บทที่ 319 อันดับหนึ่งนี้ ข้าต้องคว้ามาให้ได้!
ดวงตาของไป๋ตี๋เปี่ยมรอยยิ้ม ทว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับซ่อนความเจ้าเล่ห์และประสงค์ร้ายที่ยากจะสังเกตเห็น
นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าไป๋อิงไม่มีทางขึ้นประลองกับกัวหลินเทียนแน่ กัวหลินเทียนแข็งแกร่งจนน่าหวาดหวั่น ในเมืองชิงเหยียนแห่งนี้จะมีใครกล้าท้าทายยอดฝีมือเช่นนั้น? แต่ไป๋ตี๋กลับจงใจพูดเช่นนี้ ราวกับตั้งใจผลักไป๋อิงให้ตกที่นั่งลำบาก
ไป๋อิงเคยประกาศคำโอหังต่อหน้าผู้คน ว่าตนจะคว้าอันดับหนึ่งมาให้ได้แน่นอน คนอื่นไม่เคยแสดงความมั่นใจเช่นนี้ ดังนั้น ต่อให้เรื่องนี้ลุกลาม ก็ย่อมไม่พาดพิงถึงผู้อื่น
ในเมื่อไป๋อิงกล่าววาจาโอหัง เช่นนั้นไป๋ตี๋ก็อยากเห็นนักว่านางจะกล้าประลองกับกัวหลินเทียนหรือไม่
หากไม่กล้า คำพูดโอ้อวดก่อนหน้านี้ของไป๋อิงก็จะกลายเป็นเรื่องขบขันครั้งใหญ่
ทันทีที่ไป๋ตี๋เอ่ยจบ คำพูดนั้นก็ประหนึ่งก้อนหินที่ตกลงกลางทะเลสาบอันสงบนิ่ง ก่อเกิดระลอกคลื่นแผ่กระจาย ผู้คนมากมายที่ไม่รู้เรื่องราวต่างพากันมองไปยังทิศทางที่ไป๋อิงยืนอยู่ ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ท่ามกลางความมืด
“พี่สาวของนางเป็นใครกัน? เก่งกาจถึงเพียงนั้นจริงหรือ?”
“มีคนเอาชนะกัวหลินเทียนได้จริงหรือ? ฟังดูเหลือเชื่อเกินไปแล้ว”
“หากเอาชนะเขาได้จริง เมืองชิงเหยียนของพวกเราก็มีทางรอดแล้ว! ข้าทนวันเวลาที่ถูกผู้อื่นดูแคลนมามากพอแล้ว”
ยามนี้ ชาวเมืองชิงเหยียนต่างเฝ้ารอด้วยความหวัง ขอเพียงมีวีรบุรุษสักคนก้าวออกมาปราบกัวหลินเทียน ช่วยระบายความแค้นแทนพวกเขา