ผู้อาวุโสสี่นอนคว่ำอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดขาวขณะมองไป๋อิง เขาไม่ยอมเชื่อว่าสิ่งที่ไป๋อิงพูดเป็นความจริง
ทั้งที่เพิ่งได้รับการรักษาจนหายดี ทั้งที่ยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายฟื้นคืนสภาพแล้ว พลังวิญญาณก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก แต่เหตุใดตอนนี้เขาจึงกลับมาอยู่ในสภาพร่อแร่ดังเช่นก่อนหน้าอีก!
เหตุใดกัน!
“เจ้า! ต้องเป็นฝีมือเจ้าแน่!”
เขากัดฟันตะโกนใส่ไป๋อิง “เจ้าต้องเล่นลูกไม้ลับหลังแน่ เจ้าสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ผู้อาวุโสสี่ระดมโจมตีไปยังทิศทางที่ไป๋อิงยืนอยู่สุดกำลัง เขาคิดจะใช้แรงลมจากฝ่ามือฟาดไป๋อิงให้ตาย!
ทว่าในตอนนี้เขาจะยังมีพลังวิญญาณเหลืออยู่ได้อย่างไรแม้แต่น้อย?
เส้นลมปราณพิสดารทั้งแปดของเขาเปราะบางอย่างยิ่งจากการถูกสิ่งมีชีวิตปรสิตดูดกลืนมาเป็นเวลานาน จนไม่อาจทนรับการโจมตีเช่นนี้ได้อีกแล้ว
ไม่เพียงแต่เขาจะปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย เขายังพ่นเลือดกองใหญ่ไปทางที่ไป๋อิงยืนอยู่
“เพราะ...เหตุใด?”
ผู้อาวุโสสี่จ้องไป๋อิงด้วยดวงตาแดงก่ำ เขายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้อย่างสิ้นเชิง จึงตะโกนใส่เจินเหรินมู่ว่า
“เจินเหรินมู่ รีบมาเปิดโปงนางสิ รีบดูว่านางใช้วิชาปีศาจอะไรกับข้า!”
เจินเหรินมู่รีบวิ่งไปข้างกายผู้อาวุโสสี่ เพื่อสังเกตอาการของเขา
เขาเองก็คิดเช่นเดียวกับผู้อาวุโสสี่ ว่าไป๋อิงต้องใช้วิชาปีศาจบางอย่างแน่