บทที่ 60 อวี๋เป่ารักฉัน (ฉบับใจพัง)
ชูอวี๋รีบหลับตาลง ความร้อนบางเบาวาบขึ้นมา ซืออี่เหิงขยับเข้ามาใกล้
ซืออี่เหิงดึงมือของชูอวี๋ออก เธอยังคงหลับตาแน่น ขนตายาวหนาสั่นระริกไม่หยุด “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจมองนะ”
“คุณโผล่มาให้เห็นเองต่างหาก”
“ฉันยังไม่ได้โทษคุณเลยที่ถอดเสื้อผ้าในห้องหนังสือ”
ชูอวี๋หลับตาอยู่ ใจค่อนข้างกระวนกระวาย น้ำเสียงอ่อนแรง แต่โยนความผิดให้คนอื่นได้อย่างเป็นเหตุเป็นผล “คุณก็ห้ามโทษฉันที่เผลอเห็นเข้าโดยไม่ตั้งใจเหมือนกัน”
ยิ่งใจเต้นแรง ขนตาของชูอวี๋ก็ยิ่งสั่นระริก
ใบหน้าของเธอแดงลามจากหลังใบหูลงไปถึงลำคอขาวนวลนุ่มนิ่ม
เธอเหมือนสัตว์ตัวน้อยแสนบอบบางที่ยื่นคอรอความตาย จู่ ๆ ก็ขนพองขึ้นมา
ปลายนิ้วของซืออี่เหิงแตะขนตาของชูอวี๋เบา ๆ “ฉันไม่ได้โทษเธอ อวี๋เป่า ลืมตาสิ”
ได้ยินคำปลอบโยนของซืออี่เหิงแล้ว ชูอวี๋จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
พอเห็นซืออี่เหิงอีกครั้ง ชูอวี๋ก็ “……”
ทำไมยังไม่ใส่เสื้อผ้าอีกล่ะ
จะเอาเรื่องแบบนี้มาทดสอบประชาชนเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นประชาชนก็ยินดีรับไว้
ซืออี่เหิงจับมือของชูอวี๋ วางลงตรงเอวและหน้าท้องของเขา “เมื่อกี้เธอมองตรงนี้อยู่ใช่ไหม?”
ซืออี่เหิงทำหน้านิ่งเย็นชา ดวงตาดำลึกล้ำจับจ้องเธอ น้ำเสียงฟังดูจริงจัง แต่การกระทำกลับไม่จริงจังเอาเสียเลย
ชูอวี๋นึกถึงเรื่องที่เย่หนิงเคยเล่าให้ฟังขึ้นมาทันที—สามีสายหื่นที่ทำตัวเย็นชา
ปลายนิ้วของชูอวี๋หดงอเล็กน้อยเพราะความร้อนจากร่างกายของซืออี่เหิง พอตั้งสติได้สักหน่อย เธอก็ลูบเบา ๆ อีกครั้ง จนสัมผัสโดนเส้นเลือดที่นูนขึ้นตรงเอวและหน้าท้องของเขา