โจวอิ่งยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้าง จ้องคนทั้งสองตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเชื่อสิ่งที่เห็นได้
“พวกเจ้าบ้าไปแล้วหรือ?” เสียงของนางสั่นเครือ แฝงความตื่นตระหนกจนยากจะเชื่อ
แม้ความผูกพันฉันแม่ลูกระหว่างโจวอิ่งกับไป๋อิงจะไม่ลึกซึ้งนัก แต่ไม่ว่าอย่างไร ไป๋อิงก็เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของนาง
ในยามนี้ การกระทำของไป๋ตี๋ไม่ต่างจากผลักไป๋อิงลงสู่หุบเหวแห่งหายนะชั่วกัปชั่วกัลป์ ทั้งยังทำให้นางกลายเป็นคนไร้ค่าอย่างไม่เหลือชิ้นดี ความโหดร้ายเช่นนี้ โจวอิ่งจะยอมรับได้อย่างไร?
สายตาของนางเลื่อนไปมาบนร่างไป๋ตี๋ นี่คือไป๋ตี๋คนเดิมที่เคยอ่อนโยนและมีเมตตา คอยออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกนางจริงหรือ?
“เสี่ยวตี๋!” เสียงโจวอิ่งสะอื้นเล็กน้อย “นางเป็นพี่สาวของเจ้านะ! เจ้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ไป๋อิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เองก็มีสีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง เขาสั่งเสียงแข็งว่า “ไป๋ตี๋! รีบปล่อยพี่สาวเจ้าออกมา!”
ไป๋ตี๋ขมวดคิ้วแน่น ขอบตาแดงก่ำ นางเงยหน้ามองสามีภรรยาตรงหน้า น้ำตาที่ไม่อาจควบคุมไหลทะลักออกมา กลิ้งลงตามแก้มไม่ขาดสาย
“ท่านพ่อ ท่านแม่” เสียงของนางเจือสะอื้น ทั้งสั่นเครือและน้อยเนื้อต่ำใจ “พวกท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า หากข้าปล่อยไป๋อิงออกมาตอนนี้ นางจะทำกับข้าอย่างไร? นางเก่งกาจถึงเพียงนั้น เพียงขยับนิ้วก็เอาชีวิตข้าได้แล้ว พวกท่านอยากให้นางฆ่าข้าจริง ๆ หรือ?”