บทที่ 60 เป็นหนุ่มขายบริการก็ยังไม่มีใครเรียกใช้
เคอเช่าหยวนจะยอมยกบริษัทเคอฉือให้เคอหรานได้อย่างไร ในความเร่งรีบ เขาคว้าสัญญาขึ้นมาแล้วฉีกจนขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เห็นดังนั้น เคอหรานก็ยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา “ไม่มีประโยชน์หรอกครับ กรรมการที่อยู่ที่นี่ตั้งมากมายต่างก็เห็นท่านเซ็นชื่อ ยังมีกล้องความละเอียดสูงที่จับภาพได้รอบทิศ ไม่มีมุมอับอีกด้วย”
เขาวางมือลงบนบ่าของเคอเช่าหยวน แล้วพูดอย่างเอาใจใส่ “พ่อครับ อายุปูนนี้แล้ว ก็อยู่บ้านอย่างสบายใจ ใช้ชีวิตบั้นปลายเถอะครับ”
เพียงไม่กี่วินาที บริษัทเคอฉือที่กำลังจะได้มาก็หลุดลอยไป เซี่ยหวยซวี่รับไม่ได้ ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเอ่ยถามเสียงดัง
“ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว! ข้อตกลงนี้จะมีผลได้ยังไง?”
เมื่อได้ยินเสียง อีฟลินก็เหลือบมองเซี่ยหวยซวี่อย่างเกียจคร้าน ริมฝีปากแดงระเรื่อยกยิ้มเอื่อยเฉื่อย “ไม่ลองถามพ่อเธอดูล่ะ ถามเขาสิว่าข้อตกลงฉบับนี้มีผลทางกฎหมายหรือเปล่า”
เซี่ยหวยซวี่มองอีฟลินแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองเคอเช่าหยวน น้ำเสียงร้อนรน “พ่อ พูดอะไรสักคำสิ!”
เคอเช่าหยวนยกมือขึ้นบีบหว่างคิ้ว ถอนหายใจ ราวกับแก่ลงไปสิบกว่าปีในพริบตา เอ่ยอย่างเหนื่อยล้า “พอได้แล้ว”
เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง
รอยยิ้มที่มุมปากของเคอหรานลึกขึ้น แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ประธานอย่างสมเหตุสมผล