ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างหลีกทางให้สองข้างทาง ไม่มีใครกล้าหาเรื่องพวกเจ้าถิ่นแบบนี้เลย
กลุ่มคนพวกนั้นเดินเซ่อซ่าเชิดหน้าเชิดตา ตรงมาที่ร้านซาลาเปาของครอบครัวหยาง
"ตาหยาง ได้เวลาจ่ายค่าคุ้มครองแล้วนะ" ชายหนุ่มผมตั้งที่เป็นหัวหน้าในกลุ่มตะโกนใส่หยางจิ้นกั๋วตรง ๆ ด้วยท่าทางยโสโอหังอย่างยิ่ง
"พี่...พี่ต้าดี ค่าคุ้มครองของข้าเพิ่งจ่ายไปเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ใช่หรือ?" เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะเอาค่าคุ้มครอง เสียงของตาหยางก็สั่นเครือ
ที่จริงแล้วชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้านั้นมีฉายาว่าต้าดี เขาตั้งชื่อเลียนแบบพวกนักเลงในหนังฮ่องกง คนจึงเรียกเขาว่าพี่ต้าดี เขาเป็นเจ้าถิ่นผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น
"เมื่อไม่กี่วันก่อนก็เรื่องของเมื่อไม่กี่วันก่อนสิ ข้าจะเอาอีกทีเจ้าก็ต้องให้ หรือเจ้าคิดว่ากินข้าวเมื่อวานแล้ววันนี้ก็ไม่ต้องกิน? เมื่อวานขี้แล้ววันนี้ก็ไม่ต้องขี้อีก?" สีหน้าของต้าดีฉายแววดูถูก พอพูดจบ สายตาลามกของเขาก็เลื่อนไปมาบนตัวของหยางถิงถิง
"โอ๊ะ ถิงถิงยิ่งสวยขึ้นอีกนะ!"
เมื่อเห็นดังนั้น หยางถิงถิงก็ทำเสียงฮึขึ้นจมูก แล้วเบือนหน้าหนี
"แต่พี่ต้าดี พวกเราจนจริง ๆ ดูสิ ธุรกิจเล็ก ๆ ของเราทำเงินได้สักกี่มากน้อย? ได้โปรดเมตตายกมือให้พวกเราเถอะ ให้ทางรอดแก่คนจนด้วยเถิด"
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเล็งมาที่ลูกสาวอีกครั้ง ตาหยางก็รีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจอีกฝ่าย เพียงแต่อีกฝ่ายจ้องจะเอาลูกสาวของเขาไม่ใช่แค่วันสองวันแล้ว วันเว้นวันก็มาหาเรื่อง เขาเองก็รำคาญมานานแล้ว แต่เจ้าถิ่นแบบนี้คือจ้าวแห่งย่านสลัม พวกนักเลงในย่านสลัมทั้งหมดล้วนฟังคำสั่งเขา แล้วเขาจะมีปัญญาไปหาเรื่องได้อย่างไร
"ยกมือให้เจ้า?"
ต้าดีเบ้ปากยิ้ม สายตาละเลียดไปบนตัวถิงถิงอีกครั้ง ก่อนจะพูดว่า "ได้สิ ยกมือให้ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ อย่างนี้แล้วกัน ให้ถิงถิงมาเป็นแฟนข้า ถ้าเจ้าตอบตกลง ข้าไม่เพียงไม่เก็บค่าคุ้มครองจากเจ้าอีกสักแดงเดียว แต่ยังจะคุ้มครองพวกเจ้า นับจากนี้ไปพวกเจ้าจะตั้งแผงตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ ตั้งสองตำแหน่งก็ยังได้ เป็นไง? ข้อเสนอนี้คุ้มค่าพอไหม?"
"นี่..." ตาหยางอึ้ง แม้จะรู้แก่ใจว่าพวกมันมาเพราะถิงถิง แต่เขากลับรับมืออะไรไม่ได้เลย
ว่ากันว่า ครั้งหนึ่งหยางถิงถิงมาช่วยโดยบังเอิญ แล้วถูกเจ้าต้าดีนี้หมายตาเอา ตอนนั้นก็บังคับให้หยางถิงถิงเป็นแฟนของเขาทันที ครอบครัวหยางย่อมไม่ยอม ต้าดีจึงจงใจกลั่นแกล้ง วันเว้นวันก็มาทวงค่าคุ้มครอง
ครอบครัวหยางก็พึ่งพาร้านซาลาเปานี่แหละ จะหยุดไม่ได้เลย ตาหยางหมดหนทางจึงต้องจ่ายค่าคุ้มครองไปสองครั้ง แต่มันทนไม่ไหวที่พวกมันมาทุกวัน ไม่มีเรื่องอะไรก็มารบกวนทวงค่าคุ้มครอง นี่มันหลุมไร้ก้นชัด ๆ ถ้าต้องจ่ายตลอดใครจะจ่ายไหว?
