“ฮิ ๆ”
ไป๋อวี่เหยาคลี่ยิ้ม ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
เมื่อเจียงเทียนนั่งลง รถไฟก็เคลื่อนขบวนออกเดินทางอย่างรวดเร็ว
รถไฟขบวนนี้มุ่งตรงไปยังเขตทหารตะวันออกเฉียงใต้
แต่ระหว่างทางยังแวะรับนักเรียนจากมณฑลอื่น ๆ ที่เข้าร่วมการฝึกอบรมยอดอัจฉริยะด้วย
ทุกครั้งที่จอดเทียบสถานี ก็จะมีนักเรียนกลุ่มใหม่ขึ้นมา
พวกเขาจับกลุ่มกันสองสามคน พูดคุยกันเสียงเบา
ส่วนเจียงเทียนนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ข้างไป๋อวี่เหยา
กระทั่งรถไฟจอดที่สถานีแห่งที่สี่ เขาจึงลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน
นักเรียนที่ขึ้นมาในรอบนี้มีสิบกว่าคน
แต่พลังของพวกเขาแข็งแกร่งกว่านักเรียนกลุ่มก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด
ในนั้นมีพลังอยู่สามสายที่บรรลุถึงขั้นสี่ระยะแรกแล้ว
เจียงเทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย
นักยุทธ์ขั้นสี่ถือเป็นยอดฝีมือในมหาวิทยาลัยประจำเมืองทุกแห่ง
ทว่านักเรียนตรงหน้าเหล่านี้เพิ่งเป็นนักศึกษาใหม่ชั้นปีหนึ่งเท่านั้น
การมีพลังฝีมือที่เกินวัยถึงเพียงนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง
“พวกเขามาจากมหาวิทยาลัยยุทธ์เทียนเจียงค่ะ”
ไป๋อวี่เหยาสังเกตเห็นสีหน้าของเจียงเทียน จึงอธิบายเสียงเบา
“มณฑลเทียนเจียงเป็นมณฑลใหญ่อันดับหนึ่งของภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้อยู่แล้ว”
“มหาวิทยาลัยยุทธ์เทียนเจียงก็เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยแห่งชาติทั้งเก้า”
“ทรัพยากรที่พวกเขาได้รับ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะเทียบได้เลยค่ะ”
“พลังฝีมือเหนือกว่าพวกเราไปหลายขุมก็เป็นเรื่องปกติ”
ก่อนมา ไป๋อวี่เหยาเตรียมตัวสำหรับการฝึกอบรมครั้งนี้มาอย่างดี
เธอรู้จักมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้เป็นอย่างดี