>bDh กระบี่เขียวในมือเหยียนชื่อหลิงส่งเสียงหึ่งแหลมเสียดหู ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังทุกคน ปราณกระบี่อันคมกริบกรีดผ่านอากาศจนเกิดระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เศษหินรอบข้างแหลกเป็นผุยผงภายใต้แรงกดดันนี้ ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว
“ใครขวางข้า ข้าฆ่าผู้นั้น!” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งแห่งเก้าขุมนรก เลือดในดวงตาพลุ่งพล่าน ลายปีศาจลุกลามจากลำคอขึ้นมาถึงแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ วาดเป็นลวดลายประหลาดบนผิวขาวซีด
ซูอวี่ก้าวออกมาหนึ่งก้าว สีหน้าเคร่งขรึม ชายแขนเสื้อสะบัดพลิ้วท่ามกลางปราณกระบี่ “บรรพชนพาหร่วนซินโหรวไปแล้ว! บรรพชนจะพานางไปปิดด่าน!” น้ำเสียงเขาแฝงความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เจ้าคิดว่าตอนนี้จะสู้บรรพชนผู้บรรลุขั้นหลอมสุญญตาระยะปลายได้หรือ?”
ถ้อยคำนี้ประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจเหยียนชื่อหลิง
มือที่กำกระบี่ของเขาสั่นระริก แสงเย็นเยียบจากคมกระบี่สะท้อนใบหน้าบิดเบี้ยวของเขา ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด ทั้งไม่ยินยอม อารมณ์นานัปการถักทออยู่บนใบหน้าหล่อเหลา
จริงด้วย ด้วยระดับบำเพ็ญของเขาในยามนี้ ต่อหน้าบรรพชนก็เป็นได้เพียงมดปลวก...
แต่ไม่นาน ความสับสนในดวงตาก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว
ทันทีที่หันหลัง สายลมยามราตรีพลันพัดชายอาภรณ์สีดำสนิทของเขาปลิวไสว ก่อนมุ่งหน้าไปอีกทิศทางหนึ่ง
ทิศนั้นคือทางไปยังเขตแดนของเผ่าปีศาจ หลายปีก่อนฉินหัวเจินเหรินพบเขาในวัยเยาว์ที่นั่น