“เจ้าตัวน้อย ยังอยากกินอีกไหม?”
เสี่ยวเฟิงถามอย่างอ่อนโยน
“โอดิช~”
“อือ อยากกิน!”
เจ้าตัวโอดิชทั้งสองพยักหน้าติด ๆ กัน
“พวกมันคือเพื่อนของฉัน และเป็นครอบครัวของฉันด้วย!”
“ดังนั้นพวกมันถึงได้กินอาหารแบบนี้ได้ทุกวัน!”
เสี่ยวเฟิงชี้ไปที่ลิซาร์ดอนและพวก แล้วพูดกับเจ้าตัวโอดิช
“ถ้าพวกเธออยากได้ด้วย ก็มาเข้าร่วมกับพวกเราได้!”
“มีบ้านสวย ๆ ให้อยู่ ไม่ต้องกลัวลมกลัวฝน!”
“มีที่ดินอันอุดมสมบูรณ์ให้พวกเธอได้หยั่งรากเติบโต!”
“มีสิทธิ์ได้กินอาหารเลิศรสแบบนี้วันละสามมื้อ!”
“แค่พวกเธอช่วยทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ดูแลต้นไม้ผลให้ฉันก็พอ!”
“โอดิช โอดิช!”
“ขอฉันปรึกษากับพวกพ้องก่อน!”
ถึงแม้มนุษย์ตรงหน้าจะช่วยชีวิตพวกมันไว้ และพูดถึงเงื่อนไขต่าง ๆ ดีขนาดนั้น
แต่ในฐานะอัจฉริยะของเผ่าโอดิช พวกมันยังต้องรักษาท่าทีไว้บ้าง ไม่งั้นอาจถูกมองข้ามได้
เจ้าตัวโอดิชทั้งสองปรึกษากันต่อหน้าเสี่ยวเฟิงอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ตกลงเข้าร่วมฟาร์ม
ส่วนเหตุผลที่เสี่ยวเฟิงชวนพวกมันเข้าร่วมฟาร์มเองก็ง่ายมาก เพราะพวกมันเก่งพอ
โปเกมอน: โอดิช 1
เพศ: ผู้
เลเวล: 17
ประเภท: หญ้า + พิษ
ความสามารถ: หนีเอาตัวรอด
นิสัย: ดื้อรั้น
ความสามารถพิเศษ: ห้าดาว
ท่าไม้ตาย: ใบมีดหมุน (ท่าพันธุกรรม), ร่ายดาบ, ดูดพลัง, เติบโต, กลิ่นหอมหวาน, น้ำยาละลาย, ผงพิษ, ผงชา, ผงสะกดจิต
โปเกมอน: โอดิช 2
เพศ: เมีย
เลเวล: 15
ประเภท: หญ้า + พิษ
ความสามารถ: หนีเอาตัวรอด
นิสัย: ขี้ขลาด
ความสามารถพิเศษ: หกดาว
ท่าไม้ตาย: สังเคราะห์แสง (ท่าพันธุกรรม), ร่ายดาบ, ดูดพลัง, เติบโต, กลิ่นหอมหวาน, น้ำยาละลาย, ผงพิษ, ผงชา, ผงสะกดจิต
เจ้าตัวโอดิชทั้งสองมีความสามารถพิเศษถึงห้าดาว ต่อให้แย่ที่สุดในอนาคตก็ถึงขั้นระดับยิมแน่นอน
และยังมีท่าพันธุกรรมติดตัวมาด้วย อีกทั้งยังเรียนท่าไม้ตายสุดแกร่งอย่างร่ายดาบมาแล้วอีก
คิดถึงตอนนั้นที่เขาต้องเหนื่อยแทบตายกว่าจะให้ลิซาร์ดอนเรียนท่านี้ได้
เรียกได้ว่าต่อให้มีเงินก็ไม่จำเป็นต้องมีโอกาสเรียน ที่จริงตอนนั้นต้องให้จอยมิช่วยเป็นคนกลางจัดการให้
เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวน้อยสองตัวนี้ที่มาที่ไปไม่ธรรมดาแน่ ๆ
แต่ตอนนี้มาอยู่ในฟาร์มของเขาแล้ว ก็อย่าหวังว่าจะหนีไปไหนได้อีก
เสี่ยวเฟิงหยิบลูกโปเกมอนเปล่าสองลูกมาคุมเจ้าโอดิชทั้งสองไว้
แล้วลูกโปเกมอนก็ถูกส่งตัวออกไป
“ให้ตายสิ ลืมไปเลยว่าที่อยู่ส่งตัวของฉันยังไม่ได้เปลี่ยน!”
