"อย่าตีเลยใต้เท้า มันเสื่อมเสียเกียรติภูมิ เสื่อมเสียเกียรติภูมินะขอรับ!" หวังเฟิงเพียวร้องตะโกน
"เกียรติบ้าอะไรเล่า ดูหัวล้านเป็นไข่ของเจ้านี่สิ ดูยังไงก็ไม่เห็นเหมือนคนมีเกียรติ" หลี่เฉิงเจ๋อตบหัวล้านของหวังเฟิงเพียว
หวังเฟิงเพียวไม่กล้าดิ้น เพราะในมือของหลี่เฉิงเจ๋อมีดาบ
ทำไมอ๋องจิ้งอันถึงเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนล่ะ เมื่อสองวันก่อนยังไม่มีอารมณ์แบบนี้นี่นา
"บัณฑิตฆ่าได้แต่อย่าดูถูก ใต้เท้าดูถูกกระหม่อมถึงเพียงนี้ กระหม่อมจะต้องไปฟ้องร้องต่อหน้าฮ่องเต้อย่างหนักหน่วง ให้ฝ่าบาทวินิจฉัยความยุติธรรมให้กระหม่อม ต้าฮั่นของเรา... เพียะ!"
หลี่เฉิงเจ๋อฟาดฝ่ามือลงบนหัวล้านๆ อีกครั้ง: "ยังจะมาฟ้องข้าอีกเรอะ ไปสิ ไปฟ้องเลย ข้ากลัวเจ้ารึไง!"
"เจ้า..." หวังเฟิงเพียวทำตาเขียว แต่พอมองมีดในมือหลี่เฉิงเจ๋อ ก็หวาดๆ อยู่
หลี่เฉิงเจ๋อ: "เมื่อกี้เจ้าว่าบัณฑิตฆ่าได้แต่อย่าดูถูกใช่ไหม? งั้นข้าจะฟันเจ้าทิ้งซะ"
ว่าแล้ว หลี่เฉิงเจ๋อก็ยกดาบขึ้นพาดคอหวังเฟิงเพียว
คมดาบเยียบเย็นทำให้หวังเฟิงเพียวขาอ่อนทันที: "ใต้เท้า โทษทัณฑ์ไม่ลงถึงขุนนางชั้นสูงนะพ่ะย่ะค่ะ เช่นนี้... อ๊ากกก! ผิดแล้วๆ!"
หลี่เฉิงเจ๋อยกดาบ ทำท่าฟัน หวังเฟิงเพียวตกใจจนต้องหลับตาปี๋
"ห้ามฆ่า ยอมให้ดูถูก! ยอมให้ดูถูก!" หวังเฟิงเพียวหลับตา ห่อคออย่างหวาดกลัว ยกมือป้องหน้า
ตอนนี้สมองของหวังเฟิงเพียวอื้ออึงไปหมด เขารู้แค่ว่าหลี่เฉิงเจ๋อเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
หยิ่งผยอง ดุดัน ไม่กลัวตาย
ขนาดฮ่องเต้ยังเอาเขาไม่อยู่ แล้วจะให้ทำยังไงได้?
การลงโทษของฮ่องเต้ทีหลังก็อีกเรื่อง แต่ตอนนี้ชีวิตน้อยๆ ของเขาโดนคุกคามแล้ว
"ห้ามฆ่า ยอมให้ดูถูกสินะ" หลี่เฉิงเจ๋อใช้สันดาบตบหน้าหวังเฟิงเพียว เย็นเฉียบ
หวังเฟิงเพียวพยักหน้าหงึกๆ เขาโดนขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ
ตอนนี้หลี่เฉิงเจ๋อคือคนบ้า บ้าแบบหมดจด สายตาคู่นั้น หวังเฟิงเพียวไม่สงสัยเลย ว่าหลี่เฉิงเจ๋อกล้าฟันจริงๆ
หลี่เฉิงเจ๋อยิ้ม ยื่นมือไปลูบหัวล้านของหวังเฟิงเพียว: "ยอมให้ดูถูกก็พอ"
"เพียะ!" จู่ๆ หลี่เฉิงเจ๋อก็ทำหน้าดุ: "ถือไว้"
ตบหัวหวังเฟิงเพียวหนึ่งที หลี่เฉิงเจ๋อยื่นดาบให้เขา
หวังเฟิงเพียวงงๆ รับดาบมา วินาทีต่อมา หลี่เฉิงเจ๋อก็จับคมดาบพาดคอตัวเองเรียบร้อย
"มา เชือดข้าซะ ให้โอกาสเจ้าแก้แค้น"
หลี่เฉิงเจ๋อพูดด้วยท่าทีพร้อมตาย แต่ตอนนี้หวังเฟิงเพียวขาสั่นจนขวัญกระเจิง: "ใต้เท้า ท่านอย่าล้อเล่นเลย หัวใจกระหม่อมไม่ใหญ่ขนาดนั้นนะขอรับ"
เพียะ! หลี่เฉิงเจ๋อตบกระหม่อมหวังเฟิงเพียวฉาดหนึ่ง อย่างผิดหวังที่บ่มไม่ได้: "ให้ฆ่าก็ฆ่า เอ๋อทำไมนักหนา?"
