ในกระโจม นายพันดีกรีหลายคนหยุดการเคลื่อนไหว
อูหลี่จี๋ขยับขาแกะออกจากปาก น้ำมันยังหยดลง
"กี่คน?"
"ประมาณ… สามถึงห้าพัน เห็นไม่ชัด"
อูหลี่จี๋อ้อเบา ๆ แล้วงับอีกคำ
นายพันดีกรีอีกคนพูดว่า "ท่านแม่ทัพ กองทหารม้าจงหยวนพวกนั้นมาแล้ว!"
"แล้วไง?"
นายพันดีกรี "คำสั่งข่านคือห้ามยืดเยื้อ จะให้ข้านำคนไปดูหน่อยไหม... แล้วค่อยล่าถอย?"
อูหลี่จี๋เคี้ยวเนื้อในปากสองสามที เขาวางขาแกะลง "ถอย?"
นายพันดีกรีพยักหน้า "ใช่!"
อูหลี่จี๋เอียงคอมองนายพันดีกรีคนนี้เหมือนมองหนอนตัวหนึ่ง "ถอยบ้าอะไร!"
ตะโกนลั่นไปทีเดียว ผ้าสักหลาดบนหลังคากระโจมยังสั่น
นายพันดีกรีหดคอทันที
อูหลี่จี๋ลุกขึ้นพรวด ร่างสูงตระหง่านยืนอยู่ตรงนั้น สูงกว่าคนอื่นในกระโจมทั้งหัว ไหล่กว้างหลังหนา ดุจหอเหล็ก
"ห้าพันต่อห้าพัน เขาฟันฝ่าอนารยชนเหนือสามหมื่นได้ นั่นพวกอนารยชนเหนือมันกระจอกเอง เกี่ยวอะไรกับข้าอูหลี่จี๋?"
"ข่านสั่งไว้ก่อนหน้านี้ให้ข้าจับตาดู..."
คำพูดยังไม่ทันจบ อูหลี่จี๋ก็ถีบเข้าให้หนึ่งที โดนหน้าอกของนายพันดีกรีคนนั้นเต็ม ๆ
นายพันดีกรีทั้งคนลอยไปไกลหลายเมตร ชนชั้นวางเนื้อย่างด้านหลังพังกระจาย เนื้อกับคนกลิ้งลงไปกองกับพื้น กลิ้งไปสองตลบ
"นี่เจ้าสอนข้าทำงาน?" ใบหน้าดุดันของอูหลี่จี๋กระตุกสองที เขาคว้าขวานผ่าภูเขาที่พิงข้างกระโจมขึ้นมา อาวุธหนักแปดสิบชั่งอยู่ในมือเขาเหมือนของเล่น