บทที่ 132 ตอนพิเศษ: ถูกจับกลับไปลงโทษ
ได้ยินดังนั้น ลมหายใจของเสิ่นอู้เหมียนก็สะดุดค้างทันที
เคอหรานอยู่ในผับแห่งนี้
เสิ่นอู้เหมียนหันไปมอง กวาดสายตาอย่างรวดเร็วไปยังฟลอร์เต้นรำที่กำลังคึกคักและฝูงชนที่ขยับโยกกายอย่างบ้าคลั่ง
แต่ไม่เห็นเงาของเขาเลย
ไม่สิ เคอหรานคงไม่มาคุยธุรกิจในที่เสียงดังขนาดนี้หรอก
ถ้าเขามาผับเหยเซ่อ ปกติก็ต้องอยู่ในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง
เสิ่นอู้เหมียนถอนสายตากลับ เงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นสอง
แม้จะมีระยะห่างและกระจกกั้นอยู่ เธอก็ยังสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทเย็นเยียบคู่นั้นโดยไม่ทันตั้งตัว
ชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาติดกระจก เปลือกตาหลุบต่ำ มองเธอลงมาจากที่สูง แววตาลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ใบหน้าหล่อเหลาเจือความกร้าวถูกเงาจางๆ ปกคลุม ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับดำวาวชวนหวาดหวั่น ราวกับสัตว์ร้ายที่ซุ่มรอเหยื่ออยู่ในความมืด
มือใหญ่ขาวเย็นที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนของเขาถือแก้วเหล้า ยกขึ้นมาทางเธอเล็กน้อย แล้วชนแก้วกลางอากาศเบาๆ
เสิ่นอู้เหมียนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
ทำไมเธอถึงนึกไม่ถึงนะว่าเคอหรานจะมาคุยธุรกิจที่ผับเหยเซ่อ
โดนจับได้ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้
จบเห่แล้ว เธอรู้สึกว่าคืนนี้เอวของเธอคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว อ้อ ไม่ใช่แค่เอวด้วย
เสียงทุ้มต่ำที่ฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไรของเคอหรานดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงทรงอำนาจและไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “ขึ้นมา”
เสิ่นอู้เหมียนหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
ใครก็ได้มาช่วยเธอที
เธอหันกลับไปมองหลินไต้เวย ซูหยวน และเซี่ยชูอี