ในเวลานี้ ประมุขสำนักหลิงเซียวพาไป๋อิงเหาะหนีมาไกลหลายร้อยลี้แล้ว
เมื่อหยุดลง เขาก็หัวเราะจนตัวโยน «ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ»
ไป๋อิงเองก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
นางคิดมาตลอดว่าจะล้างแค้นเซียวอวี้ แต่ที่นางคิดไว้คือ รอให้พลังของตนแข็งแกร่งขึ้นจนไม่ต้องหวาดกลัวผู้ใด แล้วค่อยลงมือสังหารเซียวอวี้ด้วยตนเอง
นึกไม่ถึงว่าประมุขสำนักหลิงเซียวจะช่วยนางล้างแค้นล่วงหน้าเสียแล้ว
แม้จะไม่ได้สังหารเซียวอวี้ แต่ด้วยความเข้าใจที่ไป๋อิงมีต่อเขา สำหรับคนที่ให้ความสำคัญกับหน้าตายิ่งกว่าฟ้าดินเช่นนั้น เรื่องนี้คงทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าความตายเสียอีก
นับแต่นี้เขาจะบำเพ็ญเพียรไม่ได้อีกต่อไป กลายเป็นคนไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง แก่นทองของเขายังสูญสลายไปด้วยวิธีเช่นนี้ ต่อจากนี้เขาคงกลายเป็นตัวตลกไปตลอดชีวิต!
คาดว่าไม่ว่าใครเอ่ยถึงเขา สิ่งแรกที่นึกถึงคงเป็นส้วม
สมน้ำหน้าแล้ว! พวกมันร่วมมือกันคิดเล่นงานนาง ตอนนี้ก็แค่ได้รับผลกรรมจากสิ่งที่ตนก่อเท่านั้น!
—
หลังจากประมุขสำนักฮวาหยางพาคนกลุ่มหนึ่งกลับมา สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่อย่างยิ่ง
เมื่อจัดแจงให้คนพาเซียวอวี้ไปพักเรียบร้อย เขาก็รีบไปหาฉินหัวเจินเหรินทันที
เวลานี้แม้แต่น้ำเสียงของเขายังเต็มไปด้วยความร้อนรนและขุ่นเคือง
«ความฝันของเจ้า เจ้ารับรองได้หรือว่าเป็นจริง? รู้หรือไม่ว่าตอนนี้ไป๋อิงเติบโตไปถึงขั้นไหนแล้ว? นางไม่เพียงบำเพ็ญเพียรได้รวดเร็ว ฝีมือการหลอมอาวุธยังสูงส่งอย่างยิ่ง โดยเฉพาะนางยังได้รับมรดกสืบทอดของเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียน เจ้าและข้าต่างก็ไม่รู้ว่าเนื้อหาในมรดกนั้นคืออะไร หากยังเติบโตด้วยความเร็วเช่นนี้ อย่าว่าแต่เป็นหนึ่งในคนรุ่นเยาว์ที่เก่งกาจที่สุดเลย อีกไม่นานไป๋อิงก็จะแข็งแกร่งขึ้น บางทีไม่นานก็อาจกลายเป็นภัยคุกคามต่อเจ้าและข้า ศิษย์อัจฉริยะเช่นนี้ เจ้ายังกล้าบอกข้าว่านางจะพ่ายแพ้ให้หร่วนซินโหรว!»