ไป๋อิงไม่รู้ว่าลืมตาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด
สายตาของนางจับจ้องไปยังทิศทางที่ผู้อาวุโสสี่อยู่ มุมปากยกโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับแฝงแววท้าทาย
นางกล่าวเสียงเย็นชา “ข้ายังไม่ได้เริ่มรักษาเลย จะรีบร้อนไปไย? แต่เจ้าวางใจเถิด ไม่ว่าเจ้าจะรีบร้อนหรือไม่ ข้าก็ไม่รักษาให้เจ้าอยู่ดี”
ผู้อาวุโสสี่โกรธจนแทบคลั่ง เขาตวาดใส่ไป๋อิง “ใครต้องการให้เจ้ารักษา! เจ้ารักษาไม่เป็นสักหน่อย ยังจะมาเสแสร้งอีก!”
กล่าวจบ เขาก็ไอออกมาเสียงดัง
พร้อมส่งสัญญาณให้คนของตระกูลเหยียนลงมือสังหารไป๋อิงเสียในตอนนี้
ไม่ว่าไป๋อิงจะรักษาเป็นหรือไม่ ขอเพียงฆ่านางให้ตายก็พอ อย่างไรพวกเขาก็แตกหักกันแล้ว ต่อไปนางย่อมไม่ช่วยรักษาคนของตระกูลเหยียนอีก คนเช่นนี้ ปล่อยให้นางตายไปเสียแต่เนิ่น ๆ ยังจะดีกว่า!
ในตระกูลเหยียนมีผู้เชี่ยวชาญอาวุธลับขั้นทารกแรกกำเนิดตอนปลายคนหนึ่ง เขาแอบซ่อนตัวอยู่หลังฝูงชน หยิบอาวุธลับชิ้นหนึ่งออกมา เล็งไปยังทิศทางที่ไป๋อิงอยู่แล้ว
ใครจะรู้ว่าในชั่วขณะนั้น มือของเขากลับถูกพลังอันแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวขุมหนึ่งคว้าไว้แน่น ขณะที่เขากำลังตื่นตะลึง ยอดฝีมือขั้นแปรเทพผู้หนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นด้านหลังอย่างเงียบเชียบ ราวภูตพราย โดยไม่มีใครรู้ว่าโผล่มาตั้งแต่เมื่อใด