บทที่ 59 อวี๋เป่า กำลังดูอะไรอยู่?
ซืออี่เหิงอยู่ใกล้เธอเกินไป สายตาดำมืดจับจ้องเธอไว้แน่น
หัวใจของชูอวี๋เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยเพราะคำว่า “มีแค่เธอคนเดียว” ของซืออี่เหิง
ชูอวี๋ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง จึงตอบอย่างว่าง่ายว่า “อืม ฉันรู้แล้ว”
“คุณนี่นิสัยดีเกินคาดเลยนะ”
ซืออี่เหิง “...”
ชูอวี๋จ้องซืออี่เหิงตาเป็นประกาย “คุณจะไปทำงานเหรอ?”
ริมฝีปากบางของซืออี่เหิงเม้มเป็นเส้นตรง
เหมือนถ้าเขาไม่ไปทำงาน ชูอวี๋จะผิดหวังมาก
ซืออี่เหิงลูบกระหม่อมของชูอวี๋ “ต้องออกไปจัดการธุระนิดหน่อย เดี๋ยวกลับมานะ”
พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ ก็จะไม่มีใครมารบกวนเขากับชูอวี๋อีก เขาจะกำจัดสิ่งกีดขวางทุกอย่างออกไปให้หมด
ชูอวี๋พยักหน้า “อ๋อ ได้ งั้นคุณไปเถอะ”
ซืออี่เหิง “อืม”
*
เซี่ยเมิ่งอิ๋งได้รับข้อความจากผู้ช่วยของซืออี่เหิงที่นัดเธอไปพบ ราวกับถูกเรื่องน่ายินดีบางอย่างตกใส่เข้าเต็ม ๆ
ในใจมีความคาดหวังลับ ๆ ผุดขึ้นมา หรือซืออี่เหิงจะคอยติดตามข่าวคราวของเธออยู่ตลอดจริง ๆ?
แต่เมื่อไปถึงสถานที่นัดพบ เซี่ยเมิ่งอิ๋งกลับพบว่าที่นี่เป็นพื้นที่เปิดโล่ง มีผู้คนเดินขวักไขว่ ทว่ากลับไม่เห็นเงาของซืออี่เหิงเลย
แต่เธอเห็นกู้อวิ๋นจิ้งนั่งอยู่กับชายหญิงคู่หนึ่ง
ชายคนหนึ่งลุกขึ้นยืน “สวัสดีครับ คุณเซี่ย ผมเป็นผู้ช่วยของคุณชายน้อยซือ เรียกผมว่าเสี่ยวหวังก็ได้ครับ”
เย่หนิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นั่งสิ”
เซี่ยเมิ่งอิ๋งหันไปมองเย่หนิงแล้วถามว่า “ขอทราบได้ไหมคะว่าคุณคือ?”
เย่หนิงตอบ “ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของซืออี่เหิง ชื่อเย่หนิง อ้อ คนที่ด่ากันกับเธอเมื่อวานนั่นแหละ”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเซี่ยเมิ่งอิ๋งก็เปลี่ยนไป ข้าวโพดทองคำคนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของซืออี่เหิงจริง ๆ ด้วย
ถ้าอย่างนั้น ที่เย่หนิงพูดเมื่อวานก็เป็นความจริงงั้นหรือ ซืออี่เหิงกับชูอวี๋รักกันมากจริง ๆ?