ภายในค่ายกลใหญ่สีเลือด อากาศราวกับแข็งตัวกลายเป็นของจริง ใบหน้าของเหล่าผู้บำเพ็ญล้วนฉายแววหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน รูม่านตาหดเล็กลงอย่างรุนแรง เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผาก
“นี่... เป็นไปไม่ได้...” ผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพระดับปลายคนหนึ่งขาอ่อน มือกระบี่บินประจำกายร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง
ความตื่นตระหนกแพร่กระจายไปในหมู่คนราวกับโรคระบาด บ้างเริ่มตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ บ้างก็หยิกต้นขาตนเองอย่างบ้าคลั่ง คล้ายต้องการยืนยันว่าตนกำลังฝันร้ายอยู่หรือไม่
แม้แต่ยอดฝีมือขั้นหลอมสุญตาหลายคนซึ่งปกติวางตนสูงส่งยิ่งยวด บัดนี้ก็หน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“สหายเต๋าทุกท่าน!” ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมสุญตาในชุดคลุมสีม่วงคนหนึ่งฝืนสงบใจ ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นระริก “พวกเราต้องร่วมมือกันทำลายค่ายกล! มิฉะนั้นวันนี้ทุกคนต้องมาตายอยู่ที่นี่!”
คำพูดของเขาทำให้ฝูงชนได้สติกลับคืนมา ชั่วขณะนั้น ของวิเศษล้ำค่าหลากชนิดก็ถูกเรียกออกมา แสงเจิดจ้าสาดประกายไปทั่วท้องฟ้า
“ลงมือพร้อมกัน! โจมตีจุดเดียว!” ผู้บำเพ็ญชุดม่วงตวาดเสียงกร้าว
ของวิเศษชั้นยอดหลายร้อยชิ้นพุ่งถล่มจุดเดียวกันของค่ายกลใหญ่พร้อมกัน คลื่นพลังที่ระเบิดออกมาสั่นสะเทือนไปทั่วหุบเขา