หร่วนซินโหรวพูดอย่างใจกว้าง เพียงไม่กี่ประโยค ก็เปลี่ยนเรื่องที่ฉินจื่อจินแทงนางให้กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญ
หากไม่ใช่เพราะร่างกายไร้เรี่ยวแรง ไป๋อิง真想ลุกขึ้นปรบมือให้นางอย่างแรง
ไป๋อิงยังไม่ได้แสดงท่าทีใด ศิษย์พี่ใหญ่ซูอวี่ที่อยู่ด้านข้างก็ช่วยไป๋อิงเลือกที่จะให้อภัยแล้ว
เมื่อเห็นคนจากหน่วยบังคับกฎเดินเข้ามา ซูอวี่รีบกล่าวว่า “ก็แค่เรื่องเล็กน้อยระหว่างศิษย์ร่วมสำนัก ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ไป๋อิง ข้าเพิ่งช่วยเจ้าไปบอกคนของหน่วยบังคับกฎแล้ว จื่อจิน他只是不小心 เจ้าให้อภัยเขาแล้ว ก็ไม่ต้องลงโทษเขาอีก”
ไป๋อิงก้มมองบาดแผลของตน ห่างจากหัวใจเพียงหนึ่งนิ้ว
ที่แท้นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยระหว่างศิษย์ร่วมสำนัก
พวกเขาช่วยนางเลือกที่จะให้อภัยอย่างง่ายดายเช่นนี้
นี่คือเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่นางยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อรัก
ก่อนหน้านี้ พวกเขามีท่าทีร้ายกาจต่อนาง นางคิดเพียงจะซ่อมแซมความสัมพันธ์ พยายามเอาใจพวกเขาสุดชีวิต แต่สิ่งที่ได้รับกลับคือความรังเกียจที่ทวีคูณ
พวกเขาบอกว่านางอิจฉา บอกว่านางเสแสร้ง บอกว่านางไม่เลือกวิธีการเพื่อจุดประสงค์ของตนเอง ตอนนั้นนางเพียงรู้สึกว่าตนทำได้ไม่ดีพอ
แต่ไม่เคยคิดเลยว่าคนพวกนี้สมควรได้รับความรักหรือไม่
ตอนนี้ นางจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้ว
ซูอวี่พูดจบ ก็เตรียมจะจากไป
แต่เสียงของไป๋อิงกลับดังขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ข้าไม่ให้อภัย! พวกเจ้าควรลงโทษอย่างไรก็ลงโทษไป ไม่จำเป็นต้องลำเอียง”
คำพูดของไป๋อิงหลุดออกมา ทุกคนต่างตะลึงงัน แม้แต่ฝีเท้าของซูอวี่ที่กำลังเดินออกไปก็ชะงัก
ทุกคนมองนางด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อ
ฉินจื่อจินยิ่งร้องออกมาว่า “ไป๋อิง เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ? เจ้ารู้ไหมว่าคนของหน่วยบังคับกฎจะพาข้าไปไหน? นั่นคือผาคิดบาปนะ”
ผาคิดบาปเป็นดินแดนหิมะและน้ำแข็ง ไม่มีหญ้าแม้แต่ต้นเดียว ลมที่พัดมาล้วนเหมือนมีดกรีด ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย
ฉินจื่อจินรีบคว้าข้อมือของไป๋อิง อยากให้นางเปลี่ยนคำพูด
เขารีบร้อนกล่าวว่า “ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ที่ดี ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เจ้าให้อภัยข้าได้ไหม? เจ้าก็รู้ ข้ากลัวการไปที่แบบนั้นที่สุด”
ก่อนหน้านี้เมื่อฉินจื่อจินทำผิด ก็มักจะขอร้องไป๋อิงเช่นนี้เสมอ
เพียงแค่เขาพูด ไม่ว่าเขาทำผิดอะไรไป๋อิงก็จะเลือกให้อภัย
แต่ไป๋อิงในตอนนี้กลับไม่มีท่าทีหวั่นไหวแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันในใจ
กลัว?
เขาลืมไปแล้วหรือว่า ก่อนหน้านี้ตนก็เคยไปผาคิดบาป และยังไปแทนเขาด้วย!
