"น้องสาวอายุ 21 ปี สูง 172 เซนติเมตร อยากหาพี่ชายที่ปกป้องข้าได้มาเป็นแฟน อย่างน้อยต้องมีผู้มีความสามารถพิเศษระดับสีน้ำเงินขึ้นไป"
"เพิ่งรับสมัครนักระบำระดับสีน้ำเงินมา แม่นาง ให้ข้าปกป้องเจ้าเอง!"
"นักระบำมีประโยชน์อันใด ไสหัวไป!"
"โอ้โห นี่ข้าข้ามภพมาแล้ว? เริ่มต้นก็ได้เป็นนายอำเภอเลย คราวนี้ไม่ต้องเป็นเบี้ยล่างอีกแล้ว สุดยอด!"
"ฮ่าๆๆๆ หลายปีมานี้ที่อ่านนิยายในฟานเฉียะไม่เสียเปล่าเลยนะ ตอนนี้ได้ใช้จริงๆ แล้ว!"
"อ่านนิยายจนเสียสติแล้ว? ข้าแนะนำให้เจ้ารีบลบฟานเฉียะทิ้งซะ กับเจ้าเกมบ้าบอนี่ ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นใคร ข้าขอร้องให้ปล่อยข้ากลับไปเดี๋ยวนี้ นี่มันอาชญากรรมรู้หรือไม่? เชื่อไหมว่าข้าจะแจ้งทางการเดี๋ยวนี้!"
"......"
ภายในห้อง
หานอี้หลินเพิ่งลืมตาขึ้น
มองหน้าจอแสงที่เลื่อนไปมาไม่หยุดตรงหน้า ยังคงงุนงงอยู่บ้าง
"เมื่อครู่ข้าไม่ได้อยู่ที่ร้านเกมเล่นเกมสามเหลี่ยมปากแม่น้ำหรอกรึ? นี่พาข้ามาที่ไหนกัน? ที่นี่ไม่ใช่แผ่นดินต้าเสียแล้วรึ?"
"ให้ตายสิ"
"หัวใจแอฟริกาเพิ่งออกแท้ๆ เม็ดแรกด้วย ข้ายังไม่ได้เก็บเข้าเซฟเลย"
ระหว่างที่กำลังสับสน
หานอี้หลินสังเกตเห็น
มุมขวาบนของหน้าจอแสงกึ่งโปร่งใส มีสัญลักษณ์กากบาทอยู่
และ
เมื่อเขาปรายตามองไป
ตัวชี้ตำแหน่งอันหนึ่ง
ก็เลื่อนไปที่สัญลักษณ์กากบาทนั้น
"นี่ปิดได้รึ?"
คลิก~
ช่องสนทนาปิดลง
หน้าจอแสงเปลี่ยนมาที่หน้าหลัก
[ยินดีต้อนรับสู่ทวีปอนันต์ ที่นี่ท่านจะได้เป็นนายอำเภอแห่งหนึ่ง]
[รอบๆ อำเภอแต่ละแห่ง ล้วนมีจุดทรัพยากรมากมายกระจายตัวอยู่ ประกอบด้วยทรัพยากรพื้นฐานสี่ชนิด ได้แก่ [เสบียง] [ไม้] [เหมืองเหล็ก] [หิน]]
[ระดับของจุดทรัพยากรมีตั้งแต่ 1 ถึง 9 ยิ่งระดับสูง ความยากในการยึดครองก็ยิ่งมาก เช่นเดียวกับค่าอำนาจและผลผลิตทรัพยากรที่ได้รับก็จะมากขึ้นตาม]
[ท่านสามารถเกณฑ์คนพลัดถิ่น เริ่มต้นจากจุดทรัพยากรระดับ 1 ค่อยๆ พัฒนา สร้างค่ายทหาร เกณฑ์กองทัพ ขยายอำนาจของท่าน]
[โอกาสและภยันตรายอยู่คู่กัน ในกระบวนการขยายอำนาจ ภยันตรายจะมาพร้อมกับโอกาสมากมาย สุดท้ายแล้วจะได้เป็นจักรพรรดิผู้สูงสุด หรือจะพ่ายแพ้ดับสูญ ล้วนมาจากการเลือกของท่าน]
[ข้อควรระวัง: ระยะเวลาคุ้มครองผู้เริ่มต้นมี 30 วัน หลังจากสิ้นสุดจะมีกบฏเข้าโจมตี]
[......]
