เมื่อเห็นชายหนุ่มจ้องนามบัตรเงียบไม่พูดอะไร หลี่ชิงก็เกาหัว แล้วยังคงซื่อตรงพูดความจริงออกมา
"เอ่อ... บัตรใบนี้ ผมเก็บได้มาจากข้างนอกนะครับ ในเน็ตบอกว่า เอาอันนี้มาสัมภาษณ์ได้ ผมก็เลยลองมาดู"
มือของชายหนุ่มที่ถือบัตรชะงักไป
เก็บได้?
เขาเงยหน้าขึ้น มองหลี่ชิงด้วยแววตาประหลาด
ถูกคำสารภาพของหลี่ชิงทำให้ค้างไปชั่วขณะ ชายหนุ่มกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มแบบยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม
เขาพยักหน้า แล้วยัดบัตรใส่กระเป๋าตัวเองไปอย่างถือวิสาสะ
"เฮอะ งั้นนายก็โชคดีจริง ๆ นั่นแหละ" ชายหนุ่มเอนหลังพิงโซฟา น้ำเสียงแฝงความขอไปทีไปหน่อย "อืม... นายชื่ออะไรนะ"
"ผมชื่อหลี่ชิงครับ"
ชายหนุ่มยิ้ม มองใบหน้าของหลี่ชิง ในใจก็เรียบเรียงคำพูดปฏิเสธอย่างมีมารยาทไว้เป็นสิบแบบแล้ว
"คุณหลี่ชิงใช่ไหมครับ เซิ่งซินของเรามีข้อกำหนดเรื่องพนักงานบริการที่เคร่งครัดมากนะครับ คุณสมบัติของคุณนี่..."
พูดยังไม่ทันจบดี ชายหนุ่มก็ชะงักกึก
เขาจ้องหน้าหลี่ชิง แววตาเป็นประกายวูบสองที จู่ ๆ ก็นั่งตัวตรง โน้มลำตัวไปข้างหน้า ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก สายตากวาดมองบนใบหน้าหลี่ชิงอย่างพินิจพิเคราะห์
หลี่ชิงรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ จากที่เขาทำ
โตมาขนาดนี้ ยังไม่เคยถูกใครจ้องตรง ๆ แบบนี้มาก่อน
จริง ๆ แล้วตอนนี้ เขาก็เข้าใจแล้วว่าชายหนุ่มคนนี้หมายความว่ายังไง ดูท่าตัวเองคงหมดหวังแล้ว
ถึงอย่างนั้น อารมณ์ของหลี่ชิงก็ไม่ได้แย่อะไร
ยังไงก็แค่มาลองเสี่ยงโชค เป็นผลที่คาดไว้ตั้งแต่แรก ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแล้ว เขากลับรู้สึกโล่งใจ ไม่ต้องคอยนึกถึงเงินสองหมื่นนั่นอีก พรุ่งนี้ก็กลับไปแบกอิฐที่ไซต์ก่อสร้างดี ๆ เถอะ
กำลังจะเอ่ยปากขอโทษแล้วกลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู
"ยิ้มหน่อยสิ"
"หา?"
หลี่ชิงตะลึงงัน ครู่หนึ่งยังตั้งสติไม่ทัน นึกว่าหูฝาด
เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตายิ้มแย้มของชายหนุ่ม ท่าทางดูซื่อ ๆ
ชายหนุ่มมีรอยยิ้มบนใบหน้า เมื่อเห็นเขาไม่ขยับ ก็เงยคางขึ้น ส่งสายตาเป็นนัยให้เขารีบทำเร็ว ๆ
คราวนี้หลี่ชิงแน่ใจแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น
ในใจเขารู้สึกฉงน ไม่เข้าใจว่านี่มันขั้นตอนสัมภาษณ์งานแบบไหน แต่ก็เชื่อฟังทำตาม ค่อย ๆ ยักมุมปากขึ้น กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับแข็งทื่อเหมือนก้อนหิน สุดท้ายก็บีบรอยยิ้มจอมปลอมที่ปลอมจนปลอมกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วออกมา
ระหว่างยิ้ม เขาก็คอยสังเกตท่าทีของชายหนุ่มไปด้วย
เห็นแต่ชายหนุ่มสีหน้าเรียบเฉย จ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น ในแววตาดูไม่ออกว่าพอใจหรือไม่พอใจ
สายตานี้เองที่ทำให้ยิ้มปลอมของหลี่ชิงซึ่งปกติก็ไม่ค่อยมั่นใจอยู่แล้ว สั่นคลอนยิ่งขึ้นอีก มุมปากที่ยกขึ้นก็ยิ่งตกต่ำลงเรื่อย ๆ สุดท้ายสีหน้าก็ดูทื่อ ๆ งง ๆ เต็มไปด้วยความอาย
ตอนที่หลี่ชิงเกือบทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามก็ขยับตัวขึ้นในที่สุด
เขาเลื่อนสายตากลับมา ก้มลงดึงเอกสารสองชุดจากใต้โต๊ะกาแฟ แล้วกวักมือเรียกหลี่ชิงอย่างเป็นมิตร "นั่งสิ อย่ายืนอยู่เลย"
หลี่ชิงเก็บสีหน้ายิ้มเซ่อ ๆ นั่นทันที ในใจทั้งตกใจทั้งไม่แน่ใจ
ท่าทีของคนนี้เปลี่ยนไปกะทันหันได้ยังไง?
