ฤดูฝนทางตะวันตกเฉียงใต้ อากาศอบอ้าวชื้นเหนอะหนะ
ในความมืด มีเสียงหอบหายใจสอดประสานกันแว่วมา
ฝนกระหน่ำเพิ่งซาลง ลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มก็เข้ามาใกล้อีกครั้ง หญิงสาวใช้เท้าดันเขาไว้ น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอยู่บ้าง
“พอได้หรือยัง ฟ้าสว่างแล้วนะ!”
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงต่ำ ใบหน้าคมเข้มคลายลง แม้แต่แววโหดเหี้ยมจากคิ้วที่ขาดก็ยังจางลงไปไม่น้อย
เขาก้มลงจัดหน้าม้าที่เปียกเหงื่อให้เธอ ก่อนเอ่ยปลอบเสียงเบา “เด็กดี อีกครั้งสุดท้ายได้ไหม?”
หญิงสาวจนใจ เอ่ยขึ้นท่ามกลางความพร่าเลือน “ไม่อย่างนั้นก็บอกชื่อคุณมา?”
ชายหนุ่มก้มลงครอบครองติ่งหูเธอ น้ำเสียงชวนลุ่มหลง “จำไว้ให้ดี ผมชื่อ...”
เสียงฟ้าร้องนอกหน้าต่างฉีกกระชากบรรยากาศคลุมเครือในทันใด
เฉียวซูสะดุ้งตื่น ขมับชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ฝนข้างนอกตกหนักไม่ต่างจากฤดูฝนปีนั้นที่เมืองหมาง
นับตั้งแต่เธอจากไปโดยไม่บอกลาเมื่อสามปีก่อน เธอก็ฝันแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ทุกครั้งกลับไม่ได้ยินชื่อของเขา
เฉียวซูลุกขึ้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก เดินเข้าห้องน้ำแล้วหยิบชุดนอนยัดลงเครื่องซักผ้า
ฝักบัวเปิดออก ไอน้ำร้อนอบอวลเผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนชวนให้เลือดลมพลุ่งพล่าน
ใบหน้าที่ไม่เข้ากับรูปร่างกลับดูอ่อนหวานน่ารัก
ใบหน้ารูปไข่งดงาม ดวงตากลมโตไร้พิษภัย ลักยิ้มข้างริมฝีปากเลือนรางปรากฏให้เห็น
มีเพียงแววเบื่อหน่ายโลกในดวงตาที่สังเกตได้ยาก
โทรศัพท์สั่นหลายครั้ง เฉียวซูเช็ดตัวให้แห้ง ก่อนรับสายด้วยความหงุดหงิด
เสียงจิ้นหมิงที่ฟังดูมึนเมาเล็กน้อยดังมาจากปลายสาย “อยู่ไหน มารับฉันหน่อย”
เฉียวซูมองสายฝนนอกหน้าต่าง ความหงุดหงิดพลันผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ “ดึกเกินไปแล้ว ไปไม่ได้”
เธอเพิ่งพูดจบ เสียงหัวเราะครืนก็ดังมาจากอีกฟากของสาย
“ฉันบอกแล้วว่าเธอมาไม่ได้ พี่หมิงแพ้พนันก็ยอมจ่ายมาเลย คืนนี้เลี้ยงนะ!”
“ไม่น่าใช่นะ ปกติเธอเรียกปุ๊บก็มาปั๊บ แม้แต่ค่าห้องที่พี่หมิงเปิดกับสาว ๆ เธอยังจ่ายให้เลย”
“จริงเหรอเนี่ย? พี่หมิงชอบผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง เหมือนหุ่นยนต์เลยมั้ง บนเตียงก็คงเป็นปลาตายแน่ ๆ...”
