บทที่ 34 เขาดี ฉันเลวเหรอ?
เย่หนิงทำครัวพัง แล้วชูอวี๋จะปล่อยให้เย่หนิงหนีไปได้ยังไง?
สมเป็นชูอวี๋จริง ๆ
อะไรจะเหลวไหลแค่ไหน ชูอวี๋ก็ทำได้ทั้งนั้น
เหมือนลูกแมวโง่ ๆ ตัวหนึ่ง ไม่รู้เลยว่าถ้าตัวเองแก้ปัญหาไม่ได้ ก็ควรไปหาคนที่แก้ได้มาช่วยไม่ใช่เหรอ?
ตอนป่วยก็เหมือนกัน ไปโรงพยาบาลคนเดียว ปวดจนแม้แต่ใบยินยอมผ่าตัดก็เซ็นไม่ไหว
ทำไมถึงทำตัวว่าง่าย เชื่อฟัง และติดคนขนาดนี้ แต่กลับไม่เคยคิดจะพึ่งพาใครอย่างจริงจังเลยสักครั้ง
ซืออี่เหิงจิ้มหน้าผากส้มน้อยเบา ๆ จนส้มน้อยอยากตะปบปลายนิ้วของซืออี่เหิง
ซืออี่เหิง: “ลูกแมวปัญญาอ่อน”
ส้มน้อยเหมือนไม่เข้าใจว่าซืออี่เหิงพูดอะไร ยังคงเอียงคอมองซืออี่เหิงอย่างน่าเอ็นดู
ซืออี่เหิงอุ้มส้มน้อยมาไว้ในอ้อมแขน แล้วประชุมต่อ
ส้มน้อยก็ข่วนกางเกงสูทสั่งตัดพิเศษของซืออี่เหิงเป็นรอยแล้วรอยเล่า เล็บที่ยังไม่ได้ตัดเกี่ยวจนกางเกงสูทของซืออี่เหิงเป็นขุย
*
เย่หนิงอาบน้ำเสร็จออกมา ก็เดินหาส้มน้อยทั่วห้องแต่หาไม่เจอ
เย่หนิงหลับตาปี๋ ภาวนาว่าส้มน้อยอย่าได้ไปหาซืออี่เหิงเด็ดขาด
แต่คำภาวนาของเย่หนิงไม่ได้ผล พอมองผ่านช่องประตูเข้าไปเห็นภาพในห้อง หัวใจที่แขวนเติ่งอยู่ก็แทบหยุดเต้น
เย่หนิงเห็นส้มน้อยกำลังข่วนขาซืออี่เหิงไปมา ส่วนชุดสูทของซืออี่เหิงก็เต็มไปด้วยขนแมว
เห็นภาพตรงหน้าแล้ว เย่หนิงรู้สึกว่าตัวเองต้องใช้ออกซิเจนช่วยหายใจ
ส้มน้อยไม่รู้ตัวเลยว่าคราวนี้ตัวเองอาจจะซวยแล้ว และเย่หนิงก็อาจจะซวยไปด้วย เพราะส้มน้อยเป็นแมวที่เธอพากลับบ้านมา