ทุกคนอึ้งไปหมด อ๋องจิ้งอันนี่โหดจริงๆ เลือดเนื้อไม่รักดีเลยหรือ?
หวังเฟิงเพียวตกใจจนมือสั่น: "ใต้เท้า กระหม่อมไม่กล้าขอรับ!"
"เพียะ!" หลี่เฉิงเจ๋อตบกลางหน้าผากอีกฉาด: "เจ้าเป็นคนขี้ข้าหรือ? ให้โอกาสแก้แค้นยังไม่เอา?"
"ไม่กล้าขอรับ!" หวังเฟิงเพียวตอบตามตรง สภาพจิตใจเขาพังหมดแล้วเพราะหลี่เฉิงเจ๋อ
ที่ไหนมีคนแบบนี้ เขาเป็นถึงเจ้าเมืองนะ ชนชั้นขุนนาง เพิ่งเจอหน้าก็โดนตบกบาลเป็นชุด
"ขี้ข้า ข้าช่วยก็ได้!" หลี่เฉิงเจ๋อเอาคมดาบพาดคอตัวเอง: "จับให้มั่น ข้าแค่กระดิกคอหน่อยเดียวก็เสร็จ"
ตอนที่เจ้าเมืองหวังเฟิงเพียวยังงงอยู่นั่น ก็เห็นว่าหลี่เฉิงเจ๋อจะกระดิกคอเข้าให้แล้ว
เฮ้ย! เอาจริงเรอะ!
ไม่เอาชีวิตแล้ว???
เจ้าเมืองหวังเฟิงเพียวตกใจ รีบเขวี้ยงดาบทิ้งทันที ให้ตายสิ นี่มันเล่นตุกติกชัดๆ!
ดาบอยู่ในมือเขา ถ้าอ๋องจิ้งอันตายในมือเขา ต่อให้เป็นเพราะกระดิกคอตัวเอง ความผิดก็ต้องตกอยู่ที่เขาอยู่ดี
ถึงตอนนั้นก็เหมือนอึตกกางเกน ไม่ใช้อึก็คืออึนั่นแหละ ข้อหานี่ กระโดดแม่น้ำหวงโหก็ล้างไม่ออก ตระกูลใหญ่แค่ไหนก็คุ้มครองเขาไม่ได้หรอก
อ๋องจิ้งอันตายได้ แต่ต้องตายโดยอุบัติเหตุ ตายจากการลอบสังหาร แต่ไม่ใช่ต่อหน้าธารกำนัล ตายในมือของเขาอย่างนี้เด็ดขาด
เคร้ง!
ดาบตกพื้น
เจ้าเมืองหวังเฟิงเพียวตกใจจนเขวี้ยงมีดทิ้ง คุกเข่าลงตึง: "ใต้เท้า ได้โปรดปล่อยกระหม่อมไปเถิด!"
คนที่ไม่กลัวตายของจริงเลยนี่หว่า
ข่าวลือในหมู่ชาวบ้านมันหลอกลวงทั้งเพ ใครว่าท่านอ๋องจิ้งอันขี้ขลาดขลาดกลัว เขาหวังเฟิงเพียวจะต้องถีบมันสักสองดอก นี่มันโหดสลัดขั้นสุดยอดชัดๆ ถ้าเมื่อกี้เขาไม่เขวี้ยงดาบทิ้ง ตอนนี้ท่านอ๋องจิ้งอันก็คงเฉือนคอตัวเองไปแล้ว
หลี่เฉิงเจ๋อหน้าดำ ตบหลังหัวหวังเฟิงเพียวที่คุกเข่าอยู่หนึ่งที: "ขี้ข้าจริงๆ เลยเอ็ง"
แล้วจับหัวล้านๆ ของหวังเฟิงเพียวเขย่า: "กูให้โอกาสเอ็งแล้ว แต่เอ็งไม่เอาเองนี่หว่า!"
หวังเฟิงเพียวไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย
หลี่เฉิงเจ๋อจับหัวหวังเฟิงเพียวเขย่าไปมา: "ให้ฆ่าก็ไม่กล้าฆ่า เรียกร้อยกว่าชีวิตมาขู่ใคร? นี่ไม่เสียเที่ยวทำให้ข้าดีใจฟรีๆ เลยหรือไง?"
