บ้านของจางเหวินเหวินอยู่ที่คังจิน เขตหูหลาน
ตอนนั้นคังจินยังเป็นแค่ตำบลหนึ่ง ส่วนหูหลานเพิ่งปรับสถานะจากอำเภอเป็นเขตปกครองของฮาร์บิน
ถ้าพูดถึงหูหลาน คนนอกอาจไม่รู้จัก แต่ถ้าฉันเอ่ยชื่อคนคนหนึ่งขึ้นมา ทุกคนก็น่าจะพอคุ้นหู
ช่วงทศวรรษ 1980 ที่นี่มีโจรโหดคนหนึ่งชื่อผู้กล้าหูหลาน ก่อคดีไว้มากมายจนถึงตอนนี้ก็ยังจับตัวไม่ได้ ส่วนเขาทำอะไรไว้บ้าง ฉันไม่ขอเล่าก็แล้วกัน เอาเป็นว่าโด่งดังมาก ค้นหาในอินเทอร์เน็ตก็เจอ
ฉันไปหูหลานกับจางเหวินเหวิน ครอบครัวของเธอต้อนรับอย่างอบอุ่น อาจเห็นว่าฉันเป็น “หัวหน้า” ของจางเหวินเหวิน พอเข้าบ้านก็รีบจัดแจงทำอาหารให้ฉันทันที
ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่าแม่ของจางเหวินเหวินชื่อหวังซิวอิง พ่อชื่อจางหงเสียง และเธอยังมีพี่ชายอีกคนที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเกษตรภาคตะวันออกเฉียงเหนือในฮาร์บิน
เพราะฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี จางเหวินเหวินจึงออกไปทำงานหลังเรียนจบมัธยมปลาย อย่างแรกคือหาเงินมาช่วยค่าใช้จ่ายในบ้าน อย่างที่สองคือพี่ชายของเธอเรียนหนังสือก็ต้องใช้เงิน
ตอนกินข้าว หวังซิวอิงถึงเดินออกมา เธอดูอายุราวสี่สิบกว่า ๆ และมีสีหน้าอิดโรยมาก ฉันทักทายเธอ เธอก็ตอบรับอย่างเป็นมิตรอยู่ แต่ฉันรู้สึกว่าแววตาตอนเธอมองคนมันแปลก ๆ
แต่ไม่มีใครกล้าพูดถึงอาการป่วยของเธอ พวกเรากินข้าวกันจนเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วก็เห็นเธอดันถ้วยชามออก ก่อนพูดกับจางเหวินเหวินว่า “เธอไปเล่นกับเพื่อนก่อนนะ แม่ต้องไปไต่สวนคดีแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้คนทั้งโต๊ะมองหน้ากัน จางเหวินเหวินเองก็อึดอัด ได้แต่ยิ้มให้ฉันอย่างเก้อเขิน
ที่จริงฉันเคยเห็นเรื่องแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก คนคนนั้นเป็นชายโสดในหมู่บ้าน สภาพจิตใจไม่ค่อยปกติ ช่วงหนึ่งเขาเจอใครก็เอาแต่บอกว่าตัวเองไปไต่สวนคดีในยมโลกมา คนแก่ในหมู่บ้านเตือนว่าอย่าพูดจาเหลวไหล แต่เขาก็ไม่ฟัง เอาแต่พูดเพ้อเจ้อทั้งวัน