ประมุขสำนักฮวาหยางเห็นสีหน้าของหร่วนซินโหรวเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ก็พลันสังหรณ์ใจไม่ดี
“หร่วนซินโหรว เจ้าเป็นอะไรไป? รู้หรือไม่ว่าเซียวอวี้อยู่ที่ใด?”
เวลานี้เขาไม่เหลือความรู้สึกดี ๆ ให้หร่วนซินโหรวอีกแล้ว
หร่วนซินโหรวไม่กล้าบอกเรื่องมังกรแดงแก่ประมุขสำนักฮวาหยางแม้แต่น้อย ทว่ามังกรแดงในถุงเก็บของกลับกำลังร่อแร่ใกล้สิ้นใจ...
นางไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
“มะ...ไม่มีอะไร...ข้าไม่รู้ว่าศิษย์พี่เซียวอยู่ที่ใด”
เรื่องมังกรแดง นางไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว
นางคิดว่าตนคงคิดมากไปเอง มังกรแดงตัวนั้นจะเป็นเซียวอวี้ไปได้อย่างไร?
หร่วนซินโหรวพยายามปลอบใจตนเองอย่างสุดกำลังว่า
ใช่แล้ว นางคงคิดมากไปเอง!
เซียวอวี้คงมีธุระบางอย่าง จึงติดต่อเขาไม่ได้ ส่วนมังกรแดงตัวนั้นก็คงเป็นมังกรแดงธรรมดา ไม่มีทางบังเอิญถึงเพียงนั้น จนพวกเขาจับเซียวอวี้มาได้หรอก
แต่ในเวลานี้ประมุขสำนักฮวาหยางกลับหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
เซียวอวี้หายตัวไปพร้อมกับไป๋อิง...
เช่นนั้นเขาก็ต้องอยู่กับไป๋อิงน่ะสิ?
ฮ่า ๆ เรื่องนี้ก็ง่ายแล้ว!
หลายวันมานี้ประมุขสำนักฮวาหยางจับตาดูความเคลื่อนไหวของเซียวอวี้มาโดยตลอด เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเซียวอวี้จะพาไป๋อิงกลับมา
หลายวันก่อนเซียวอวี้ยังนัดไป๋อิงออกไปข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง นั่นแสดงว่าไป๋อิงมีใจให้เซียวอวี้จริง ๆ เขาย่อมรอให้เซียวอวี้พาไป๋อิงกลับสำนักฮวาหยางอย่างช้า ๆ ได้
แต่ตอนนี้เขารอไม่ไหวอีกแล้ว ของวิเศษลูกแก้วมังกรที่ไป๋อิงเพิ่งได้มานั้นชวนให้เขาอยากครอบครองเหลือเกิน
อีกทั้งคนของสำนักหลิงเซียวก็ปกป้องไป๋อิงเป็นอย่างยิ่ง หากยังปล่อยให้พวกเขาใกล้ชิดกันเช่นนี้ ไป๋อิงอาจผูกพันกับคนเหล่านั้นจนเซียวอวี้ใช้การไม่ได้เสียแล้ว