หยางอวี่ยกมือคลำแก้มตนเอง แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น
ผู้คนในบริเวณนี้มีอยู่มากมาย หลายคนกำลังชมการประลองของพวกเขาอยู่ ครั้นได้ยินเสียงเอะอะขึ้น ทุกคนก็หันมามองทางนี้
“ทางนี้กำลังประลองกันอยู่หรือ?”
“ดูไม่เหมือนนะ คล้ายกับว่าชายคนนั้นกำลังถูกซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวเสียมากกว่า เหตุใดผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานช่วงกลางถึงถูกคนขั้นสร้างฐานช่วงต้นเล่นงานได้ อ่อนแอจริง ๆ”
หยางอวี่เคยพบเจอเรื่องเช่นนี้เสียที่ไหน?
ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นในชั่วพริบตา
“นังแพศยา เจ้ากล้าตบข้าหรือ?”
เขาพุ่งเข้าใส่ไป๋อิงอย่างดุดัน หมายจะพิสูจน์ให้คนเหล่านี้เห็นว่าตนไม่ได้อ่อนแอแม้แต่น้อย
ทว่าเขายังไม่ทันแตะต้องไป๋อิง นางก็ยกเท้าถีบเข้าที่หน้าอกของเขาอีกครั้ง ร่างหยางอวี่กระเด็นออกไปทันที
คราวนี้เขาล้มอย่างน่าอนาถยิ่งกว่าเดิม หน้าคะมำลงพื้น จนดูราวกับสุนัขกินอุจจาระ!
หยางอวี่ไม่เคยต้องอับอายถึงเพียงนี้มาก่อน โทสะของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด!
เขาหยิบของวิเศษของตนออกมา สีหน้าเหี้ยมเกรียมอย่างยิ่ง วันนี้เขาจะฆ่านังแพศยาคนนี้ให้ได้!
ก่อนหน้านี้หยางอวี่เคยได้ยินมาว่าวิชากระบี่หลิงซีผ่ามิติว่างเปล่าที่ไป๋อิงใช้ร้ายกาจมาก แต่เขาไม่เคยเห็นกับตา จึงไม่เชื่อเลยว่าสตรีคนหนึ่งจะเก่งกาจได้สักเพียงใด
คนพวกนั้นก็แค่พูดเกินจริงเท่านั้น อีกทั้งต่อให้นางเก่งกาจเพียงใดก็อยู่แค่ขั้นสร้างฐานช่วงต้น เขาใช้นิ้วเดียวก็ฆ่านางได้แล้ว
หยางอวี่ดิ้นรนลุกขึ้น แล้วตะโกนใส่ไป๋อิงอย่างกร่างว่า