ทั้งคาใจไปหมด หลี่ชิงค่อย ๆ ขยับย้ายไปนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามชายหนุ่ม
"ผมชื่อจางเฉิน เป็นผู้ดูแลรับผิดชอบเซิ่งซิน" ชายหนุ่มเลื่อนเอกสารชุดหนึ่งมาตรงหน้าหลี่ชิง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "คุณหลี่ชิงครับ ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว?"
หลี่ชิงตอบตามตรง "ยี่สิบแปด"
ยี่สิบแปด!?
ได้ยินอายุนี้ รอยยิ้มของจางเฉินกระตุก
เขาก้มลงมองสัญญาสองฉบับใหม่เอี่ยมที่ตัวเองเพิ่งดึงออกมา ในใจมีอัลปาก้าหลายหมื่นตัววิ่งกรูกันผ่านไป
อายุยี่สิบแปด?!
ไอ้หนุ่มนี่มันเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าแบกหน้าแบบนี้ อายุขนาดนี้ แล้วยังถือการ์ดที่เก็บได้มาบุกที่นี่อีก?
ยกมือขึ้นกดหว่างคิ้ว ชั่วขณะหนึ่งจางเฉินไม่รู้จะพูดอะไร
ในห้องเงียบลง
ความเงียบทำให้หลี่ชิงยิ่งกระสับกระส่ายมากขึ้น เขาบีบขากางเกง รู้สึกว่าโซฟาใต้ก้นเหมือนกำลังลนไฟจนร้อนผ่าว
"เอ่อ... งั้นผมขอ..."
"เดี๋ยวก่อน!"
พูดไม่ทันจบ จางเฉินก็ยกมือขึ้นพรวด ห้ามเขาไว้
จางเฉินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเฉียบแหลมคู่นั้นกวาดมองบนใบหน้าหลี่ชิงอีกรอบ ราวกับกำลังประเมินมูลค่าสินค้าสักชิ้น หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็เลื่อนสัญญาทั้งสองฉบับนั้นไปให้
"อย่าเพิ่งรีบไป คุณดูก่อนก็ได้ ว่าสัญญาสองฉบับนี้"
หลี่ชิงไม่เข้าใจประสาอะไร ก็รับมันมา
สัญญาสองฉบับ ตรงกับตำแหน่งงานที่ไม่เหมือนกันสองตำแหน่ง
ฉบับหนึ่งคือ "พนักงานบริการ" อีกฉบับคือ "พนักงานต้อนรับ"
แค่ฟังจากชื่อ หลี่ชิงก็ฟังไม่ออกว่าแตกต่างกันมากตรงไหน มีแค่เรื่องเงินเดือนที่ไม่เท่ากัน
แต่พอเขาอ่านไปเกินครึ่ง สุดท้ายก็เข้าใจถึงความแตกต่างของสองตำแหน่งนี้แล้ว
เขาอายุ 28 ไม่ใช่คนโง่ แค่รู้สึกว่าชื่อเสียงของพนักงานต้อนรับจริง ๆ ในชีวิตประจำวันถูกทำให้เสียหาย ในใจตอนนี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคู่รักคู่นั้นที่ร้านบะหมี่ ถึงทะเลาะกันเรื่องงานขึ้นมา
หลี่ชิงเกร็งคอ ดันสัญญาฉบับ "พนักงานต้อนรับ" นั่นกลับไป ท่าทีเด็ดเดี่ยว
เขาก็แค่อยากหาเงินเพิ่มให้น้องสาวนิดหน่อย ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ถึงขนาดนั้น...