อ่านจบแล้ว
หานอี้หลินถึงได้เข้าใจสถานการณ์ที่ตนกำลังเผชิญอยู่
"ให้ตายสิ คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องเกมที่ทุกคนเล่นกันหมดเนี่ย วันหนึ่งจะมาเกิดกับข้า"
"แล้วก็ดูจากคำอธิบายนี้ คล้ายๆ เกมแนววางแผนการรบเลยนะ จุดทรัพยากรยังแบ่งระดับอีก ระยะเวลาคุ้มครองผู้เริ่มต้น 30 วัน หวังว่าเวลาจะพอเถอะ"
เรื่องการข้ามภพนั้น
หานอี้หลินยอมรับได้อย่างสบายใจยิ่ง เพราะหลายปีมานี้ เขาก็อ่านนิยายฟานเฉียะมามากมายหลายแนว
อีกทั้ง
ข้อมูลในช่องสนทนาเมื่อครู่
ก็ถือว่าเป็นการปูเรื่องไว้ล่วงหน้าแล้ว
เขากวาดสายตามองไปที่กลางกรอบข้อความ คิดในใจก็คลิกเลือก "ยืนยัน" กรอบข้อความปิดลงพร้อมกับหน้าต่างใหม่ที่เด้งขึ้นมา
[กรุณากรอกชื่อของอำนาจปกครอง: ( ) อำเภอ]
[คำแนะนำ: เมื่อชื่ออำนาจปกครองได้รับการยืนยันแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ และจะแสดงผลในกระดานจัดอันดับและประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์ในภายหลัง]
"ตั้งชื่อ?"
หานอี้หลินรู้สึกปวดหัว
เขาไม่เหมือนคนอื่นที่ใช้ชื่อเดียวกันหมดทั้งโซเชียลมีเดียและเกม การตั้งชื่อเนี่ย เขาต่อต้านมาตลอด
มักจะนึกไม่ออกว่าควรตั้งชื่ออะไรดี
โดยเฉพาะ
ข้างล่างยังมีข้อความเตือน
ดูเด่นชัดมาก
"ถ้าไม่ได้ผลก็... อำเภอชิงซาน?"
คิดอยู่นาน
หานอี้หลินเลือกชื่อที่พบบ่อยมากในนิยายหลายๆ เรื่อง
ปรากฏว่า
พอพิมพ์เสร็จแล้วกดยืนยัน
ตรงหน้าก็เด้งข้อความเตือน
[ชื่ออำนาจปกครองนี้ถูกใช้ไปแล้ว กรุณากรอกใหม่]
หานอี้หลินมุมปากกระตุก
ให้ตายสิ
นี่เพิ่งเริ่มต้นได้ไม่นาน แม้แต่ชื่ออำเภอชิงซานก็ถูกคนอื่นแย่งไปแล้ว?
เขาไม่เชื่อ ลองตั้งชื่อที่คุ้นหูอีกหลายชื่อ
[อำเภอหลินอัน]
[ชื่ออำนาจปกครองนี้ถูกใช้ไปแล้ว กรุณากรอกใหม่]
[อำเภอเฮยซาน]
[ชื่ออำนาจปกครองนี้ถูกใช้ไปแล้ว กรุณากรอกใหม่]
[......]
นี่มันบ้าอะไรกัน...
หลังจากพิมพ์ไปเรื่อยๆ
หานอี้หลินก็ถึงกับอึนไปเลย หลายหมื่นล้านคนมาข้ามภพตั้งชื่อพร้อมกัน เป็นแบบนี้นี่เองรึ?
ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า
ตามจำนวนประชากรของต้าเสียเนี่ย ตัวอักษรจีนที่มีใช้กันอยู่ มันจะพอให้ตั้งชื่อรึเปล่า
"ชื่อที่พบบ่อยคงไม่มีหวังแล้ว งั้นเปลี่ยน..."
