“ชื่อหลิง?” บรรพชนฮวาหยางขมวดคิ้วมองเขา “เจ้าเป็นอะไรไป?”
เหยียนชื่อหลิงส่ายหน้าอย่างงุนงง นิ้วเรียวยาวขยำสาบเสื้อบริเวณอกโดยไม่รู้ตัว เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ความหวาดหวั่นยากจะเอื้อนเอ่ยจึงโถมเข้าปกคลุมทั่วร่างดุจคลื่นถาโถม จนหนาวเหน็บไปทั้งตัว ปลายนิ้วสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
“ข้า...” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ ลำคอราวกับมีก้อนสำลีชุ่มน้ำอุดอยู่
ดวงตาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ ของเหลวอุ่นร้อนเอ่อคลอขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างแปลกประหลาดนัก
ทั้งที่เขาควรจะมองหญิงสารเลวผู้นั้นดิ้นรนจนตายท่ามกลางปราณมรณะอย่างเย็นชา เช่นเดียวกับบรรพชน
แต่เหตุใด...เหตุใดหัวใจจึงเจ็บปวดราวกับถูกใครควักเนื้อออกไปทั้งชิ้น?
“ตูม——!!!”
ท่ามกลางเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดิน ม่านปราณมรณะแห่งยมโลกก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง!
พายุพลังอันบ้าคลั่งกวาดไปทั่วทุกทิศ ภายในรัศมีร้อยจั้ง ทั้งภูผาหิน ต้นไม้โบราณ กระทั่งอากาศล้วนถูกบดขยี้ในพริบตา!
ท่ามกลางม่านฝุ่นควัน ร่างหนึ่งที่ชุ่มเลือดก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า เหยียบย่างบนประกายพลังวิญญาณที่แตกสลาย——
ไป๋อิง!
อาภรณ์ของนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด เส้นผมยุ่งเหยิงแนบแก้มซีดขาวราวกระดาษ มุมปากยังมีคราบเลือดที่ไม่แห้งสนิท
ทว่าดวงตาของนางกลับสว่างเจิดจ้า ราวกับมีเปลวเพลิงที่ไม่มีวันมอดไหม้ลุกโชนอยู่ภายใน
กระบี่ยาวในมือซึ่งเต็มไปด้วยรอยร้าว บัดนี้กำลังพ่นประกายแสงสีดำชวนใจสั่น ปลายกระบี่ชี้ไปทางใด มิติก็พลันบิดเบี้ยวเล็กน้อย!