บทที่ 2 ได้ตั้งแสน!
ระบบทิ่ดานกับชูอวี๋ไม่คิดเลยว่าซืออี่เหิงจะตอบข้อความขอเงินตรง ๆ แบบนี้
ชูอวี๋ใจเริ่มสั่น "ขอหนึ่งร้อยล้านเลยดีไหม"
"ถ้าพระเอกให้ เราก็ทำภารกิจขอเงินจากพระเอกหนึ่งร้อยล้านสำเร็จแล้วนี่"
ชูอวี๋เป็นพวกขี้อาย กลัวการคุยกับคน ทำงานให้เสร็จทีเดียวกับทยอยทำหลายครั้ง ชูอวี๋เลือกแบบแรกแน่นอน
ทิ่ดานเองก็เริ่มลุ้น 【เธอส่งข้อความเสียงถามเขาดิ】
พอได้ยินว่าต้องส่งข้อความเสียงถามซืออี่เหิง ชูอวี๋ก้มหน้า ในใจพังทลาย อยากตายตรงนั้นเลย
ชาติก่อนชูอวี๋ทำงานที่บ้าน เธอจะเลี่ยงคุยเสียงกับคนให้มากที่สุด ถ้าพิมพ์ข้อความได้ ชูอวี๋ต้องพิมพ์แน่นอน
ชูอวี๋ "เราต้องส่งข้อความเสียงเหรอ"
ทิ่ดานเคร่งขรึม 【ตำรารุ่นก่อนเขียนไว้ ฮวี๋เป่า เธอต้องเรียกเขาหวาน ๆ ว่าพี่พระเอก บอกว่าช่วงนี้ลำบาก ขอเงินเขาใช้หน่อย】
【ตรรกะของสาวขอเงินคืออะไร】
ชูอวี๋ส่ายหน้าน้อย ๆ แปลว่าไม่รู้จริง ๆ เธอไม่เคยเป็นสาวขอเงินมาก่อน
ทิ่ดาน 【ตรรกะพื้นฐานของสาวขอเงินคือโชว์สิ่งดี ๆ ในตัว ทั้งน้ำเสียงหวาน ๆ ใบหน้าสวย ๆ แล้วแสดงว่าตัวเองฐานะไม่ดี ให้อีกฝ่ายเห็นใจ ล่อให้เขาใช้เงินใส่】
ชูอวี๋กอดผ้าห่ม ฝังหน้าลงในผ้าห่มอยู่นาน สุดท้ายก็เงยหน้าแดงเถือกขึ้นมา
ยื่นหัวไปก็โดดาบ หดหัวมาก็โดนดาบ
หวังว่าดาบนั่นจะไม่ฟาดคอเธอ แต่ไปฟาดคอคนอื่นแทน ชูอวี๋คิดพลางหัวเราะแห้ง ๆ
ชูอวี๋หยิบมือถือ ส่งข้อความเสียงให้ซืออี่เหิง "พี่คะ ให้หนูหนึ่งร้อยล้านได้ไหม"
ชูอวี๋นึกคำเตือนของทิ่ดานขึ้นได้ ต้องทำเป็นน่าสงสาร
ชูอวี๋เสียงเบาลงอีก "หนูไม่มีเงินกินข้าวแล้ว"
ซืออี่เหิงแปลกใจเล็กน้อยที่ชูอวี๋ส่งข้อความเสียงมาให้
เสียงใส ๆ ของเด็กสาวลอดมาจากลำโพง เส้นเสียงสั่นนิด ๆ
เหมือนน้ำเชอร์รีโซดาหน้าร้อน หวานซ่า เส้นเสียงที่สั่นก็เหมือนฟองที่จู่ ๆ ก็ผุดขึ้น สร้างเซอร์ไพส์เล็ก ๆ
ซืออี่เหิงเปิดข้อความเสียงที่สอง เด็กสาวบอกว่าไม่มีเงินกินข้าว
เสิ่นชิงฮั่นที่อยู่ข้าง ๆ ซืออี่เหิงฟังจนจบ อึ้งสุดขีด
เดี๋ยวนะ เสียงของชูอวี๋เมื่อก่อนเป็นแบบนี้เหรอ
ผิดแล้ว ชูอวี๋บอกว่าตัวเองไม่มีเงินกินข้าว มาขอเงินซืออี่เหิงกินข้าว
เหมือนจะถูกอีกแล้ว ชูอวี๋เป็นสาวขอเงินแบบนี้แหละ ไม่ยอมพลาดทุกโอกาสขอเงิน
แต่ชูอวี๋เหมือนจะปากเบ้อเร่อ ขอตั้งร้อยล้านเพื่อกินข้าว
เธอเป็นหม่าโถวเหรอ กินจัง
