ฉินจื่อจินรีบเข้ามาพยุงเขา มองไป๋อิงด้วยสายตาดุดัน ริมฝีปากเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
"ศิษย์พี่ใหญ่ เจ้าเชื่อนางได้อย่างไร? นางเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย ข้าไม่เชื่อว่านางจะยอมสลายพลังฝึกใหม่... นี่เป็นเพียงอุบายเรียกความสนใจอีกครั้ง ของวิเศษนี่ต้องปลอมแน่ นางจะยอมได้อย่างไร?"
ฉินจื่อจินไม่เชื่อว่าไป๋อิงสลายพลังฝึกใหม่จริง
นี่ต้องเป็นกลลวงตาแน่นอน
ศิษย์พี่ที่เอาแต่บ่นว่าหินวิญญาณไม่พอฝึกฝน จะยอมสลายพลังทั้งหมดทิ้งได้อย่างไร?
เขายิ้มเย็นชา คิดว่าจะเปิดโปงคนตรงหน้าอย่างไร
แต่ยังไม่ทันเอ่ยวาจา ไป๋อิงกลับหยิบของอีกชิ้นออกมา ยื่นให้ผู้รักษากฎ แล้วกล่าวกับเขาว่า "ของชิ้นนี้ให้สุนัขที่เจ้านำมาเถิด"
ฉินจื่อจินที่เพิ่งพูดอย่างมั่นใจ ชะงักค้างไป
ทันใดนั้นรู้สึกโกรธจัดพุ่งขึ้นสู่สมอง
"ไป๋อิง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?"
เพราะสิ่งที่ไป๋อิงหยิบออกมาคือของวิเศษมิติที่ฉินจื่อจินขอให้นางช่วยหลอมให้มาตลอด
เขาอิจฉาที่หยกของไป๋อิงบรรจุพื้นที่มากมาย อยากให้นางช่วยหลอมให้สักชิ้น
แต่ไม่คิดว่านางจะเอาไปให้สุนัข!
นี่มิใช่บอกว่าเขาสู้สุนัขไม่ได้หรือ?
นังสารเลว!
"ไป๋อิง เจ้าดูถูกข้าเช่นนี้ คิดจะตัดขาดไมตรีระหว่างศิษย์ร่วมสำนักจริงหรือ?"
ไป๋อิงไม่สนใจเขา หลังจากทิ้งของพวกนั้นอย่างเด็ดขาดแล้ว ก็หมุนตัวเดินจากไป
ฉินจื่อจินไม่ยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ รีบคว้าตัวนางไว้แน่น
ไป๋อิงหันกลับมา มองเขาอย่างเย็นชา รู้สึกเพียงน่าขันที่สุด
ใช้นิ้วออกแรงสะบัดมือเขาออก
กล่าวกับเขาทีละคำอย่างชัดเจนว่า
"สิ่งที่เจ้าเรียกว่าไมตรีนั้น ตอนที่เจ้ายืนอยู่ข้างเซียวอวี้ ร่วมมือกันวางแผนทำร้ายข้า มันก็จบสิ้นแล้ว
ข้ายังต้องขอบคุณศิษย์น้องที่มอบคมดาบนั้นให้ข้า ทำให้ข้ามองเห็นทุกสิ่งได้กระจ่าง!"
