รอยยิ้มตรงมุมปากของเซี่ยอวี่เวยพลันแข็งค้าง รอยยิ้มที่เมื่อครู่ยังยกขึ้นด้วยความลำพองใจ บัดนี้กลับดูน่าขันเป็นพิเศษ
เสือดาวลายมารตัวนั้นกลับหักทิศกลางอากาศอย่างฝืนธรรมชาติ กรงเล็บคมกริบพุ่งตรงเข้าหานางพร้อมกลิ่นคาวคลุ้ง!
ดวงตาสีแดงฉานของมันสะท้อนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวของนาง ทว่ากลับมองข้ามไป๋อิงที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ
“เป็นไปได้อย่างไร—” เซี่ยอวี่เวยกรีดร้องอย่างเสียสติ มวยผมที่บรรจงเกล้ามาอย่างประณีตคลายออก ปิ่นประดับผมร่วงกระทบพื้นดังกรุ๊งกริ๊ง
“ไม่! เป็นไปไม่ได้! พวกมันจะทำร้ายข้าได้อย่างไร? ทั้งที่พวกมันควรจะ……”
เสียงของนางขาดห้วงไป คล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าพลั้งปากพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา
นางหันหลังวิ่งหนี ชายกระโปรงปักดิ้นทองเกี่ยวหนามจนขาดก็ยังไม่รู้ตัว หนามแหลมฉีกชุดผ้าไหมราคาแพง ทิ้งรอยเลือดเป็นทางไว้บนเรียวขาขาวผ่อง
จากนั้นนางก็เห็นไป๋อิงยกม่านพลังขึ้นในจังหวะนี้ อักขระสีทองอ่อนหมุนเวียนอยู่บนม่านโปร่งใส สะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แสงตะวัน
เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกคนก็รีบวิ่งเข้าไป ต่างแย่งกันเบียดเสียดเข้าไปในม่านพลัง ถึงขั้นผลักไสผู้อื่น
เซี่ยอวี่เวยรีบโซเซพุ่งเข้าหาม่านพลังเช่นกัน ทว่าในชั่วขณะที่นางกำลังจะเข้าไป กลับถูกพลังไร้รูปร่างดีดกระเด็นออกมาในวินาทีสุดท้าย
หน้าผากของนางกระแทกเข้ากับผนังพลังวิญญาณอย่างแรง จนปูดบวมขึ้นมาเป็นลูกโต