โจวจิงโม่ไม่เคยคาดคิดว่าเหยียนเหลียงจะกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ถึงกับลงมือก่อเรื่องเช่นนี้ได้
ศิษย์หลานคนนี้ ก่อนหน้านี้ก็อาศัยว่าตนเป็นคนในสายของฉีฮ่าวหยวน ก่อเรื่องรังแกชายข่มเหงหญิงอยู่เสมอ
แต่เพราะอาจารย์ของเขาคอยปกป้องอยู่ตลอด พวกเขาจึงไม่ได้ลงโทษอย่างหนักนัก
ใครจะคิดว่าตอนนี้เขาจะกล้าก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้!
ความสำคัญของไป๋อิงที่มีต่อสำนักหลิงอิ่นนั้น ไม่ต้องกล่าวก็เข้าใจได้
หากอาจารย์ของพวกเขาต้องสิ้นชีพเพราะเรื่องนี้ สำหรับสำนักหลิงอิ่นแล้ว ย่อมเป็นความเสียหายใหญ่หลวงจนแทบล่มสลาย!
โจวจิงโม่ชี้ไปยังอาจารย์ของเหยียนเหลียง ซึ่งก็คือศิษย์น้องของตน พลางกล่าวว่า “หากไป๋อิงเป็นอะไรไป ข้าจะถลกหนังเหยียนเหลียงให้จงได้!”
อาจารย์ของเหยียนเหลียงยังคงเอ่ยปกป้องเขาโดยไม่รู้ตัว
“บางทีอาจไม่ใช่ความผิดของเหยียนเหลียง แต่เป็นความผิดของไป๋อิงก็ได้?”
โจวจิงโม่เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา กัดฟันกล่าวว่า “ข้าไม่รู้จักไป๋อิงดีนัก แต่เหยียนเหลียงน่ะหรือ ข้ารู้จักดี! เจ้าจงภาวนาให้ไป๋อิงไม่เป็นอะไรเถอะ มิฉะนั้นข้าจะฆ่าเขาเดี๋ยวนี้!”
กล่าวจบ เขาก็เหินกระบี่มุ่งหน้าไปยังจุดที่ไป๋อิงกับเหยียนเหลียงอยู่ทันที
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันมุ่งหน้าไปยังที่นั่นเช่นกัน
ตอนนี้ชีวิตของไป๋อิงเท่ากับชีวิตของฉีฮ่าวหยวน
ระหว่างไป๋อิงกับเหยียนเหลียง ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายผิด คนที่ผิดก็ต้องเป็นเหยียนเหลียง!