เยี่ยเยี่ยนจินพุ่งเข้าหาไป๋อิงอย่างดุดัน ก่อนจะซัดของวิเศษของตนเข้าใส่นางเต็มแรง
นั่นคือกระบี่ยาวสีเขียวมรกตทั่วทั้งเล่ม ทันทีที่กระบี่หลุดจากมือ อากาศราวกับถูกคมมีดกรีดผ่าน เกิดเสียง “ฟิ้ว ๆ” ดังขึ้น
บนตัวกระบี่ แสงสีเขียวมรกตพลิ้วไหวราวเงาหยก มันเคลื่อนวนไปมาไม่หยุด ขณะเดียวกันสายฟ้าสีทองอร่ามก็แลบแปลบปลาบไปทั่วเงาสีมรกตเป็นระยะ เกิดเสียงระเบิดแผ่วเบาดัง “เปรี๊ยะ ๆ” กระบี่ยาวเล่มนี้ราวกับสายฟ้าสีเขียวมรกตที่ฉีกทะลวงห้วงอากาศ พุ่งตรงไปยังไป๋อิงอย่างเกรี้ยวกราด
เยี่ยเยี่ยนจินกล่าวอย่างได้ใจว่า “ทันทีที่ใช้กระบี่ปี้อวิ๋นออกไป มันย่อมพุ่งเข้าเป้าหมายไม่พลาด ไป๋อิง คราวนี้เจ้าตายแน่!”
ทว่าเรื่องราวกลับเกินกว่าที่เยี่ยเยี่ยนจินคาดคิดไว้มาก เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่ากระบี่ปี้อวิ๋นจะสังหารไป๋อิงได้ในกระบวนท่าเดียว แต่ในจังหวะที่ปลายกระบี่ปี้อวิ๋นกำลังแตะตัวนาง จู่ ๆ ในมือไป๋อิงก็ปรากฏกระถางกำยานของวิเศษรูปลักษณ์เก่าแก่ใบหนึ่งขึ้นมา
กระถางกำยานดูธรรมดาไร้ความโดดเด่น ทว่าขณะนี้กลับแผ่แรงดูดลึกลับและทรงพลังออกมา ราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้ง ชั่วพริบตาก็ดูดกระบี่ปี้อวิ๋นเข้าไปทั้งเล่ม
ชั่วขณะนั้น เยี่ยเยี่ยนจินรู้สึกได้ว่าสายสัมพันธ์ระหว่างเขากับกระบี่ปี้อวิ๋นถูกคมมีดอันแหลมคมตัดขาด สัมผัสที่เคยชัดเจนในจิตเกี่ยวกับกระบี่ปี้อวิ๋นพลันหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความงุนงงและตื่นตะลึง
เขาเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดหวั่น