เสิ่นชิงฮั่น "เฮ้ย พี่เหิง ผมบอกแล้วว่าเธอเป็นสาวขอเงิน ร้อยล้านนะ กล้าพูดออกมาได้"
ซืออี่เหิงมองเสิ่นชิงฮั่นตาเย็น ปรามเสียงเข้ม "เสิ่นชิงฮั่น"
เสิ่นชิงฮั่นเงียบปากทันที เขารู้ว่าซืออี่เหิงคิดว่าที่เขาพูดแบบนี้กับผู้หญิงมันไม่สุภาพ
พอเสิ่นชิงฮั่นเงียบ ซืออี่เหิงก็ไม่สนใจอีก หันหลังเดินไป
ส่งข้อความไปแล้ว รออยู่นานชูอวี๋กับทิ่ดานก็ไม่เห็นซืออี่เหิงตอบกลับ
ชูอวี๋ท้อแท้ สาวขอเงินนี่ไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ ต้องมีคุณสมบัติเพียบพร้อมจริง ๆ
ตอนนี้ซืออี่เหิงต้องไม่อยากแม้แต่จะสนใจเธอแล้วแน่ ๆ
เพิ่งเริ่มทำภารกิจ เธอก็ทำให้พังเสียแล้ว
ทิ่ดานกับชูอวี๋ก้มหน้าก้มตาคิดทบทวน ดูจะปากมากเกินไปจริง ๆ
ทิ่ดานเสนอ 【เราขอน้อยลงหน่อยไหม ถ้าเขาฟ้องเราขึ้นมา เธอต้องไปร้องไห้หลังลูกกรงแน่】
ชูอวี๋เริ่มทรมาน ดูท่าคงต้องใช้เวลานานกว่าจะทำภารกิจขอเงินสำเร็จ
ทิ่ดาน 【เป่า เธอบอกว่าล้อซืออี่เหิงเล่น】
ชูอวี๋พิมพ์ข้อความแหย ๆ
ปลาน้อยแหวกว่าย: หนูล้อพี่เล่นค่ะ จริง ๆ ไม่ได้อยากได้เงินเยอะขนาดนั้น
แต่ซืออี่เหิงก็ยังไม่ตอบชูอวี๋ ตอนที่ชูอวี๋คิดว่าจบเห่แล้ว ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา
ซืออี่เหิง: ไม่มีเงินกินข้าวเหรอ
ทิ่ดานกับชูอวี๋ตื่นตัวขึ้นทันที
ทิ่ดาน 【ฮวี๋เป่า รีบแคปยอดเงิน แล้วแต่งรูปส่งให้ซืออี่เหิง】
ชูอวี๋รีบร้อนเปิดดูยอดเงิน เห็นยอดศูนย์ ตาเบิกกว้าง
เธอไม่มีเงินจริง ๆ ด้วย ไม่ต้องแต่งรูป ยอดเงินมันแอบกลายเป็นศูนย์เอง!
ทิ่ดาน 【โอ้ ฉันเกือบลืม เจ้าของร่างเดิมมีพ่อแม่ดูดเลือดตั้งแต่เกิด ไม่เคยได้รับความรัก ยังถูกบังคับให้ส่งเงินให้ที่บ้านตลอด ต้องเอาเงินให้พ่อแม่กับน้องชาย】
ทิ่ดาน 【หนึ่งล้านห้าแสนที่เจ้าของร่างเดิมหลอกจากซืออี่เหิงได้ ถูกเจ้าของร่างเดิมเอาให้พ่อแม่ไปหมดแล้ว】
ชูอวี๋เห็นใจเจ้าของร่าง เหมือนไม่มีใครรักเจ้าของร่าง ไม่มีใครสอนค่านิยมที่ถูกต้อง และเพราะขาดแคลนวัตถุ เจ้าของร่างถึงได้พยายามเป็นสาวขอเงิน
พ่อแม่ของเจ้าของร่างใช้เจ้าของร่างเป็นเครื่องมือ
แม้แต่ในนิยายทั้งเรื่อง เจ้าของร่างก็เป็นแค่ตัวประกอบที่ตรงข้ามกับนางเอก
ดูเหมือนความหมายของการมีอยู่คือเป็นแค่เครื่องมือที่สะดวก
ทิ่ดาน 【พวกนั้นต้องมาขอเงินอีกแน่ แต่ตอนนี้เราต้องรับมือซืออี่เหิงก่อน ยังไม่ต้องสนใจพ่อแม่ดูดเลือด】
