“หัวหน้าเจียง เขานั่นแหละที่ทำร้ายซุนเหอ!”
สมาชิกหน่วยคนหนึ่งชี้ไปทางหวังชวน พลางบอกเจียงเทียน
“ทำร้ายงั้นเหรอ?”
พอได้ยินคำนี้ หวังชวนก็เข้าใจขึ้นมาทันที
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“อะไร พวกนายมาทวงความเป็นธรรมให้ไอ้เศษสวะนั่นหรือไง?”
เขากวาดตามองเจียงเทียนด้วยแววตาดูแคลน กำลังจะพูดถากถางต่อ
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก
เจียงเทียนก็ขยับแล้ว
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ชกหมัดออกไปทันที
ปราณหมัดสายหนึ่งพุ่งออกมาอย่างทรงอำนาจไร้เทียมทาน
มันหอบเอากลิ่นอายทำลายฟ้าดิน พุ่งเข้าใส่หวังชวนตรง ๆ
อากาศที่ผ่านถูกฉีกกระชากจนเกิดเสียงแหลมบาดหู
แม้แต่มิติก็บิดเบี้ยวผิดรูปเพราะหมัดนี้
“เดี๋ยวนะ ทำไมคนคนนี้ถึงไม่รู้จักเหตุผลเลย?”
เมื่อเห็นหมัดของเจียงเทียนพุ่งเข้ามา หวังชวนก็อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก
คิดจะลงมือก็ลงมือเลย ไม่ทักทายกันสักคำด้วยซ้ำหรือไง?
แต่การที่เขาได้เป็นแขกกิตติมศักดิ์นามของสำนักกระบี่สวรรค์ ก็ไม่ใช่เพราะไร้ฝีมือเสียทีเดียว
เขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แล้วออกกระบวนท่าตอบโต้
เขาเร่งพลังวิญญาณในร่างขึ้นจนถึงขีดสุด
จากนั้นชกสวนเข้าไป หวังใช้การโจมตีเป็นฝ่ายตั้งรับ
ทว่า...
การโจมตีเต็มกำลังของเขากลับไร้ค่าโดยสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงเทียน
ทันทีที่กระบวนท่าสังหารปะทะเข้ากับปราณหมัด
ก็ถูกปราณหมัดฉีกกระชากจนขาดสะบั้น
ราวกับน้ำแข็งบาง ๆ ถูกค้อนเหล็กทุบ แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
หวังชวนไม่มีแรงแม้แต่จะต้านทาน
เขาถูกปราณหมัดซัดเข้าใส่เต็ม ๆ
“อั่ก!”
พลังมหาศาลไร้ผู้ใดเทียบผลักเขากระเด็นออกไปทันที
ร่างของหวังชวนราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่ถูกยิงออกมา