เดิมทีจิ้นหมิงก็ไม่พอใจแฟนสาวคนนี้อยู่แล้ว เพราะแม่เป็นคนจัดการให้ ตอนนี้ยังถูกหักหน้าต่อหน้าทุกคน ความอับอายปนโกรธจึงปะทุขึ้นทันที
“หึ ดึกเกินไปงั้นเหรอ? ทำเป็นสาวเรียบร้อยไปได้ แม่เธอก็ตายไปแล้ว ที่บ้านยังมีใครคุมเธออีกหรือไง? ส่งที่อยู่ให้แล้ว รีบมา!”
สายถูกตัดไป
แววเย็นชาแล่นผ่านดวงตาเฉียวซู เธอคบกับจิ้นหมิงมาปีกว่า เขามักวางอำนาจใส่เธอเสมอ และช่วงนี้ยิ่งหนักกว่าเดิม
เพราะตระกูลจิ้นรู้สถานการณ์ของเฉียวซูดีเกินไป ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา คุณตาของเฉียวซูขาดการติดต่อ จากนั้นเธอก็สูญเสียทั้งคุณยายและแม่ไปตามลำดับ
เฉียวจี๋เย่ที่แต่งเข้าตระกูลได้พาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้านด้วย เครื่องประดับตระกูลซูที่เคยรุ่งเรืองไร้เทียมทานและสืบทอดมาหลายชั่วคน บัดนี้กลับถูกสองคนนั้นกุมอำนาจไว้ทั้งหมด
หลายปีมานี้ พวกเขาใช้เงินของเครื่องประดับตระกูลซูไปลงทุนในธุรกิจเสี่ยงสูงสารพัด
เฉียวซูทนดูเครื่องประดับตระกูลซูถูกทำลายด้วยน้ำมือพวกเขาไม่ได้ เธอต้องการหุ้นให้มากพอที่จะต่อกรกับทั้งคู่ได้ ดังนั้นตระกูลจิ้นจึงใช้หุ้นของเครื่องประดับตระกูลซู 5% มาเป็นข้อต่อรอง เฉียวซูไม่มีทางเลือกอื่น
แม่ของจิ้นหมิงควบคุมลูกชายที่หลุดจากบังเหียนคนนี้ไม่อยู่ จึงคิดใช้เฉียวซูมาผูกมัดเขา และรับปากว่าหลังหมั้นกันเดือนหน้า จะโอนหุ้นให้เฉียวซู
จิ้นหมิงเองก็รู้ดีว่าหุ้นก้อนนี้เป็นจุดอ่อนที่ใช้บีบเฉียวซูได้ เธอจึงไม่กล้าปฏิเสธไม่ว่าเขาจะสั่งให้ทำอะไร
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น
ดังนั้นแม้เฉียวซูจะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง เธอก็ยังฝ่าฝนไปยังคลับเชียนซานตามที่จิ้นหมิงบอก
ในห้องรับรองของคลับ จิ้นหมิงกำลังโอบผู้หญิงคนละข้าง เอนกายพิงโซฟา เล่นเกมคาบกระดาษส่งปากต่อปากกันอย่างสนุกสนาน
ตอนเฉียวซูผลักประตูเข้าไป จิ้นหมิงดูไม่แปลกใจสักนิด ในปากยังคาบกระดาษทิชชูที่ถูกฉีกจนเหลือเพียงชิ้นเล็กเท่าเล็บมือ แล้วโน้มไปทางริมฝีปากของผู้หญิงด้านขวา
ผู้หญิงคนนั้นรู้ฐานะของเฉียวซูดี แต่ก็ยังมองเธออย่างท้าทาย ก่อนใช้ริมฝีปากแตะริมฝีปากชายหนุ่มแล้วรับกระดาษชิ้นนั้นไป
ทุกคนส่งเสียงโห่ร้อง ไม่มีใครสนใจการมีอยู่ของเฉียวซูแม้แต่น้อย
เหลียงอวี่ หนุ่มผมทองเห็นใบหน้าของเฉียวซูแล้วก็อดตาลุกวาวไม่ได้ เขารับกระดาษชิ้นน้อยนิดที่ผู้หญิงส่งต่อมา ก่อนกวักมือเรียกเฉียวซู
“อ้าว น้องสะใภ้มาแล้ว มานั่งสิ มาเล่นด้วยกัน!”