จางเฉินเหมือนจะคาดไว้อยู่แล้ว เขาเลิกคิ้ว สีหน้าไม่ได้แปลกใจอะไร ถือวิสาสะเอาสัญญาฉบับนั้นกลับคืนมา
"แน่ใจแล้ว?"
"ครับ" หลี่ชิงตอบเสียงเบา
"ได้ ก็ตามนั้น"
จางเฉินเอนหลังลงบนโซฟา ใช้นิ้วจิ้มลงบนสัญญาพนักงานบริการที่เหลือ "ปกติแล้วเงินเดือนเริ่มต้นของพนักงานบริการเราคือสองหมื่น แต่ว่า..."
"หลี่ชิง พูดตามตรงนะ นายนี่อายุค่อนข้างเยอะแล้ว แถมรูปร่างหน้าตา ก็ได้แค่ดูสะอาดตาทนดู ห่างจากระดับท็อป... ยังมีระยะอยู่นิดหน่อย ฉะนั้น เรื่องเงินเดือนต้องหักลงบ้าง"
ไฟน้อย ๆ ในใจหลี่ชิงที่เพิ่งจุดติดเพราะเห็นคำว่า "สองหมื่น" ก็ถูกดับวูบลงทันที
ว่าแล้วเชียว รู้อยู่แล้วว่าไม่มีเรื่องดี ๆ แบบนี้
"ดังนั้น ทดลองงานสามเดือน เงินเดือนหมื่นนึง เมื่อผ่านทดลองงานแล้ว ดูผลงานของนาย อาจปรับให้นายได้สูงสุดถึงหมื่นสอง"
จางเฉินคอยสังเกตสีหน้าของเขา แล้วก็โยนข้อเสนอหวาน ๆ ออกมาอย่างไม่รีบร้อน "แต่นายวางใจได้ เรื่องทิปจากแขก ทางไนต์คลับเราไม่หักแม้แต่สลึงเดียว เป็นของนายทั้งหมด แขกที่นี่ให้ทิปกันมือเติบมาก ขอแค่นายฉลาดหน่อย ทำดี ๆ เงินที่ได้ต่อเดือน ก็ไม่น้อยกว่าสองหมื่นเท่าไหร่"
เดือนละหมื่นนึง!
หลี่ชิงฟังแล้วรู้สึกเหมือนมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
ถึงจะน้อยกว่าที่คิดไว้ครึ่งหนึ่ง แต่เดือนนึงมีเงินหมื่นนะ ที่ไซต์ก่อสร้างเขาเหนื่อยแทบตาย ตากแดดตากลม วันหยุดไม่มีทั้งเดือน ก็เพิ่งจะเกินหมื่นนิด ๆ ที่นี่ไม่ใช่แค่มีแอร์ให้เปิด เงินเดือนก็ยังแน่นอน พอผ่านโปรแล้วยังขึ้นได้อีก
ไม่ลังเลอีกแล้ว หลี่ชิงหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อตัวเองลงที่ท้ายสัญญา
"ดี ยินดีด้วย หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่น" จางเฉินเก็บสัญญา ใบหน้าเผยรอยยิ้มพึงพอใจ "มะรืนนี้เที่ยงตรงสิบสองนาฬิกา มาหาผมโดยตรงเพื่อทำเรื่องเข้าทำงาน ก่อนเริ่มงานจะมีคนอบรมนายง่าย ๆ สักหน่อย"
"ครับ ขอบคุณครับ" หลี่ชิงลุกขึ้น พยักหน้าให้เขา
"อย่าเพิ่งรีบขอบใจ" จางเฉินหัวเราะออกมา
เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ยัดสัญญาฉบับพนักงานต้อนรับนั่นกลับลงในซองเอกสาร แล้วพูดเป็นนัยว่า "ที่นี่เราให้ความสำคัญกับคนมากนะ ถ้านายคิดได้เมื่อไหร่ รู้สึกว่างานพนักงานบริการไม่เหมาะกับนาย อยากเปลี่ยนแผนก ก็มาหาฉันได้ตลอด ปรับเปลี่ยนได้หมด"
หลี่ชิงเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเขา ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ อย่างเก้อเขิน ไม่ตอบรับ
เปลี่ยนน่ะ ไม่มีทางเปลี่ยนหรอก