ทันทีที่อูเหิง ข่านแห่งตาตาร์พูดจบ รองแม่ทัพคนหนึ่งที่อยู่ด้านล่างก็ตบต้นขาตัวเองฉาดหนึ่ง “ข่าน! รอก่อน!”
อูเหิง ข่านแห่งตาตาร์ก้มลงมองเขา
รองแม่ทัพตะโกน “ข่าน จดหมายของวาล่าที่บอกมาว่าคนผู้นั้น อ๋องจิ้งอัน… นั่นไม่ใช่โอรสองค์ที่เจ็ดของฮ่องเต้จงหยวนหรอกหรือ?”
อูเหิง ข่านแห่งตาตาร์พยักหน้า
รองแม่ทัพลนลานขยี้มือ “โอรสแท้ๆ ของฮ่องเต้นะขอรับ! ตัวเป็นๆ!”
อูเหิง ข่านแห่งตาตาร์จ้องมองเขา
รองแม่ทัพตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ “ข่าน การค้าครั้งนี้ทำได้นะขอรับ! ต่อให้เราตีเข้าวังหลวงไม่ได้ แต่แค่จับเจ้าชายองค์นี้เป็นๆ เอาไปต่อรองกับไอ้เฒ่าฮ่องเต้ ธัญพืชเป็นล้านถังยังน้อยไปเลยด้วยซ้ำ!”
อูเหิง ข่านแห่งตาตาร์ไม่ตอบ แต่ลูกตากลอกไปมา
รองแม่ทัพวาดมือประกอบต่อ “ไม่ต้องแลกธัญพืชด้วยซ้ำ! แค่เอาคนนี้ไปกดไว้ใต้กำแพง บังคับให้พวกมันเปลี่ยนด่าน! ต่อให้ฮ่องเต้ใจแข็งแค่ไหน มันก็เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ลูกชายเป็นๆ หนึ่งคน แลกด่านตายๆ หนึ่งด่าน การค้านี้เขาจะไม่ทำหรือ?”
“ข่าน! นี่มันการค้ากำไรงามเลยนะขอรับ! เงินสิบล้านตำลึงที่อ๋องเจิ้นเป่ยให้มามันตายตัว แต่เจ้าชายนี่มันเป็นๆ! ของเป็นน่ะมีค่ามากกว่าตั้งเยอะ!”
อูเหิง ข่านแห่งตาตาร์ยัดหลอดไม้ไผ่ในมือใส่ขอบเอว แล้วหัวเราะลั่น
“พูดดี!”
อูเหิง ข่านแห่งตาตาร์ตบไหล่รองแม่ทัพฉาดเดียว รองแม่ทัพถึงกับเซถลาไปสองก้าว
“ได้ประโยชน์ ไม่มีเสีย!”
อูเหิง ข่านแห่งตาตาร์หันกลับไปทางด้านล่างของแท่น ชี้ง้าวโค้งขึ้นฟ้า