ลังเลอีกครู่หนึ่ง
ทันใดนั้น
ในหัวพลันมีประกายความคิดแวบขึ้นมา
ชื่อยังไม่ทันได้พิมพ์ หานอี้หลินก็หัวเราะออกมาก่อน: "ครั้งหนึ่งข้าเคยเป็นสมาชิกของพรรคระเบิดฟ้า ตอนนี้ตั้งชื่อนี้ก็ไม่น่าจะเกินไปกระมัง?"
ไม่นาน
ชื่อก็ถูกพิมพ์ลงไป
ครั้งนี้ไม่มีข้อความแจ้งว่าซ้ำ
หน้าจอแสงวาบหนึ่ง
หน้าจอหลักอันใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[อาณาเขต] [แผนที่] [สิ่งก่อสร้าง] [การทหาร] [การค้า] [สนทนา]......
ทั่วทั้งหน้าจอ มีไอคอนต่างๆ เรียงกันเป็นแถวดูเป็นระเบียบ คล้ายแถบฟังก์ชันในเกม
เขากวาดสายตามองไปทั่ว
จากนั้น
หานอี้หลินก็เริ่มจากไอคอนแรก ตั้งใจจะทำความเข้าใจฟังก์ชันต่างๆ ก่อน
[อาณาเขต]: อำเภอระเบิดฟ้า
[ระดับ]: อำเภอระดับ 1
[นายอำเภอ]: หานอี้หลิน
[ประชากร]: 0
[ทรัพย์สิน]: 0
[เสบียง]: 100
[ทหาร]: 0
[ความภักดีของราษฎร]: 0
[ความสงบเรียบร้อย]: 0
[ค่าอำนาจ]: 0
[......]
เห็นเลขศูนย์เรียงราย
หานอี้หลินมองแล้วเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เริ่มต้นมานี่โล่งเลยรึ?
แล้ว... อำเภอของเจ้าน่ะ ประชากรก็ไม่มีสักคน แล้วจะให้ข้าพัฒนาได้ยังไง?!
แล้วยังไม่นับตัวเองอีก
"ข้าไม่ใช่คนรึ?"
"ข้าใช่คนหรือเปล่าวะ!"
ในใจบ่นต่อไปเรื่อยๆ
แต่ปฏิบัติการของหานอี้หลินไม่ได้หยุด
ด้วยประสบการณ์จากการเล่นเกมหลายปี เขารู้ดีว่า การบุกเบิกเกมใหม่นั้นความก้าวหน้าสำคัญแค่ไหน
นำก่อนเพียงก้าวเดียวก็จะนำไปทุกก้าว
ตนต้องรีบทำความคุ้นเคยกับ 'เกมที่ทุกคนเล่นกันหมด' นี้ให้เร็วที่สุด แล้วก็ต้องเริ่มบุกเบิกแล้ว
เขาปิดหน้าต่างนั้น
จากนั้น
ก็เปิดหน้าจอแผนที่
ไม่ผิดคาด
บนแผนที่ดำมืดไปหมด มีเพียงพื้นที่ส่วนกลางที่ล้อมรอบที่ตั้งของอำเภอและบริเวณรอบๆ เท่านั้นที่มีแสงสว่าง
บนตำแหน่งอำเภอยังมีตัวหนังสือเล็กๆ กำกับว่า: อำเภอระเบิดฟ้า
"สมกับที่คิดไว้"
"รอบด้านล้วนเป็นหมอกแห่งสงคราม คาดว่าต้องค่อยๆ สำรวจไปก่อน แผนที่ถึงจะแสดงผล"
"ส่วนจุดทรัพยากร..."
