หน้าผากของเหยียนชื่อหลิงกระแทกลงบนผืนดินไหม้เกรียมที่ชุ่มไปด้วยเลือดอย่างแรง เกิดเสียงทึบดังขึ้น “ขอโทษ...” เสียงของเขาแตกพร่า ราวกับลอยมาจากที่ไกลแสนไกล
คนที่เขาเคยสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต สุดท้ายกลับต้องมาตายในค่ายกลสังหารที่เขาวางไว้ด้วยมือตนเอง
ความจริงข้อนี้ทำให้หัวใจของเขาราวกับถูกควักออกไปทั้งเป็น เหลือเพียงโพรงว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเลือด
เขาทำให้ไป๋อิงต้องตายได้อย่างไร? ทำให้คนที่เขารักที่สุดในชีวิตต้องตายได้อย่างไร
หัวใจของเหยียนชื่อหลิงเจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้ง
ไป๋อิงของเขา...คนที่เขาใฝ่ฝันอยากแต่งเข้าบ้านมาโดยตลอด...
เมื่อครั้งยังเยาว์วัย เขาไม่รู้ว่ามีกี่ครั้งที่อดใจไม่ไหว อยากสารภาพรักกับนาง แต่ก็กลัวว่าจะทำให้นางตกใจ
ยามนั้นเขามักเฝ้าวาดภาพใบหน้าด้านข้างของนางขณะหลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า จินตนาการว่าสักวันหนึ่งจะได้เรียกนางว่า “ภรรยา” อย่างเปิดเผย
แม้หลังจากสูญเสียความทรงจำ และเข้าใจว่าคนที่ตนรักมาตลอดคือหร่วนซินโหรว ครั้นเหยียนชื่อหลิงเห็นเซียวอวี้อยู่กับไป๋อิง ในใจก็ยังเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
ตอนนั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่ากำลังขุ่นเคืองเรื่องใด