เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังชวนก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง
เขาไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไป
พลันพลิกตัวกลับมา กอดขาเจียงเทียนไว้แน่น
“พี่ใหญ่! ผมผิดไปแล้ว!”
“ผมรู้แล้วว่าผิด!”
“ได้โปรดปล่อยผมไปสักครั้งเถอะ!”
หวังชวนร้องไห้น้ำตานองหน้า น้ำมูกน้ำตาเลอะเทอะไปหมด
ยังเหลือความโอหังจากก่อนหน้านี้อยู่ตรงไหนอีก?
เจียงเทียนก้มมองเขา สีหน้าไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย
เขายกเท้าขึ้นแล้วเตะออกไปโดยไม่ลังเล
หวังชวนถูกเตะกระเด็น
กลิ้งไปหลายตลบก่อนจะหยุด
เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น ดวงตาเลื่อนลอย
ราวกับสุนัขใกล้ตายที่ถูกหักสันหลัง
รอบข้างเงียบกริบ
สมาชิกหน่วยสนับสนุนนอกอัตราต่างมองหน้ากันไปมา
จากนั้นสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เจียงเทียน
แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและความคลั่งไคล้ที่แทบกดไม่อยู่
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้กองเจียงกล้าลงมือทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ที่แท้ก็มีที่พึ่งอยู่ตรงนี้นี่เอง!
ผู้อาวุโสแขกกิตติมศักดิ์ นั่นคือตำแหน่งอย่างเป็นทางการของสำนักกระบี่สวรรค์!
สูงกว่าแขกกิตติมศักดิ์นามหนึ่งขั้นเต็ม ๆ
ซุนเหอถอนหายใจยาว
โล่งอกเสียทีหลังจากกลั้นใจมานาน
สมาชิกคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ซุนเหอ
เขาชี้ไปยังหวังชวนที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น แล้วพูดเสียงเบา
น้ำเสียงแฝงความสะใจไว้อย่างปิดไม่มิด
“พี่ซุน ดูสิ”
“หมอนั่นเหมือนหมาหรือเปล่า?”
ซุนเหอได้ยินแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
รอยยิ้มกระทบแผลจนเขาเจ็บจนนิ่วหน้า
แต่ความอึดอัดคับข้องใจที่อัดแน่นอยู่ในอก
กลับสลายไปพร้อมเสียงหัวเราะนั้น
ไม่นานนัก
ณ ห้องทำงานของผู้บัญชาการสูงสุด