คนอื่น ๆ เข้าใจความหมาย ต่างพากันหัวเราะส่งเสียงเชียร์ “ใช่ มาแล้วก็อย่าทำให้หมดสนุกสิ”
เฉียวซูยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองจิ้นหมิงท่ามกลางกลุ่มผู้หญิง
ไม่ว่าจะสนิทกันเป็นการส่วนตัวแค่ไหน อย่างไรเฉียวซูก็เป็นแฟนของจิ้นหมิงในนาม เขาน่าจะยังพอรักษาหน้าอยู่บ้าง
คนรอบข้างต่างมองท่าทีของจิ้นหมิงเช่นกัน ก่อนหน้านี้มีคนเอาเฉียวซูมาล้อ เขายังไม่พอใจเลย
แต่ตอนนี้จิ้นหมิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือหนึ่งคีบบุหรี่ มองพวกเขาอย่างสบายอารมณ์
เฉียวซูหัวเราะเยาะเบา ๆ “คุณเรียกฉันมาเพื่อให้ไปรับจริง ๆ เหรอ?”
จิ้นหมิงไม่ตอบ วินาทีถัดมาเขาก็เห็นเฉียวซูก้าวยาว ๆ ไปหาเจ้าหนุ่มผมทอง แล้วก้มตัวเข้าไปใกล้จริง ๆ
เมื่อเห็นว่าทั้งคู่กำลังจะจูบกัน เจ้าหนุ่มผมทองก็หลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้มแล้ว แต่จิ้นหมิงกลับลุกพรวดขึ้นมาคว้าเธอไว้ทันที
ไม่รู้ว่าไฟโทสะในอกจิ้นหมิงปะทุขึ้นมาจากไหน เขาตะคอกใส่เธอ “บ้าเอ๊ย เธอเอาจริงเหรอ?! ปกติฉันจะจูบเธอทีไร เธอก็ทำหน้าเหมือนปลาตาย ตอนนี้กลับมาเล่นไม้นี้กับฉันงั้นเหรอ?”
เดิมทีเหลียงอวี่กะฉวยโอกาสลิ้มลองรสชาติของกระต่ายน้อยแสนเรียบร้อยคนนี้ แต่กลับเห็นเธอถูกลากตัวไปต่อหน้าต่อตา
จิ้นหมิงรู้สึกเหมือนไฟราคะพลุ่งพล่านไปทั่ว เขาลากเฉียวซูออกไป เธอยอมให้เขาลากไปแต่ก็ไม่ลืมหันกลับไปมองผู้หญิงที่เล่นส่งกระดาษกับจิ้นหมิง สายตาหยามหยันของเธอยิ่งท้าทายกว่าก่อนหน้า
จิ้นหมิงไม่ทันสังเกต เขาคิดเพียงจะลากเฉียวซูไปหาที่สักแห่งเพื่อใช้ “สิทธิ์ของแฟนหนุ่ม”
เฉียวซูได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง ในใจก็แอบยินดี เป็นอย่างที่คิด ผู้หญิงคนนั้นตามมาจริง ๆ
แต่ที่ไม่คาดคิดคืออีกฝ่ายถือแก้วไวน์แดงมาด้วย แล้วสาดใส่เฉียวซูเต็ม ๆ
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง?” ใบหน้าและเส้นผมของเฉียวซูเปื้อนไปด้วยไวน์แดง แม้แต่ชุดเดรสเชิ้ตสีขาวก็ถูกย้อมจนแดง มองแล้วชวนให้ใจหาย
จิ้นหมิงชะงักไปเช่นกัน เขากำลังจะด่าออกมา ผู้หญิงคนนั้นก็โผเข้าหาเขาเสียก่อน ร่างทั้งร่างแนบอยู่ในอ้อมแขนชายหนุ่ม ร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม
“พี่จะพาผู้หญิงคนนี้ไปทำอะไร? เมื่อกี้พี่ยังบอกอยู่เลยว่าชอบฉันที่สุด คืนนี้อยากให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนคนเดียว”
“โอ๊ย พวกเธอแย่งอะไรกัน?” จิ้นหมิงยื่นมือโอบผู้หญิงที่พุ่งเข้าหาเขาโดยไม่ทันคิด หางตาเหลือบมองเฉียวซู เธอถูกสาดไวน์ใส่ทั้งตัว แต่กลับยังคงสีหน้าเรียบเฉย
ช่างแข็งทื่อและน่าเบื่อ! ความสนใจที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนหมด
“ไปจัดการตัวเองก่อน ฉันยังมีธุระ”
พูดจบเขาก็โอบผู้หญิงคนนั้น เดินไปยังทางออกอีกฝั่งของโถงทางเดิน
ผู้หญิงที่ซบอยู่ในอ้อมแขนจิ้นหมิงแอบหันกลับมา ยิ้มเยาะให้เฉียวซูอย่างได้ใจ
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกทิ้งไว้ แต่เฉียวซูก็ยังรู้สึกขมขื่นอยู่บ้าง เธอคลายมือที่กำแน่น ก่อนหันไปทางห้องน้ำส่วนกลาง
เธอยืนหน้ากระจกบริเวณอ่างล้างมือ ใช้กระดาษเช็ดคราบไวน์บนใบหน้าทีละน้อย ในใจอดยินดีไม่ได้ที่หลุดพ้นจากผู้ชายสารเลวคนนั้นมาได้อีกครั้ง
ตอนนี้ในห้องน้ำไม่มีใครอยู่เลย เหลือเพียงเสียงน้ำหยด เฉียวซูปลอบตัวเองให้อดทนอีกหนึ่งเดือน พอได้หุ้นมาแล้วจะเขี่ยไอ้สารเลวนี่ทิ้งทันที
แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแฝงแววหยอกเย้าดังมาจากด้านหลัง
“ซูจ่าน? ไม่เจอกันนานเลยนะ!”
เฉียวซูชะงักมือ
เธอได้ยินชื่อที่ไม่ได้ใช้มาสามปีแล้วจริง ๆ
คนที่รู้จักชื่อนี้มีได้แค่คนที่อยู่ห่างออกไปสองพันกิโลเมตร ณ เมืองหมางริมชายแดนตะวันตกเฉียงใต้เท่านั้น!
เสียงนี้... ร่างของเธอแข็งทื่อขึ้นมาทันที เธอมองผ่านกระจกไปด้านหลังอย่างไม่อยากเชื่อ
เป็นเขา ผู้ชายที่ปรากฏในความฝันของเฉียวซูครั้งแล้วครั้งเล่า!
ชายหนุ่มยืนอยู่ด้านหลังเธอ ด้วยส่วนสูง 188 เซนติเมตร เงาของเขาปกคลุมร่างเธอจนมิด เขาสวมสูทสีดำ รูปร่างสูงสง่าผึ่งผาย แผ่ความน่าเกรงขามชนิดที่คนแปลกหน้าไม่กล้าเข้าใกล้ ต่างจากท่าทีสบาย ๆ ไม่ยึดติดกฎเกณฑ์ในอดีตราวกับเป็นคนละคน
แต่รอยแผลตรงคิ้วขวาที่ทำให้คิ้วขาดเส้นนั้น...
เฉียวซูไม่มีวันลืมตลอดชีวิต ตอนที่ทั้งคู่เคล้าคลึงกัน เธอเคยเอื้อมมือไปสัมผัสมันไม่รู้กี่ครั้ง
สัมผัสชื้นเหงื่อที่แสบซ่าจนถึงปลายนิ้ว
ตอนนี้เฉียวซูจับขอบอ่างล้างมือไว้ แม้แต่จะหันตัวกลับไปก็ยังไม่กล้า
ทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว เขา... เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!