หลี่เฉิงเจ๋อเหลียวหลังไปดู ทหารประจำจวนและพวกเจ้าหน้าที่จับกุมพวกนั้น พอสบตากับเขาเท่านั้น ก็คุกเข่าทรุดลงกับพื้นดังตึงๆ
เหลือบมองอีก ทหารที่เหลือก็คุกเข่าตาม ราวกับเทเกี๊ยวลงหม้อ สุดท้ายไม่มีใครกล้ายืนสักคน ไม่มีใครกล้าถืออาวุธเลย
นี่คือบารมีของท่านอ๋องหรือ? ขันทีน้อยยืนอยู่กลางลานจวน งงไปหมด มองดูทั่วทั้งสนาม มีแต่เขากับใต้เท้าที่ยืนอยู่
รู้สึกตัวอะไรบางอย่าง เขาก็รีบคุกเข่าลงทันที เด่นเกินไปกว่านี้เดี๋ยวจะโดนท่านอ๋องกระทืบเอา
ท่านอ๋องตอนนี้กับเมื่อวานมันคนละคนเลยล่ะ ความรู้สึกบีบคั้นรุนแรงเกินไป
"ใต้เท้าอย่าทำให้ข้าน้อยลำบากเลย ข้าน้อยก็ไม่มีทางเลือกจริงๆ มันเป็นขั้นตอน... เพียะ!"
"ของอยู่ไหน อย่ามาบอกขั้นตอน เจ้าหลอกเด็กเรอะ?" หลี่เฉิงเจ๋อตบหลังหัวอีกหนึ่งฉาด
หวังเฟิงเพียวสะดุ้งเฮือก
หลี่เฉิงเจ๋อ: "วันนี้เจ้าจะฆ่าข้าที่จวนเจ้าเมืองเจียงหนิงนี่ให้ตายก็เอาเลย ไม่งั้นของๆ ข้าก็จะเอาไปแน่ เอ็งเลือกเอา"
หวังเฟิงเพียวฟังออกถึงความเด็ดเดี่ยวของหลี่เฉิงเจ๋อ "ใต้เท้า ของยังแก้ไม่เสร็จเลยขอรับ~~"
"เพียะ!" หลี่เฉิงเจ๋อตบหัวล้านอีกที: "แก้ทำไม เอาต้นฉบับมา"
หวังเฟิงเพียวเงยหน้า ท่าทางลำบากใจสุดๆ: "ใต้เท้า... นี่... มันเป็นตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นนะขอรับ ถ้าไปล่วงเกินพวกเขา..."
หลี่เฉิงเจ๋อหัวเราะเยาะ: "ข้ากลัวตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นรึ? จะจับก็ตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นนี่แหละ เอาต้นฉบับมา ไม่งั้นข้าเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้เราตายด้วยกันที่นี่ในจวนเจ้าเมืองเจียงหนิงนี่แหละ!"
หลี่เฉิงเจ๋อก้าวไปหยิบดาบที่ตกพื้นมาวางไว้ต่อหน้าหวังเฟิงเพียว
ใบดาบส่องประกาย คมดาบวาววับ หวังเฟิงเพียวกลืนน้ำลาย หันไปมองหัวหน้าหน่วยจับกุม
หัวหน้าหน่วยจับกุมยื่นคอออกมา
หวังเฟิงเพียวตะโกน: "ยังไม่รีบไปเอามาให้ใต้เท้าอีก!"
หัวหน้าหน่วยจับกุม: "ขอรับ!!!"
เขารีบลุกขึ้นอย่างลนลาน วิ่งป้าดเข้าไปในห้องด้านหลัง
หลี่เฉิงเจ๋อตะโกนตาม: "ช้าเดี๋ยวจะตามไปเชือดแกด้วย"
หัวหน้าหน่วยจับกุมวิ่งเร็วขึ้นอีก แม่งเอ๊ย เจอเข้าแล้วไอ้คนบ้าของจริง!!!
หลี่เฉิงเจ๋อนั่งลงอย่างสบายอารมณ์ รออย่างเงียบๆ
ตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้น เท่มากเรอะ? ดีเลย ดีที่กลัวนายไม่เท่
เขาหันไปมองหวังเฟิงเพียวที่อกสั่นขวัญแขวน
หลี่เฉิงเจ๋อยื่นมือไปจับหัวล้านของหวังเฟิงเพียวแล้วโยก: "นี่ทำหน้าอย่างนี้ทำไม? ข้าน่ากลัวนักหรือ?"
หวังเฟิงเพียวรีบส่ายหัว: "ไม่น่ากลัวเลยขอรับ ใต้เท้าไม่น่ากลัวเลย!"
หลี่เฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว: "อืม?"
หวังเฟิงเพียวรีบพยักหน้าหงึกๆ: "น่ากลัวขอรับ ใต้เท้าน่า..."
"อืม?" หลี่เฉิงเจ๋อขมวดคิ้วอีกครั้ง
หวังเฟิงเพียวใจเต้นตึ้กๆ ร้องไห้คร่ำครวญ: "ใต้เท้า ท่านอยากให้กระหม่อมพูดอะไรกันแน่ขอรับ!"