หานอี้หลินดูไปรอบๆ คร่าวๆ
ทรัพยากรทั้งสี่ชนิดกระจายตัวอยู่ค่อนข้างสม่ำเสมอ จุดทรัพยากรระดับ 1-3 มีจำนวนมาก
ส่วนจุดทรัพยากรระดับสูงกว่านั้นก็เห็นอยู่บ้าง ทว่าแต่ละจุดก็มีระยะห่างกันพอสมควร
"ดูก็ใช้ได้นะ"
"ตำแหน่งไม่ได้แย่เกินไป"
เมื่อก่อน
หานอี้หลินก็เล่นเกมแนววางแผนการรบมามาก
เคยเห็นหลายคน
เริ่มต้นลงพื้นที่อยู่ในซอกหลืบที่ไม่น่าอยู่ รอบๆ มีจุดทรัพยากรที่ใช้บุกเบิกได้ไม่กี่แผ่น ทำให้ความก้าวหน้าในการบุกเบิกล้าหลังอย่างหนัก
ต่อจากนั้น
หานอี้หลินก็เปิดหน้าจอ 'สิ่งก่อสร้าง'
ข้างในมีสิ่งก่อสร้างอยู่เพียงสี่อย่างน่าสงสาร ในนั้นสองอย่างยังเสียหายอยู่
[จวนเจ้าเมือง]: Lv.1
[โรงทาน] Lv.1
[กำแพงเมือง]: Lv.0 (เสียหาย)
[ประตูเมือง]: Lv.0 (เสียหาย)
ในขณะที่หานอี้หลินกวาดสายตาไป
เมื่อใดที่เขาจับจ้องสิ่งก่อสร้างหนึ่ง ก็จะมีคำอธิบายหน้าที่ของสิ่งก่อสร้างนั้นปรากฏขึ้นข้างๆ
[จวนเจ้าเมือง (Lv.1)]:
สิ่งก่อสร้างหลัก กำหนดขีดจำกัดระดับของอาณาเขต สามารถจัดการบริหาร แต่งตั้งขุนนาง ออกคำสั่งได้
เงื่อนไขการเลื่อนระดับ: ไม้×3000, หิน×1500, เหรียญทองแดง×10000 (ประชากรต้องถึง 1000 คน)
...
[โรงทาน (Lv.1)]: ใช้เสบียง 50 หน่วย รับสมัครคนพลัดถิ่นได้ 100 คน มีโอกาสต่ำมากที่จะรับสมัครผู้มีความสามารถพิเศษ
เงื่อนไขการเลื่อนระดับ: ไม้×100, หิน×100, เสบียง×100
...
หลังจากเห็นคำอธิบายของโรงทาน
หานอี้หลินถึงได้เข้าใจ
ว่าเสบียง 100 หน่วยในอาณาเขตนั้นมีไว้ทำอะไร
นี่มันทุนเริ่มต้นของเกมแท้ๆ เอาไว้ให้ผู้เล่นเกณฑ์คนพลัดถิ่นมาใช้ พร้อมกับเป็นหลักประกันอาหารให้คนพลัดถิ่นในช่วงแรก
ส่วนประตูเมืองและกำแพงเมือง
เพราะอยู่ในสภาพเสียหาย
บนหน้าต่างข้อมูล
จึงแสดงเพียงเงื่อนไขการซ่อมแซม
นอกเหนือจากนั้น
ก็เป็นสิ่งก่อสร้างต่างๆ ที่สามารถสร้างได้ แต่ตอนนี้ยังไม่มีทรัพยากร หานอี้หลินก็เลยไม่ได้ดูอย่างละเอียด แล้วเลือกออกจากหน้าจอ 'สิ่งก่อสร้าง'
เมื่อมองดูไอคอนถัดไปอีกหลายอัน
ไอคอน 'การทหาร' และ 'การค้า' ต่างแสดงเป็นสีเทา ไม่สามารถเปิดได้
หานอี้หลินคาดว่า คงต้องสร้างสิ่งก่อสร้างบางอย่างก่อนถึงจะปลดล็อก
สุดท้าย
ก็คือช่องสนทนา
ไม่ผิดคาด
ข้างในก็เหมือนกับนิยายเกมทุกคนเล่นเรื่องอื่นๆ คือแบ่งเป็น 'ช่องโลก' และ 'ช่องภูมิภาค'
ช่องแรกนั้นว่างเปล่า ช่องพิมพ์ข้อความก็เป็นสีเทา ไม่สามารถส่งข้อมูลได้
ตรงกันข้าม
ในช่องภูมิภาค
ข้อความมากมายกำลังเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนมองไม่ทัน
"นี่ล้อเล่นหรือเปล่า เริ่มต้นมาอำเภออยู่ในทะเลทราย รอบๆ โล่งเตียนไปหมด จุดทรัพยากรที่ใกล้ที่สุดอยู่ไกลถึงแปดร้อยลี้ จะให้ข้าเอาอะไรไปพัฒนา"
"ทะเลทรายก็ดีแล้ว ข้าอยู่บนหน้าผา ข้ายังไม่บ่นเลย"
"หน้าผามันยากที่จะโจมตี แต่ป้องกันง่ายนะพี่น้อง"
"ว่าแต่เกมมหาเจ้าเมืองนี่ ตอนเริ่มมันไม่มีพรสวรรค์อะไรให้เลือกเลยรึ?"
