ท้ายที่สุด น้ำเสียงของมู่ชิงหานก็เย็นชาลงฉับพลัน
คำสุดท้ายเพิ่งขาดจากปาก
อุณหภูมิทั่วทั้งยอดเขาราวกับลดฮวบลงหลายองศา
ยอดฝีมือขั้นแปดหลายคนหดคอโดยไม่รู้ตัว
แม้พวกเขาจะมีระดับการบำเพ็ญเพียรสูงส่ง
แต่ไอสังหารอันเยียบเย็นนั้นก็ยังทำให้แผ่นหลังเย็นวาบ
เจียงเทียนกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง
เขาทราบกฎเหล่านี้ดีตั้งแต่ก่อนเดินทางมาแล้ว
คนส่วนใหญ่ก็ไม่แสดงท่าทีใด ๆ เช่นกัน
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเอ่ยค้าน มู่ชิงหานก็พยักหน้าเล็กน้อย
“เมื่อไม่มีใครคัดค้าน”
“ฉันจะเปิดแดนลับต้นไม้เทพแล้ว”
สิ้นเสียง
มู่ชิงหานยกมือเรียวงามขึ้นเบา ๆ พลังมิติอันมหาศาลก็แผ่ซัดออกมา
พลังนั้นกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ปกคลุมยอดเขาทั้งหมดในชั่วพริบตา
อากาศพลันหนักอึ้งขึ้น
ชั่วขณะถัดมา มู่ชิงหานยกมือชี้ขึ้นฟ้า
รอยแยกมิติอันลึกล้ำพลันเปิดออกกลางนภา
รอยแยกกว้างราวหลายจั้ง กระแสมิติอันมืดมิดปั่นป่วนอยู่ตามขอบ
ภายในมืดสนิท มองไม่เห็นสิ่งใด
ราวกับทอดไปสู่ห้วงสุญญตาไร้ที่สิ้นสุด
“เปิดใช้งานป้ายผ่าน”
“อาศัยพลังนำทางจากป้าย ก็จะเข้าสู่แดนลับต้นไม้เทพได้”
เสียงของมู่ชิงหานดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเทียนก็หยิบป้ายไม้สีดำสนิทที่หลินเจิ้นเยว่ให้มาออกมาทันที ก่อนถ่ายเทพลังวิญญาณลงไป
หึ่ง!
ป้ายสั่นสะเทือนอย่างแรง
พลังนำทางอันลี้ลับพลันปะทุออกมาจากภายใน
พลังนั้นโอบล้อมทั่วร่างเจียงเทียน
เขารู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือน
ร่างทั้งร่างถูกดึงให้พุ่งไปยังรอยแยกมิตินั้น