กุ้ยเฟยหวังยิ่งคิดยิ่งโมโห ระหว่างทางนางฟังขันทีน้อยกับเหล่าสาวใช้เล่าว่า ลูกชายของนางถูกตีจนแม่ยังแทบจำไม่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะสวมชุดคลุมมังกรสี่เล็บสีทองตัวโต ไม่แน่อาจไม่มีใครรู้ว่าเขาคือองค์ชายสี่หลี่เฉิงปี้
ฟังแค่นี้ กุ้ยเฟยหวังจะทนได้ยังไง? ความโกรธพลุ่งขึ้นมาทันที นางเป็นใครกัน? นางคือลูกสาวสายตรงของตระกูลหวังแห่งไท่หยวนนะ
ตระกูลใหญ่จากห้าตระกูลเจ็ดวงศ์เหมิง ตั้งแต่เด็กใครเคยให้ต้องทนทุกข์บ้าง?
นางไม่เคยทนทุกข์ แล้วลูกชายนางควรต้องทนทุกข์หรือ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความเจ็บปวดจากแผลเนื้อหนัง
นี่มันถึงวังหลวง สถานที่ที่เคร่งครัดกฎระเบียบที่สุดในใต้หล้าแท้ ๆ ลูกชายนางกลับถูกหลี่เฉิงเจ๋อทุบตียับเยินในนี้ มันบังอาจเกินไปแล้ว
นี่มันตบหน้าวงศ์กษัตริย์ ตบหน้านางกุ้ยเฟยหวัง ตบหน้าตระกูลหวังแห่งไท่หยวนอย่างโจ่งแจ้งชัด ๆ
อ๋องกระจอกงอกง่อยที่ไม่มีใครหนุนหลัง ไม่มีบ้านฝั่งเมียให้พึ่ง มีดีแค่ยศตำแหน่งลม ๆ แล้ง ๆ ไม่เคยมีตัวตนในสายตาใครเลยสักนิด อาศัยอะไรมาบังอาจยั่วโทสะลูกนาง?
หาเรื่อง? หาเรื่องก็ไม่เลือกให้มันง่ายหน่อย?
ใครบ้างในใต้หล้าที่ไม่รู้ ว่าพระสนมหวังคือนางคือกลุ่มอำนาจระดับสูงสุด?
ถ้าครั้งนี้ไม่ลงมือปราบหลี่เฉิงเจ๋อให้ราบคาบ ทำให้เขาต้องชดใช้ด้วยราคาแสนสาหัส ต่อไปนางกุ้ยเฟยหวังคงถูกทั้งในและนอกวังหัวเราะเยาะแน่
ด้วยมาดหยิ่งผยองและบ้าอำนาจ กุ้ยเฟยหวังก็ก้าวเข้ามาในโรงหมอหลวง "คนในตระกูลหวังแห่งไท่หยวนของข้า ใครมันก็รังแกได้เรอะ?"
สิ้นเสียง นางก็เห็นชายผู้หนึ่งในอาภรณ์มังกรห้าเล็บสีทอง ทั้งสองประสานสายตากัน
กุ้ยเฟยหวังก็ชะงักค้างในทันใด
เมื่อครู่ที่พูดจาหยิ่งผยองนั้น ฝ่าบาทต้องได้ยินแน่ใช่ไหม?