"คงไม่มี ยังไงข้าลองหาอยู่ตั้งนาน ก็ไม่เจอตัวเลือกที่เกี่ยวข้อง"
"ไม่มีก็ถูกแล้ว!"
"จริงๆ อย่างน้อยทุกคนก็เริ่มจากจุดเดียวกัน ข้ากลัวแค่ว่าตอนเริ่มต้องสุ่มพรสวรรค์ บางคนได้ระดับ S บางคนได้ระดับ F คนที่พรสวรรค์แย่ก็ไม่ต้องเล่นกันพอดี"
"ถึงจะไม่มีพรสวรรค์ แต่มันก็เกี่ยวกับโชคอยู่ดีนะ เมื่อกี้เพิ่งเกณฑ์คนพลัดถิ่นรอบแรก มีขุนพลระดับสีน้ำเงินอยู่ด้วย กำลังรบโหดมาก"
"บ้าอะไรเนี่ย ทำไมกัน! ทำไมข้าเกณฑ์ได้แต่คนแก่คนป่วย มีเกินครึ่งที่ไม่มีแรงงาน ตอนนี้ข้ากำลังคิดอยู่ว่าจะเนรเทศคนที่ไม่มีประโยชน์ทิ้งดีหรือเปล่า"
"อย่า อย่าทำเด็ดขาด พี่น้องเชื่อข้า ตอนข้าเนรเทศคนแก่ไป ความภักดีของราษฎรติดลบเลยนะ"
"......"
ภายในช่องภูมิภาค
ข้างๆ ยังมีวงเล็บอยู่
ข้างในแสดงตัวเลข: 10000
ช่องสนทนาที่มีคนเป็นหมื่นนี้
ข้อความปัดผ่านไปรวดเร็วมาก
จนหานอี้หลินมองไม่ทัน ทุกคนต่างตกอยู่ในความโกลาหล หวาดกลัว ตื่นเต้น และพยายามแลกเปลี่ยนข้อมูลกันอย่างสุดกำลัง
หานอี้หลินได้ลองดู
เขาพบว่า
สามารถใช้การป้อนข้อมูลด้วยเสียงแล้วแปลงเป็นข้อความส่งในช่องสนทนาได้
ข้างๆ ยังมีเครื่องหมายบวก
ใช้สำหรับส่งรูปภาพ วิดีโอ และอื่นๆ ได้
ทันใดนั้นเอง
มีข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น
ทำให้ทั่วทั้งช่องสนทนาเงียบกริบไปชั่วขณะ
"ท่านผู้เล่นชายทั้งหลาย ดิฉัน หลิ่วหรูเสวี่ย นักศึกษาปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยอู๋ฮั่น ดิฉันขอเสนอให้ผู้เล่นชายทุกคน ควรให้ความช่วยเหลือแก่ผู้เล่นหญิงที่เป็นนายอำเภอโดยไม่มีเงื่อนไข"
"เพราะผู้เล่นหญิงนั้นเสียเปรียบโดยธรรมชาติ พวกท่านผู้เล่นชายได้เปรียบจากความเป็นชาย ดังนั้นดิฉันจึงขอเสนอว่า ผู้เล่นหญิงควรตั้งพันธมิตรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน พร้อมเรียกร้องให้ผู้เล่นชายทุกคนในเขต บริจาคทรัพยากรสามส่วนโดยไม่คิดมูลค่า เพื่อสนับสนุนผู้เล่นหญิงที่เป็นนายอำเภอ"