ไป๋อิงกำมือแน่น
ชาติก่อน นางเผลอพลัดเข้าไปในเขตต้องห้ามอันน่าสะพรึงกลัวแห่งนั้น
เวลานั้น นางบำเพ็ญถึงขั้นแปรเทพแล้ว พลังแข็งแกร่งกว่าตอนนี้ไม่รู้กี่เท่า
ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น เพียงพลัดเข้าไปในดินแดนสยองขวัญแห่งนั้นโดยไม่ตั้งใจ ก็เกือบทำให้นางต้องสิ้นชีพ
ศพปริศนาร่างนั้นหาใช่สิ่งมีชีวิตที่ควรดำรงอยู่ในโลกนี้ไม่ หากแต่ลงมาจากแดนเบื้องบน ในโลกของพวกเขา ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ไม่มีทางต่อกรกับเซียนแท้ได้ แม้เป็นเพียงศพของเซียนแท้ ก็ยังมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวจนผู้คนสิ้นหวัง
แววตาของไป๋อิงฉายความเด็ดเดี่ยวอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง นางหันกลับขวับ สายตาคมกริบราวคบเพลิงพุ่งตรงไปยังกลุ่มผู้ไล่ตามด้านหลัง พวกเขาเกาะติดราวกับหนอนชอนไชกระดูก ไล่ล่านางไม่ลดละ ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความโลภและเหี้ยมเกรียม ความปรารถนาอันน่าเกลียดเผยชัดบนสีหน้าบิดเบี้ยว
ไป๋อิงไม่เปิดโอกาสให้คนเหล่านั้นลังเลแม้เพียงชั่ววินาที ร่างของนางพลันหักเลี้ยวกลางอากาศ ก่อนพุ่งทะยานไปยังเขตอันเต็มไปด้วยความไม่รู้และภยันตรายอย่างไม่ลังเล
เบื้องหลัง กลุ่มผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพทะยานตามมาอย่างรวดเร็ว ราวคลื่นดำโหมกระหน่ำ หรือเมฆดำทะมึนที่บดบังฟ้า พลังลมปราณซึ่งพวกเขาพัดพามากรีดอากาศรอบด้านจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมสูง