รอยยิ้มที่ไป๋อิงมอบให้ฉินหัวเจินเหรินสดใสยิ่งกว่าแต่ก่อน
นางโน้มกายลง มองอดีตอาจารย์ของตน
แล้วบอกคำตอบที่ยากจะลืมเลือนและน่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของเขา
“ใช่แล้ว! ไม่อย่างนั้นจะเป็นอะไรได้อีก?”
เพียงห้าคำสั้น ๆ กลับดังกึกก้องดุจสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ กระแทกโสตประสาทของทุกคนในทันที ทำเอาผู้คนที่อยู่ตรงนั้นตะลึงงันจนแทบอ้าปากค้าง คางแทบร่วงลงพื้น
คำสาปมารจิตของไป๋อิงไม่ได้กำเริบ เพราะมันถูกถอนออกไปแล้วตั้งแต่แรก!
“เป็นไปได้อย่างไร!”
มีผู้บำเพ็ญคนหนึ่งตะโกนลั่นอย่างสิ้นสติ
พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าคำสาปมารจิตจะถูกถอนออกได้!
คำสาปมารอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ อย่าว่าแต่ขั้นแปรเทพเลย ต่อให้บรรลุขั้นมหายานอันน่าสะพรึงกลัว ก็ยังถอนคำสาปด้วยตนเองไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูตนเองสังหารตนเองอย่างหมดหนทาง!
ไป๋อิงเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงตัวเล็ก ๆ นางทำได้อย่างไร?
การกระทำของไป๋อิงทำลายความเข้าใจของทุกคนครั้งแล้วครั้งเล่า
ในอดีต แม้สิ่งที่นางทำจะดูเกินจริงและพิสดารอยู่บ้าง แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ผู้คนพอจะเข้าใจและยอมรับได้
ทว่าตอนนี้ ไป๋อิงกลับเอ่ยวาจาสะเทือนขวัญ ประกาศต่อหน้าทุกคนว่าคำสาปมารจิตอันน่าสะพรึงกลัวบนร่างของนางถูกถอนออกไปแล้วอย่างสมบูรณ์ นางจะไม่ถูกเงาความตายคุกคามอีกต่อไป!
ข่าวนี้ดุจระเบิดลูกใหญ่ ปะทุเป็นคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำในใจของทุกคนทันที
เหล่าผู้บำเพ็ญในค่ายกลสังหารต่างหน้าซีดราวกับคนตาย บางคนถึงกับสิ้นหวังจนทรุดลงนั่งกับพื้นเช่นเดียวกับฉินหัวเจินเหริน