อีกด้านหนึ่ง ที่สถาบันวิจัยของศาสตราจารย์โอ๊ค เมืองมาซาระ
ศาสตราจารย์โอ๊คที่กำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ ได้ยินเสียงเครื่องส่งตัวทำงาน ก็พูดเสียงอู้อี้
“โอ้! มีโปเกมอนส่งตัวมาอีกแล้ว!”
พอดูบันทึกเครื่องส่งตัว ก็พยักหน้า
“อ้อ! เป็นของเด็กนั่นเอง!”
“ขอฉันดูหน่อยสิว่าคราวนี้ส่งอะไรมา!”
“อ้อ! เป็นโอดิชนี่เอง!”
“ดูสภาพหน่อย!”
ศาสตราจารย์โอ๊คปล่อยเจ้าโอดิชทั้งสองออกมา
มือหนึ่งจับตัวหนึ่ง จับที่หัวของโอดิชทั้งสองอย่างชำนาญ โดยไม่ทำให้พวกมันบาดเจ็บ
“ตัวผู้ตัวเมีย ดูเหมือนจะเป็นพี่น้องกัน!”
“อือ! พลังชีวิตค่อนข้างแอคทีฟ ดูท่าความสามารถพิเศษคงไม่แย่!”
“ก็แค่เลเวลยังต่ำไปหน่อย ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนที่เพิ่งคุมมาได้!”
ระหว่างที่ศาสตราจารย์โอ๊คกำลังสังเกตอยู่ทั้งซ้ายทั้งขวา เสี่ยวเฟิงก็ขี่ลิซาร์ดอนไปที่โปเกมอนเซ็นเตอร์เมืองโตกิวะ เพื่อใช้โทรศัพท์วิดีโอคอลหาศาสตราจารย์โอ๊ค
“กริ๊งกริ๊ง ๆ เสียงโทรศัพท์ดัง!”
“ว่าไงครับ ศาสตราจารย์โอ๊ค ผมเสี่ยวเฟิงครับ!”
“เสี่ยวเฟิงนี่นา นายไม่ใช่ออกไปท่องเที่ยวข้างนอกหรือไง ทำไมฉันเห็นนายโทรมาจากเมืองโตกิวะล่ะ?”
“ศาสตราจารย์โอ๊ค เรื่องมันยาวครับ เดี๋ยวผมไปถึงจะเล่าให้ฟังละเอียด!”
“เมื่อกี้ผมเพิ่งคุมโอดิชมาได้สองตัว ส่งไปให้แล้วครับ!”
“อือ! ฉันได้รับแล้วล่ะ!”
ศาสตราจารย์โอ๊คจับเจ้าตัวโอดิชทั้งสองโชว์หน้ากล้องวิดีโอ
“โอดิช โอดิช~”
“คนเลว! นายส่งพวกเรามาที่ไหนกันแน่ รีบมารับพวกเรากลับไปซะ ไม่งั้นพวกเราจะไม่ให้อภัยนายเด็ดขาด!”
“ผู้ชายคนนี้ช่างดูถูกพวกเราชาวโอดิชจริง ๆ!”
เสี่ยวเฟิงได้ยินเสียงบ่นของเจ้าโอดิชผ่านจอวิดีโอ ก็รีบปลอบ
“ไม่ต้องกลัว! ศาสตราจารย์โอ๊คเป็นคนดี เมื่อกี้อาจจะกำลังตรวจร่างกายพวกเธออยู่!”
“เดี๋ยวฉันไปรับพวกเธอกลับทันที!”
“เอาล่ะ! เรื่องอื่นไว้คุยกันตอนนายมาถึงแล้วกัน!”
ศาสตราจารย์โอ๊ควางสายไป
แล้วก็มองเจ้าโอดิชทั้งสองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ว่าไง? ไปนินทาฉันกับเทรนเนอร์ของพวกนายว่าฉันดูถูกพวกนายงั้นเหรอ?”
“โอดิช โอดิช~”
“ผู้ชายใจร้ายคนนี้ได้ยินเราคุยกันอีกแล้ว แย่แล้ว!”
ไม่ว่าเจ้าโอดิชทั้งสองจะขัดขืนยังไง ก็หนีไม่พ้นความอยากรู้อยากเห็นอันเร่าร้อนในการวิจัยของศาสตราจารย์โอ๊ค
สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้การขัดขืนอย่างหมดแรง
“โอดิช โอดิช~”
“ฉันไม่บริสุทธิ์แล้ว!”