-
ไป๋อิงถูกนำตัวไปผาคิดบาป แม้ที่นี่สภาพแวดล้อมเลวร้าย แต่นางกลับรู้สึกสงบใจอย่างยิ่ง
นางควรทำเช่นนี้ตั้งนานแล้ว จะได้ไม่ต้องตายอย่างน่าเวทนาเหมือนชาติก่อน
ย้อนนึกถึงชาติก่อน ตอนนั้นนางรู้สึกว่าหร่วนซินโหรวประหลาดยิ่ง คนผู้นี้ราวกับมีเวทมนตร์บางอย่าง ผู้ที่เข้าใกล้นางล้วนหลงใหลนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ถึงขั้นยอมสละทุกสิ่งเพื่อนาง
แน่นอนว่ายกเว้นตนเอง นางดูเหมือนจะจงใจเล่นงานตนเองเป็นพิเศษ
ไป๋อิงอยากรู้มาตลอดว่าทำไม กระทั่งหลังตายกลายเป็นวิญญาณ ได้เห็นหร่วนซินโหรวเรียก "ระบบ" ต่อหน้าความว่างเปล่า
ตอนนั้นนางจึงรู้ต้นสายปลายเหตุทั้งหมด
ระบบที่หร่วนซินโหรวพูดถึงบอกว่า ไป๋อิงเป็นนางเอกของโลกนี้ เป็นผู้มีชะตากำเนิดสูงสุด และสิ่งที่หร่วนซินโหรวต้องทำคือแทนที่นาง แล้วชิงชะตากำเนิดของนางไป
นางต้องค่อย ๆ แย่งชิงทุกสิ่งที่เป็นของไป๋อิง ความรักของเหล่าศิษย์พี่น้อง ความห่วงใยของอาจารย์... พวกนี้ถูกเรียกว่าค่าชะตากำเนิด ทุกครั้งที่แย่งไปหนึ่งอย่าง ระบบจะแข็งแกร่งขึ้น ความคืบหน้าในการแทนที่ของหร่วนซินโหรวก็จะมากขึ้น สิ่งที่นางทำได้ก็จะมากขึ้น วัฏจักรเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ สุดท้ายหากนางใช้พลังระบบ แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้ทุกคนหลงรักนางได้
ยังดีที่หลังจากการสังเกตอยู่นาน ไป๋อิงพบว่าระบบที่ว่านี้ไม่ใช่ทุกสิ่งเป็นไปได้หมด เช่น หร่วนซินโหรวไม่สามารถฆ่าใครตามอำเภอใจด้วยจิต ทุกอย่างต้องผ่านพลังภายนอก แม้แต่การฝึกฝนก็ยังต้องฝึกฝนด้วยตนเอง อย่างมากเหล่าศิษย์พี่น้องก็ช่วยเหลือได้บ้าง แต่เท่านี้ก็เพียงพอให้นางยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกได้
ชาติก่อน หร่วนซินโหรวใช้ทุกสิ่งที่เหล่าศิษย์พี่น้องมอบให้ บรรลุขั้นเซียนกำเนิดในเวลาอันสั้นที่สุด นางสร้างความตะลึงแก่ทุกคน กลายเป็นผู้ฝึกตนขั้นเซียนกำเนิดที่อายุน้อยที่สุดของสำนัก โด่งดังไร้เทียมทานในโลกเซียน
ส่วนไป๋อิงตอนนั้นถูกคว้านแก่นโลหิต ราวกับมดปลวก
ไป๋อิงยังจำได้ หร่วนซินโหรวเดินมาหานาง เหยียบนิ้วมือนางอย่างแรง แล้วก้มตัวลง พูดกับนางด้วยรอยยิ้มว่า "ตอนนี้เจ้าไม่มีอะไรเหลือแล้ว สิ่งที่เจ้าชอบ สิ่งที่เจ้าใฝ่หา สิ่งที่เจ้ารัก... ทั้งหมดล้วนเป็นของข้า เจ้าวางใจเถิด ข้าจะช่วยเจ้าสุขสมกับสิ่งเหล่านี้ให้ดี"
ชาติก่อน ไป๋อิงไม่เคยมีสักนาทีที่ไม่คิดจะฆ่าหร่วนซินโหรว ต่อให้ไร้แก่นโลหิต นางก็ไม่ยอมแพ้ ต้องห้ามหลายแห่งที่ไม่มีใครกล้าไป นางล้วนกล้าไป ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน
แต่กว่าจะลำบากฝึกถึงขั้นเซียนเทวะ เมื่อมีความสามารถจะสังหารนางได้ กลับพบว่าตนถูกอาจารย์ที่เคารพปลูกเมล็ดมารจิตใจไว้นานแล้ว กลายเป็นคำสาปมารจิตใจ อาจารย์ผู้ใจดีที่ตนเคารพดั่งบิดา เกรงว่านางจะทำร้ายหร่วนซินโหรว จึงได้ลงมือสังหารนางเสียก่อน
ไป๋อิงกลายเป็นคนไร้ค่าโดยสิ้นเชิง โรคภัยรุมเร้า นางได้แต่มองดูหร่วนซินโหรวฝึกฝนถึงขั้นเซียนรวมจิต ก่อนตายไปด้วยความคับแค้น
โชคดีที่ตอนนี้ได้มีโอกาสเริ่มใหม่ ทุกอย่างยังไม่ทันเกิดขึ้น...
