บทที่ 600 เหน็ดเหนื่อยแล้ว ต่อจากนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า!
เจินเหรินทิงหลานมีสีหน้าเคร่งขรึมดุจเหล็กกล้า เหงื่อเม็ดโตผุดซึมบนหน้าผาก
แม้ยันต์คุ้มเทพไท่ซวีจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่ผู้อาวุโสสูงสุดมอบให้ แต่เมื่อต้องเผชิญการรุมโจมตีจากยอดฝีมือขั้นหลอมสุญญตาเก้าคนและผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพอีกหลายสิบคน แสงสีทองเจิดจรัสจากมังกรทองทั้งเก้าก็กำลังหม่นลงด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พลังวิญญาณที่บรรจุอยู่ในยันต์กำลังสูญสลายไปอย่างรวดเร็ว
「อดทนอีกหน่อย... อดทนอีกสักประเดี๋ยว...」เจินเหรินทิงหลานพร่ำบอกตนเองในใจ ก่อนกัดปลายลิ้นจนเลือดพุ่งกระเซ็นใส่ยันต์ แสงสีทองจากมังกรทั้งเก้าพลันสว่างวาบขึ้น ทว่าชั่วพริบตาก็ถูกการโจมตีที่โถมทับฟ้าดินกดข่มลง เสื้อคลุมเต๋าของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ง่ามมือขวาที่ถือยันต์ปริแตก เลือดไหลหยดตามขอบยันต์
「ตูม!」
ดาบเทพแปรโลหิตของผู้อาวุโสเสวี่ยเยี่ยนห่อหุ้มด้วยไออำมหิตโลหิตท่วมฟ้า ฟาดลงบนม่านแสงทองอย่างรุนแรง คมดาบกรีดผ่านมิติ จนเกิดรอยแยกสีดำเส้นเล็ก ๆ ขึ้น
เจินเหรินทิงหลานรู้สึกราวกับถูกกระแทกเข้าที่อกอย่างหนัก เขาครางอู้อี้ ก่อนเลือดสีแดงสดจะเอ่อซึมตรงมุมปาก
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก มองผ่านแสงทองที่หม่นลงเรื่อย ๆ ไปยังร่างสีขาวเบื้องหลัง ซึ่งยังคงจดจ่อวาดอักขระยันต์
「แข็งแกร่งเกินไปแล้ว...」เจินเหรินทิงหลานคิดอย่างขมขื่น เขาไม่เคยสัมผัสพลังอันน่าสะพรึงกลัวของยอดฝีมือขั้นหลอมสุญญตาได้ชัดเจนถึงเพียงนี้มาก่อน
การโจมตีของผู้อาวุโสเสวี่ยเยี่ยนดูเหมือนจะเป็นเพียงการฟาดอย่างส่งเดช แต่พลังวิญญาณที่แฝงอยู่กลับกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ไม่ใช่สิ่งที่คนซึ่งยังไม่ถึงขั้นแปรเทพอย่างเขาจะต้านทานได้เลย