แจ้งความ?
พวกเขาไม่กล้าหรอก คนแบบนี้จับเข้าไปวันนี้พรุ่งนี้ก็ออกมา แล้วจะยิ่งกลับมาหาเรื่องหนักกว่าเดิม คนธรรมดาที่ไหนจะกล้าหาเรื่องพวกมัน? ต่างก็อยากจะกล้ำกลืนฝืนทน ปล่อยให้เรื่องเงียบไป แต่มันทนไม่ไหวที่พวกมันมาหาเรื่องทุกวันนี่สิ
หวังหย่าฟางถึงปากจะจัดจ้าน แต่เมื่อเผชิญกับพวกนักเลงพาล โหดร้าย ก็หมดปัญญาเช่นกัน เหตุผลนางก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยพูด แต่ใครจะตามใจพวกนาง?
"จะจ่ายไม่จ่าย? ถ้าไม่จ่ายงั้นก็ยกแผงมันให้ข้าที!"
เมื่อเห็นตาหยางลังเล ต้าดีก็โบกมือเตรียมให้ลูกน้องคว่ำแผง
"ช้าก่อน ค่าคุ้มครองนี้ข้าขอจ่ายแทนพวกเขาเอง!"
เย่หวูหานเดินเข้ามาทันใด เขายกมือล้วงแบงก์สองสามใบยื่นให้พวกนั้น แต่ตอนลูกน้องคนหนึ่งกำลังจะรับ เย่หวูหานกลับชักเงินคืนกะทันหัน แล้วกล่าวน้ำเสียงเข้มว่า "พวกเจ้าจะเอาเงินก็ได้ แต่ข้ามีข้อแม้ ขอให้พวกเจ้าอย่ามาที่นี่อีก จงคืนความสงบสุขให้ครอบครัวหยาง!"
"เสี่ยวเย่ ปกติเจ้าก็ช่วยพวกข้ามามากพอแล้ว" หยางจิ้นกั๋วกล่าวด้วยความเวทนาสงสาร
"ลุงหยาง เรื่องนี้ท่านอย่าได้กังวลเลย"
เย่หวูหานห้ามเขาไว้ แต่ถึงเขาอยากให้เรื่องราวจบลงด้วยดี แต่ต้าดีกลับไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
"ไอ้เฮงซวย เงินกระจอกแค่นี้ไล่ขอทานรึไง? ยังจะคืนความสงบสุขให้ครอบครัวหยาง เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? ข้าบอกเจ้าเลยนะ คราวนี้สองพันหยวน ห้ามขาดสักแดงเดียว ไม่อย่างนั้นก็ให้ลูกสาวตาหยางมาเป็นแฟนข้า"
"นี่เจ้าตั้งใจจะเป็นศัตรูกับครอบครัวหยางสินะ?" เย่หวูหานหรี่ตาลง
"ใช่แล้ว เรื่องนี้ข้าตัดสินแล้ว นอกจากให้ถิงถิงมาเป็นแฟนข้า มิฉะนั้นต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้มาก็ไม่เว้น" ต้าดีเชิดหน้าขึ้น มองเย่หวูหานด้วยท่าทางดูแคลนจากที่สูง สีหน้ายโสโอหังสุดขีด
มองดูท่าทางยโสของเขา เย่หวูหานก็หัวเราะออกมาทันที "เจ้ารู้ไหมว่าข้ารำคาญอะไรที่สุด?"
"อะไร?"
"ได้คืบจะเอาศอก!"
ตูม!
