ผืนป่าทึบแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล
สุดสายตาปกคลุมไปด้วยไม้โบราณเขียวชอุ่มจนชุ่มฉ่ำ
แม้แต่แสงตะวันก็ยังยากจะส่องทะลุลงมา
สถานที่แห่งนี้มีชื่อว่าป่าชางหมาง
มองจากภายนอก ดูเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
แต่ใต้ความมีชีวิตชีวานั้นกลับซ่อนอันตรายร้ายแรงเอาไว้
ที่นี่เป็นถิ่นอาศัยของสัตว์ร้ายระดับต่ำ
แม้สัตว์ร้ายเหล่านี้จะมีระดับพลังไม่สูงนัก แต่จำนวนกลับมหาศาลจนน่าตกใจ
หากไม่มีผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงคอยคุ้มกัน
ผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำที่บุ่มบ่ามเข้าไป หากถูกฝูงสัตว์ร้ายล้อมโจมตี ก็แทบไม่มีทางรอด
และป่าทึบแห่งนี้ก็คือสถานที่ฝึกของเหล่านักเรียนค่ายฝึกพิเศษ
ลึกเข้าไปในป่า มีเทือกเขาทอดตัวคดเคี้ยวเป็นลูกคลื่น
มีชื่อว่าเทือกเขาต้วนหุน
ได้รับสมญานามว่าเป็นเขตต้องห้ามของดาวโลก
เพราะมีราชันสัตว์สามตนปักหลักอยู่ภายใน
แต่ละตนล้วนมีพลังถึงขั้นสิบ
แม้แต่จอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่แห่งสหพันธรัฐแคว้นเซี่ย ก็ยังไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปในเทือกเขาแห่งนี้
ความคิดของเจียงเทียนพลุ่งพล่าน
ข้อมูลเกี่ยวกับชายแดนผุดขึ้นมาในหัว
ขณะนั้น เครื่องบินค่อย ๆ ร่อนลงจอด
หยุดนิ่งอยู่ภายในกำแพงเมืองชายแดนอย่างมั่นคง
เครื่องบินจอดนิ่งบนลานจอดด้านในกำแพงเมืองชายแดนอย่างมั่นคง
ประตูห้องโดยสารเปิดออก ผู้ฝึกสอนก้าวลงบันไดมาก่อน
เธอยืนหลังตรง สายตาคมกริบราวเหยี่ยวกวาดมองเหล่านักเรียนที่ทยอยตามลงมา
เมื่อทุกคนเข้าแถวเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเอ่ยเสียงขรึม
“ตั้งใจฟังให้ดี”
“จากนี้ฉันจะพาพวกเธอไปเริ่มฝึกฝนในป่าชางหมาง”
“สุดท้ายจะจัดอันดับตามคุณภาพและจำนวนสัตว์ร้ายที่แต่ละคนล่าได้”