อีกด้านหนึ่ง หลังจากศาสตราจารย์โอ๊ควางสาย เสี่ยวเฟิงก็ไม่ได้รีบออกเดินทางในทันที
ยังไงก็ไม่ควรไปรบกวนเวลาทำวิจัยของศาสตราจารย์โอ๊ค
เพื่อไม่ให้เสียเวลาเปล่า เขาก็ได้แต่ใช้เวลาคุยเล่นกับจอยมิแทน
พอรู้สึกว่าเวลาเหมาะสมแล้ว เสี่ยวเฟิงก็เอ่ยชวนจอยมิ
“คืนนี้ว่างไหม?”
“พอฉันกลับจากบ้านศาสตราจารย์โอ๊คแล้ว เราไปปิ้งย่างที่ฟาร์มกัน ฉลองการย้ายบ้านและได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันดีไหม?”
จอยมิพยักหน้าอย่างอ่อนโยน ตอบตกลง
“อือ! ได้สิ! คืนนี้ฉันไม่ค่อยมีอะไรต้องทำแล้ว!”
“งั้นตกลงตามนี้เลยนะ!”
“แล้วเจอกันคืนนี้! ฉันไปหาศาสตราจารย์โอ๊คก่อน!”
“ไปกันเถอะ ลิซาร์ดอน! ไปเมืองมาซาระหาศาสตราจารย์โอ๊ค!”
ยี่สิบนาทีต่อมา หนึ่งคนหนึ่งมังกรก็มาถึงเมืองมาซาระ และเดินทางถึงสถาบันวิจัยของศาสตราจารย์โอ๊ค
เสี่ยวเฟิงค่อย ๆ ผลักประตูสถาบันเปิดออก แล้วยื่นหัวเข้าไปดู ก็เห็นศาสตราจารย์โอ๊คกำลังจ้องเขาอยู่ตรง ๆ
เสี่ยวเฟิงที่รู้สึกเขินอาย ยกมือไหว้ทักทายศาสตราจารย์โอ๊ค
“ศาสตราจารย์โอ๊ค ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ ผมคิดถึงท่านมากเลย!”
“จริงเหรอ?”
“ทำไมฉันได้ยินว่านายกลับมาหนึ่งอาทิตย์กว่าแล้วล่ะ!”
“เป็นยังไง?”
“คนแก่คนนี้ไม่คู่ควรกับนายที่จะมาหาแล้วงั้นเหรอ?”
“จะเป็นไปได้ยังไงครับ!”
เสี่ยวเฟิงรีบโบกมือแก้ตัว
“ก็แค่ผมไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหนตอนมาหาท่าน!”
“ตอนนั้นท่านฝากเจ้าชาร์แมนเดอร์ไว้กับผม ผมบอกว่าจะพามันเป็นลิซาร์ดอนที่เก่งที่สุด!”
“แต่สุดท้ายกลับเป็นผมที่ถ่วงมัน!”
“ผมไม่ค่อยเป็นเทรนเนอร์ที่เก่งเท่าไหร่!”
“คำราม——!”
ลิซาร์ดอนกระโดดออกจากลูกโปเกมอน
“เสี่ยวเฟิง นายเก่งแล้ว! ต่างหากที่ฉันยังแข็งแกร่งไม่พอ!”
ศาสตราจารย์โอ๊คเดินไปหามือเสี่ยวเฟิงด้วยความสงสาร แล้วตบไหล่เขาพูดว่า
“เฮ้! เสี่ยวเฟิง นายเป็นเด็กดี!”
“แต่ตอนนี้นายให้ความสำคัญกับผลลัพธ์มากเกินไป และก็คิดถึงบุญคุณมากเกินไป จนทำให้วนเวียนอยู่กับมัน”
“รู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว ทำตัวไม่ดีต่อคนอื่น!”
“ศาสตราจารย์โอ๊ค ผม...”
“วางใจเถอะ! ความพยายามของนาย ทุกคนเห็นอยู่นะ!”
“แล้วนายดูสิ! ลิซาร์ดอนไม่เคยคิดว่านายถ่วงมันเลย!”
“มันเชื่อใจนายในฐานะเทรนเนอร์มาก!”
“นายก็ควรมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้นด้วย!”
ศาสตราจารย์โอ๊คปลอบใจ
“ครับ! ศาสตราจารย์โอ๊ค เรื่องพวกนี้ผมรู้ดี!”
“แต่ตอนนี้ผมไม่อยากเดินเส้นทางเทรนเนอร์แล้วล่ะ!”
“อะไรนะ? ไม่เป็นเทรนเนอร์แล้วอย่างนั้นเหรอ! งั้นก็ดีมากเลย!”