ยังไม่ทันที่เขาจะโต้ตอบ เย่หวูหานก็เงื้อหมัดขึ้นต่อยทันที
หมัดนี้ต่อยถูกจมูกของต้าดีพอดี ต้าดีถูกต่อยจนฟันกระเด็น เลือดพุ่งออกจมูกกับปาก ตัวกระเด็นออกไป ตูม! ร่วงลงบนพื้นที่มีน้ำสกปรกนองอยู่ ทันใดนั้นก็เปื้อนทั้งเศษผักเน่า เกล็ดปลา และน้ำเน่าส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั้งตัว
เดิมทีเย่หวูหานไม่ได้อยากมีเรื่อง เขาอยากตามหาหนิงชิงเอ๋อร์เพื่อใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่เมื่อหนิงชิงเอ๋อร์ทรยศ เย่หวูหานก็สิ้นซึ่งใจจะทำเช่นนั้นแล้ว
"มึง...ไอ้เวร มึงกล้าตีกู?"
ต้าดีพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากน้ำเน่า รู้สึกโกรธแค้นขายหน้า ในฐานะเจ้าถิ่นแห่งย่านสลัม เคยกิน虧แบบนี้ที่ไหนกัน?
"พวกมึง จัดการมันให้ข้า!" ต้าดีโบกมือ ตะโกนด้วยปากที่ฟันหลอเสียงลอด
ทันใดนั้นลูกน้องอีกสี่ห้าคนก็ระดมหมัดเท้า ดุดันวิ่งกรูเข้าใส่เย่หวูหานพร้อมกัน
เย่หวูหานเพียงหรี่ตามองพวกมันวิ่งเข้ามา พอเห็นพวกมันพุ่งมาถึงตัว ก็ลอยตัวขึ้นกลางอากาศ หวดขาฟาดกวาดกลางอากาศอย่างดุดัน
ตูม ๆ ๆ ๆ!
เพียงไม่กี่วินาที พวกมันก็ถูกเตะกระเด็นออกไปทั้งหมด แถมยังเหมือนจงใจคำนวณไว้แล้ว พวกมันไม่เบี่ยงไม่เฉ ต่างก็ร่วงลงไปในร่องน้ำเน่าที่มีทั้งปลาเสียกุ้งเน่าคละเคล้ากัน ใบหน้าเปื้อนน้ำโสโครก ร้องโอดโอยไม่หยุด
ชั่วขณะนั้น ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ ไม่มีใครคาดคิดว่าแค่เด็กส่งของจะเก่งกาจต่อยตีได้ขนาดนี้
ด้านข้าง สีหน้าของหวังหย่าฟางก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงเช่นกัน นางก็ไม่คิดว่าไอ้เด็กจนส่งของคนนี้จะมีฝีมือดีถึงเพียงนี้
"โอ๊ะ นี่มันเก่งขนาดนี้เลยรึ?"
พี่ต้าดีเองก็ตกใจไม่น้อย อีกฝ่ายปัดป่ายเพียงพริบตาเดียวก็ทำพวกตนกระเด็นไปหมด ทำให้เขารู้ตัวว่าพวกตนดูเหมือนจะห่างชั้นกับอีกฝ่ายมาก
ด้วยหลักการที่ว่าจอมคนไม่กิน虧ต่อหน้า เขาจึงรีบโบกมือ "ไป รีบไป!"
พวกนั้นพากันคลานลุกขึ้น รีบพยุงกันเดินกะเผลกหนีไปอย่างหงอยเหงา
"ไอ้หนู อย่าดีกว่า กูไม่มีวันปล่อยมึงไว้แน่" ก่อนจากไป ต้าดียังทิ้งคำขู่ไว้ ก่อนจะหันหลังหนีไปอย่างหงอยเหงา
"หึ คิดว่ากูถูกขู่โตมาหรือไง?" เย่หวูหานยิ้มเย็นในใจ มองพวกมันจากไปอย่างสงบ ตัวเขาเองก็ขี้เกียจตามไป
"ดี ตีได้ดี!"
"เจ้าพวกเตะนั่นสวยมาก!"
เมื่อเห็นพวกนักเลงถูกตีหนีไป พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ที่มุงดูอยู่ต่างพากันปรบมือโห่ร้องดีใจ ปกติพวกเขาถูกพวกเจ้าถิ่นพวกนี้กดขี่ข่มเหงมานาน บัดนี้ในที่สุดก็มีคนสั่งสอนพวกมัน ทุกคนต่างรู้สึกเหมือนได้ระบายอัดอั้นออกมา
หยางถิงถิงแอบชำเลืองมองเด็กส่งของคนนี้ด้วยแววตาเป็นประกายทั้งคู่
ด้านข้าง แววตาของหวังหย่าฟางที่มองเย่หวูหานก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจไม่แพ้กัน กล่าวได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เกินคาดหมายของนางไปโดยสิ้นเชิง