ตอนที่ฉินจื่อจินยังเด็กก่อความผิดร้ายแรง เพราะความกลัว จึงวิ่งมาหาไป๋อิงร้องไห้ฟูมฟาย ขอร้องให้ไป๋อิงช่วยเขา
ไป๋อิงก็ไม่รู้จะช่วยเขาอย่างไร
สุดท้ายฉินจื่อจินคิดแผนสกปรกขึ้น
ขอให้ไป๋อิงรับผิดแทนเขา รับโทษแทนเขา
ไอ้สารเลวนี่ทำไมไม่คิดบ้างว่า ตอนนั้นนางก็อายุไม่มาก ยังเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ต้องไปยังดินแดนอันหนาวเหน็บนั้น
นางไม่กลัวหรือ?
แต่ไป๋อิงในตอนนั้นกลับตกลง
นางเห็นศิษย์น้องร้องไห้ไม่ได้ที่สุด
นางหวังให้เขามีความสุขตลอดไป
ไป๋อิงอยู่ที่ผาคิดบาปอย่างทุกข์ทรมานสามเดือนเต็ม บั่นทอนรากฐานร่างกายจนพัง
นางมอบหัวใจและชีวิตให้กับฉินจื่อจินอย่างแท้จริง
แต่หลังจากหร่วนซินโหรวมา คนแรกที่เข้าข้างหร่วนซินโหรวและรังเกียจนางก็คือเขา
ครั้งนี้ นางจะไม่ให้อภัยเขาอีกแล้ว
ไป๋อิงสะบัดมือของฉินจื่อจินออกอย่างแรง หันไปบอกคนของหน่วยบังคับกฎอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “พวกเจ้าพาเขาไปเถอะ ข้าไม่มีวันให้อภัย!”
ฉินจื่อจินเบิกตากว้าง มองนางอย่างไม่อยากเชื่อ
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธแค้น
แต่ที่มากกว่านั้นกลับเป็นความเจ็บปวด
ไป๋อิง นางทำกับเขาเช่นนี้ได้อย่างไร?
ฉินจื่อจินตื่นเต้นมาก ร้องตะโกนใส่ไป๋อิงว่า “ข้าขอโทษเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ? เจ้ายังต้องการอะไรอีก?
“ศิษย์พี่” หร่วนซินโหรวรีบกล่าว “ศิษย์พี่ เหตุใดเจ้าต้องขี้งกเช่นนี้? ศิษย์พี่หกแทงเจ้าจนบาดเจ็บเป็นความผิดของเขา แต่สถานการณ์ตอนนั้นพวกเราต่างเห็นกันหมด เป็นเจ้าที่ลงมือก่อน
หากเจ้าไม่คิดจะทำร้ายศิษย์พี่เซียว ศิษย์พี่หกจะแทงเจ้าได้อย่างไร?”
หร่วนซินโหรวเพียงไม่กี่ประโยค ก็โยนความผิดทั้งหมดไปที่ไป๋อิง
ราวกับว่าไป๋อิงคือต้นเหตุของทุกสิ่ง
ไป๋อิงฟังราวกับได้ยินเรื่องตลก “เช่นนั้นเจ้าให้เขาใช้กระบี่แทงเจ้าสักครั้งสิ อ้อ ใช่แล้ว จำไว้ว่าต้องให้กระบี่นี้ห่างจากหัวใจเจ้าเพียงหนึ่งนิ้ว เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าค่อยมาพูดว่า เจ้าจะให้อภัยเขา”
คำพูดของไป๋อิงทำให้ทุกคนเงียบงัน
แม้แต่คนที่เมื่อครู่คิดจะช่วยหร่วนซินโหรวตำหนิไป๋อิงก็หุบปากลง
ศิษย์พี่ใหญ่ซูอวี่ก็เหมือนเพิ่งจะตระหนักถึงจุดนี้
ใช่แล้ว!
กระบี่ของน้องหกเกือบจะเอาชีวิตของไป๋อิง!
เพียงหนึ่งนิ้ว ชีวิตของศิษย์น้องห้าก็จบสิ้น
แม้นางจะเกินไปมาก แต่ก็ไม่ได้สมควรตาย
ก่อนหน้านี้เขาทำไมถึงไม่ได้คิด?
