ชั่วขณะที่ไป๋ตี๋ได้ยินไป๋อิงตอบตกลง แววปีติยินดีก็ปะทุขึ้นในดวงตาของนาง นางคว้าข้อมือไป๋อิงไว้ทันที ออกแรงเสียจนแทบจะทิ้งรอยช้ำไว้บนข้อมือขาวผ่องเรียวงาม
“ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านพ่อท่านแม่เดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของนางสั่นน้อย ๆ ด้วยความตื่นเต้น
โจวอิ่งในถุงเก็บของราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด นางทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง
นิ้วมือเปื้อนคราบเลือดตบผนังถุงอย่างไร้เรี่ยวแรง น้ำตาผสมเลือดไหลอาบแก้ม
“อิงเอ๋อร์... อย่า...”
ไป๋ตี๋ฆ่าลูกของนางไปแล้วคนหนึ่ง ยังจะฆ่าลูกอีกคนของนางอีกหรือ?
แม้นางไม่เคยดีกับไป๋อิง ทั้งยังเคยทำร้ายไป๋อิงอย่างสาหัส แต่เมื่อรู้ว่าตนบาดเจ็บ ไป๋อิงก็ยังคิดจะมาเยี่ยมนาง... ลูกคนนี้...
ความเจ็บปวดและความเสียใจที่ยากจะเอื้อนเอ่อล้นอยู่ในใจ
ดวงตาทั้งสองข้างของไป๋อิงแดงก่ำ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน
เขากระแทกผนังด้านในของถุงเก็บของอย่างบ้าคลั่ง พลังวิญญาณขั้นแปรเทพพุ่งชนไปมาในพื้นที่คับแคบ
“ไป๋อิง! รีบหนีไป! นี่เป็นกับดัก!”
น่าเสียดายที่เสียงตะโกนทั้งหมดถูกอาคมผนึกกั้นไว้ กลายเป็นความสิ้นหวังอันเงียบงัน
ไป๋ตี๋พาไป๋อิงเหินกระบี่ไปด้วยกัน ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว
เงาร่างศาลบรรพชนที่อยู่ไกลออกไปค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ใต้ชายคามีอักขระสีเลือดกะพริบแสงให้เห็นราง ๆ
ชายเผ่ามารผู้นั้นพิงอยู่ข้างประตู ปลายนิ้วพลิกเล่นจานค่ายกลสีดำสนิท