ไป๋อิงกำนิ้วแน่น เริ่มฝึกฝนอย่างหนัก
นางเคยพยายามเอาใจเหล่าศิษย์พี่น้องเพียงใดในชาติก่อน กลับถูกพวกเขารังเกียจ
ชาตินี้นางไม่แยแสแล้ว สิ่งที่นางต้องทำตอนนี้คือยกระดับการฝึกฝนของตน
ความรักอาจถูกพรากไปได้ แต่การฝึกฝนไม่มีทาง!
—
อีกด้านหนึ่ง เซียวอวี้กำลังนั่งดื่มชาอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา
เขาทำทีสงบนิ่ง ราวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
ไป๋อิงบาดเจ็บสาหัสถูกหามไปรักษา หลายคนไปกันหมด แต่เขากลับไม่ไป
เพราะเขาคิดว่าการให้เขาเสแสร้งกับคนที่ตนเกลียดนั้น น่าขยะแขยงเกินพอแล้ว ตอนนี้บรรลุจุดประสงค์แล้ว เขาก็ไม่ควรไปสนใจเรื่องของไป๋อิงอีก
เซียวอวี้จิบชา พยายามตั้งสติให้สงบ แต่ไม่รู้ทำไม ใจกลับรู้สึกร้อนรน
ภาพไป๋อิงถูกดาบแทงบาดเจ็บลอยมาในหัวเสมอ
พวกนั้นคงช่วยรักษานางดีแล้วสินะ
นางได้รับบทเรียนใหญ่หลวงขนาดนี้ คงรู้แล้วว่าไม่ควรรังแกศิษย์น้องหร่วนอีก...
ไม่นานนัก มีผู้ฝึกตนที่ไปดูเรื่องของไป๋อิงกลับมา
พวกเขาพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวาถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้
"พวกเจ้าไม่รู้หรอก มันสุดยอดจริง ๆ"
"เกิดอะไรขึ้น? เล่าให้ฟังหน่อย"
"ไป๋อิงถูกพาไปผาคิดบาปแล้ว"
เซียวอวี้ชะงัก นิ้วกำแน่นทันที
เขาแทบไม่เชื่อ
นี่เป็นไปได้อย่างไร?
เขาบอกตัวเองแล้วว่าไม่ควรสนใจไป๋อิงอีก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป แม้แต่น้ำเสียงยังอดร้อนรนไม่ได้
"ไป๋อิงเพิ่งถูกแทงหนึ่งดาบ อาการบาดเจ็บยังไม่หาย จะพานางไปผาคิดบาปได้อย่างไร? พวกศิษย์พี่น้องของนางก็ไม่ห้าม?"
"ใครว่าไม่ห้ามล่ะ ก็ตัวนางเองน่ะสิสมควร ต้องการไปเอง"
คนผู้นั้นเห็นว่าเป็นเซียวอวี้ จึงโอบไหล่เขาไว้
"จริงสิ เซียวอวี้ ข้ามีข่าวดีจะบอกเจ้าหนึ่งเรื่อง"
เซียวอวี้เงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยความสงสัย
คนผู้นั้นพูดพร้อมรอยยิ้มว่า
"ไป๋อิงคงจะรู้สึกผิด จึงสลายพลังตรงนั้นฝึกวิถีไร้ปรานีเสียใหม่
ดีแล้ว ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องกลัวนางมารบกวนอีกแล้ว นางจะกลายเป็นปีศาจไร้ความรู้สึก! ตัวนางเองก็บอกแล้วว่าจะไม่ชอบเจ้าอีก คราวนี้เจ้าสบายใจได้แล้ว"