจะแย่งถุงเก็บของของเหยียนชื่อหลิง แล้วโยนสิ่งของเหล่านั้นให้ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดทั้งหลาย