ชูอวี๋พยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้ว"
ชูอวี๋ส่งแคปยอดเงินให้ซืออี่เหิง
ปลาน้อยแหวกว่าย: พี่คะ หนูไม่มีเงินจริง ๆ แล้วนะคะ ลูกแมวร้องไห้.jpg
ซืออี่เหิงมองแคปหน้าจอกับข้อความที่ชูอวี๋ส่งมาเงียบ ๆ
ปลายนิ้วถูเบา ๆ บนอิโมจิที่ชูอวี๋ส่ง
วันนี้ชูอวี๋ดูเหมือนจะไม่เหมือนเคย
ซืออี่เหิง: ก่อนหน้านี้ไม่ได้ให้เงินเธอไปหนึ่งล้านห้าแสนเหรอ เงินล่ะ
ชูอวี๋เม้มปาก พิมพ์ข้อความ
ปลาน้อยแหวกว่าย: พี่คะ พ่อหนูถูกรถชน ขาหัก ตอนนี้เข้าโรงพยาบาลแล้ว หนูเอาเงินให้พ่อไปหมด เพื่อทำศัลยกรรมค่ะ
ทิ่ดาน 【!!!】
ทิ่ดาน 【อัจฉริยะชัด ๆ】
มันค้นพบว่าชูอวี๋ดูป๊อด ๆ กลัวคน แต่เป็นพวกชอบทำเรื่องใหญ่ ๆ แบบเงียบ ๆ
ซืออี่เหิง: ขอโทษด้วย
ซืออี่เหิง: โอนเงิน 100000
ชูอวี๋เพิ่งกดรับเงิน ในหัวก็เกิดประทัด ทิ่ดานรายงานอย่างตื่นเต้น 【ยินดีด้วย เจ้าบ้านได้รับเงินก้อนแรก! ปลดล็อกภารกิจหลักสายสาวขอเงิน ขอให้ครบหนึ่งร้อยล้านเมื่อไหร่ จะได้รับรางวัลหนึ่งพันล้าน!】
ชูอวี๋เองก็ดีใจบ้าง ตั้งแต่ข้ามมาในนิยาย ความเข้าใจโลกนี้ของชูอวี๋ก็เหมือนเป็นเกมโฮโลแกรมเล็ก ๆ
เธอแค่ต้องทำภารกิจเกมให้สำเร็จ ก็จะได้รับรางวัลก้อนโต
สมัยนั้นมีเกมแบบนี้เยอะ
แต่เธอขี้อาย เลยอยู่แต่บ้านเล่นเกมโฮโลแกรมคนเดียว
แต่ยังดีใจได้ไม่นาน ซืออี่เหิงก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง
ซืออี่เหิง: อยากให้ฉันไปเยี่ยมพ่อเธอไหม
เห็นว่าซืออี่เหิงจะมาเยี่ยมพ่อ ชูอวี๋ตกใจ มือถือหลุดมือ กระแทกโดนจมูก
แรงกระแทกทำให้จมูกชูอีวี๋เจ็บแปลบ มือหนึ่งกุมจมูก มือหนึ่งพิมพ์ข้อความ
ปลาน้อยแหวกว่าย: ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ พ่อหนูวิ่งได้เอง
ปลาน้อยแหวกว่าย: ไม่ใช่ หนูหมายถึงพ่อหนูหายได้เองค่ะ
ทางฝั่งซืออี่เหิงเห็นข้อความนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ซืออี่เหิง: กินข้าวดี ๆ นะ ถ้าขาดเงินบอกฉัน
ชูอวี๋เกือบจะขอเงินซืออี่เหิงอีก แต่พอดีกับประสบการณ์เมื่อกี้ ชูอวี๋เลยเลิก
ปลาน้อยแหวกว่าย: ค่ะ แมวพยักหน้า.jpg
ชูอวี๋เพิ่งส่งข้อความให้ซืออี่เหิงเสร็จ ก็มีโทรศัพท์เข้า
เสียงปลายสายดังลั่น "อีเด็กเวร เอ็งพ่อถูกรถชน เอ็งไม่เหลียวแล ใจไม้ไส้ระกำนัก ถ้ารู้งี้ตอนเกิดกูควรจับเอ็งกดน้ำให้ตายเสีย"
"โอนเงินให้ที่บ้านเดี๋ยวนี้ หนึ่งแสน"