แม่ทัพฮาตานหันหัวม้ากลับ คำนับราชันอนารยชนเหนือ: "ท่านราชัน ให้ข้านำก่อน! ข้าจะนำกำลังแปดพันของข้าบุกตรงเข้าไป แค่พุ่งเข้าใส่ครั้งเดียวก็บดขยี้มันได้แล้ว!"
แม่ทัพฮูตูไม่ยอม: "ทำไมเจ้าต้องได้ก่อน? ทัวป๋าชานเป็นพี่น้องร่วมสาบานของข้า! แค้นนี้ข้าต้องชำระ!"
"พอแล้ว"
ราชันอนารยชนเหนือ ทัวป๋าเลี่ย ยกมือขึ้น ทั้งสองคนก็เงียบปาก
"ทำตามที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ ฮาตานจากด้านหน้า ฮูตูจากปีกซ้าย เย่ซู่ไกจากปีกขวา ซู่ปู้ไท่นำพลธนูบนหลังม้าโอบล้อมด้านนอก ล้อมทั้งสี่ด้าน อย่าให้แม้แต่แมลงวันหลุดออกไปได้"
"ข้าน้อยรับบัญชา!"
แม่ทัพทั้งสี่ต่างหันม้าแยกย้าย มุ่งหน้าไปยังกองกำลังของตน
เสียงฝีเท้าม้ากระจายออกจากกัน ทหารม้าเหล็กสามหมื่นแยกเป็นสี่สาย ราวกับงูเหลือมยักษ์สี่ตัว แผ่ขยายจากทิศทางต่างๆ ลงไปทางใต้
แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน
...
ด้านของหลี่เฉิงเจ๋อ รองแม่ทัพตามมาทัน
รองแม่ทัพคนนี้แซ่โจว เป็นคนเก่าแก่ของด่านจวีหยง ผ่านศึกมามาก แต่ไม่เคยรบแบบนี้
รองแม่ทัพโจวขี่ม้ามาถึงข้างหลี่เฉิงเจ๋อ ม้าวิ่งเร็วมาก เกือบชนเข้าให้ เขารั้งบังเหียนแน่น เส้นเลือดที่แขนปูดโปนขึ้นมา
"ไท่จื่อ!"
หลี่เฉิงเจ๋อหันไปมองเขา
รองแม่ทัพโจวยกมือชี้ไปข้างหน้า
เส้นขอบฟ้าของทุ่งหญ้า ฝุ่นคลุ้งจากเส้นบางๆ กลายเป็นกำแพงหนาทึบ โถมทับลงมาอย่างมิดฟ้า ซ้ายก็มี ขวาก็มี ด้านหน้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง
นั่นคือฝุ่นที่เกิดจากม้าศึกหลายหมื่นตัววิ่งพร้อมกัน