ซูอวี่เพิ่งรู้สึกหวาดกลัวภายหลัง แม้แต่สายตาที่มองไปยังฉินจื่อจินก็เข้มงวดขึ้น
“น้องห้าบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ น้องหก เจ้าก็ควรจำบทเรียนเสียบ้าง ถึงเจ้าอยากช่วยเซียวอวี้ ก็ไม่ควรลงมือหนักถึงเพียงนี้”
พูดพลางเขายังมองไปทางหร่วนซินโหรว
“น้องเล็ก ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงน้องหก แต่เขาครั้งนี้ก่อความผิดใหญ่หลวงจริง ๆ เจ้าอย่าเข้าข้างเขาเลย”
แต่เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขากลับเปลี่ยนน้ำเสียง
“น้องห้า แม้น้องหกจะผิด แต่เจ้าก็ไม่มีผิดหรือ? เจ้าอย่าลืม ต้นเหตุของเรื่องนี้คือเจ้าอิจฉาที่พวกเรารักใคร่น้องเล็ก ไปก่อกวนงานเลี้ยงวันเกิดของน้องเล็ก แล้วยังคิดใช้โอสถชนิดนั้นยั่วยวนเซียวอวี้ หากนับความผิดที่ก่อ เจ้าหนักกว่าน้องหกมากนัก น้องหกจะถูกนำไปลงโทษ เจ้าก็รอดไม่ได้...”
เจตนาของซูอวี่คือให้พวกเขาต่างฝ่ายต่างยอมรับผิดต่อกัน เช่นนี้ทุกคนก็ไม่ต้องไปผาคิดบาป
แต่ไม่คาดคิด เขายังพูดไม่ทันจบ ไป๋อิงกลับเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยแววตาที่เย็นเยียบอย่างผิดปกติ “ในเมื่อพวกเจ้าล้วนเห็นว่าข้าผิด เห็นว่าข้าอิจฉาน้องเล็ก เห็นว่าข้าหลงใหลเซียวอวี้จนโงเขลา ข้าก็จะสลายพลังในร่างของตน ตัดใยเสน่หา ไปฝึกฝนวิชาไร้ปรานี เช่นนี้พวกเจ้าก็วางใจได้แล้ว ข้าจะไม่ชอบเซียวอวู้อีก และจะไม่แย่งชิงความรักที่พวกเจ้ามีต่อน้องเล็กอีก”
พูดจบ ไป๋อิงไม่ให้เวลาใครได้ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย ลงมือสลายพลัง ณ ที่นั้นทันที
ไป๋อิงหวนคิดถึงชาติก่อน นางต่อสู้ด้วยเหตุผล พยายามพิสูจน์ว่าตนไม่มีผิด
แต่ไม่มีใครเชื่อนางเลยสักคน
ยามนี้นางจะไม่ไปอธิบายให้กับกลุ่มคนที่ไม่มีวันเชื่อตนอีกแล้ว
ชั่วขณะ ทุกคนตกตะลึงไปหมด
โดยเฉพาะศิษย์พี่ใหญ่ที่เมื่อครู่ยังคิดจะตีฝีปากให้เรื่องเงียบ ยิ่งเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางศีรษะ
เขาไม่เคยคิดจะบีบให้ศิษย์น้องห้าสลายพลังแล้วฝึกใหม่!
พึงรู้เถิด วิถีไร้ปรานีไม่ใช่เคล็ดวิชาที่ทรงพลังอะไร ผู้ที่ฝึกวิถีไร้ปรานีก็เท่ากับตัดใยเสน่หา แต่ละคนจะตัดขาดซึ่งอารมณ์และความรัก กลายเป็นปีศาจไร้ความรู้สึก
เพราะไร้ความรู้สึก ผู้ฝึกจึงไม่ถูกรบกวนด้วยเรื่องทางโลก สามารถฝึกฝนอย่างมุ่งมั่น ก็จะฝึกได้เร็วกว่าผู้ฝึกอื่นเล็กน้อย
แต่ก็แค่เร็วขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น
ดังนั้น ถึงสำนักจะมีเคล็ดวิชานี้ แต่กลับไม่เคยมีใครฝึกฝน
ซูอวี่ทั้งร่างสั่นเทา เขาพุ่งเข้าไปหมายจะหยุดไป๋อิงจากการสลายพลัง แต่กลับถูกพลังอันแข็งแกร่งผลักกลับมา