ศาสตราจารย์โอ๊ครู้สึกตัวว่าตัวเองอาจจะตื่นเต้นเกินไปหน่อย ก็เลยลดน้ำเสียงลงเล็กน้อย
ยังไงซะอีกฝ่ายเพิ่งผ่านความล้มเหลวมา แบบนั้นมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่
แต่เสี่ยวเฟิงน่ะ เป็นคนมีความสามารถ ถ้าปล่อยให้เขาจมอยู่กับความสิ้นหวังแบบนี้ คงเป็นความเสียหายใหญ่หลวงของลีกแน่
เลยเอ่ยชวนเสี่ยวเฟิงว่า
“เอ่อ! เอาแบบนี้แล้วกัน! ตอนนี้ฉันขาดผู้ช่วยอยู่พอดี นายจะมาช่วยไหมล่ะ!”
“ฉันว่านายมีพรสวรรค์ด้านการวิจัยอยู่เหมือนกันนะ เหมาะที่จะเดินสายนักวิจัย!”
“ถ้านายมาได้ล่ะก็ ฉันจะเป็นอาจารย์สอนนายเองเลย!”
“ไม่เกินห้าปี ฉันรับรองได้เลยว่านายจะได้เป็นศาสตราจารย์แบบศาสตราจารย์โอดามากิ!”
ศาสตราจารย์โอดามากิที่กำลังสำรวจภาคสนามอยู่ในแคว้นโฮเอนอันห่างไกล จามออกมาหนึ่งครั้ง
“ใครคิดถึงฉันอยู่ข้างหลังน่ะ ฉันขอให้ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ!”
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำการสำรวจภาคสนามต่อไป
เสี่ยวเฟิงกลืนน้ำลายลงคอ เสนอเงื่อนไขนี้ช่างน่าดึงดูดใจเหลือเกิน
อาจารย์เป็นศาสตราจารย์โอ๊คเองเลยนะ ห้าปีรับรองได้เป็นศาสตราจารย์ นี่คือการขยับข้ามชนชั้นชัด ๆ
และถ้ามีศาสตราจารย์โอ๊คเป็นอาจารย์ด้วยล่ะก็ ตนก็เป็นคนมีเส้นสายแล้ว
ต่อไปการได้แต่งงานกับจอยมิก็จะมีตัวช่วยเพิ่มขึ้นอีกมาก
แต่ระบบก็ดีเหมือนกัน ถ้าได้ทั้งสองอย่างก็คงดี
เสี่ยวเฟิงที่ลังเลอยู่ไม่รู้จะตัดสินใจยังไง สุดท้ายก็กัดฟัน ไม่สนใจแล้ว ขอลองเสี่ยงดูสักตั้ง!
“ศาสตราจารย์โอ๊ค ก่อนกลับมาผมคิดไว้ว่าจะเปิดฟาร์ม ตอนนี้ฟาร์มของผมสร้างเสร็จแล้ว ถ้าต้องยอมแพ้...”
ศาสตราจารย์โอ๊คถอนหายใจเบา ๆ
“งั้นเหรอ! ถ้าอย่างนั้นก็...”
เสี่ยวเฟิงรีบขัดขึ้น อธิบาย
“ศาสตราจารย์โอ๊ค ผมหมายถึงว่า ผมจะไม่ยอมแพ้ฟาร์มของผม แล้วยังเรียนกับท่านด้วยได้ไหม?”
ศาสตราจารย์โอ๊คคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“เรื่องนี้มันไม่ได้มีข้อกำหนดตายตัวหรอกนะ แต่การทำงานวิจัยมันค่อนข้างกินเวลา บางทีก็ต้องออกไปสำรวจข้างนอก นายอาจจะไม่มีแรงพอที่จะดูแลทั้งสองอย่างพร้อมกันได้!”
เสี่ยวเฟิงรีบแสดงท่าทีรับประกัน
“ศาสตราจารย์โอ๊ค เรื่องนี้ผมมีวิธีจัดการแน่นอน จะไม่ทำให้งานวิจัยช้าลงเด็ดขาด!”
“อีกอย่าง พอมีฟาร์มแล้ว บางทีการทำงานวิจัยอาจจะสะดวกยิ่งขึ้นด้วยซ้ำ!”
ศาสตราจารย์โอ๊คก็ไม่อยากพลาดเด็กดีขนาดนี้เช่นกัน
ตอนนั้นเสี่ยวเฟิงทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อยเลย
“ถ้าอย่างนั้น นายลองเรียนกับฉันสามเดือนก่อนแล้วกัน”
“ข้อกำหนดของฉันเนี่ยเข้มงวดมากนะ!”
ที่เห็นศาสตราจารย์โอ๊คยอมรับ เสี่ยวเฟิงก็พูดอย่างดีใจ
“อาจารย์วางใจได้ครับ! ต่อให้ข้อกำหนดจะเข้มงวดแค่ไหน ผมก็ทำได้หมด!”