สิ้นเสียงพูด
ร่างของผู้ดูแลฝึกสอนก็หายวับไปจากที่เดิม
เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกคนต่างแยกย้ายกันไป
ทว่าตอนจากไป สายตาของหลายคนก็ยังอดเหลือบมองไป๋อวี่เหยาไม่ได้
ถึงอย่างไร วันนี้ไป๋อวี่เหยาก็ทำผลงานได้น่าตื่นตะลึงจริง ๆ
หากไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับไป๋หมิงเซวียนมาก่อน
พวกเขาคงเลือกผูกมิตรกับเธอไปแล้ว
เมื่อคนอื่น ๆ เดินจากไปไกลหมดแล้ว
ร่างของผู้ดูแลฝึกสอนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าไป๋อวี่เหยาอีกครั้งอย่างเงียบเชียบ
มุมปากของเธอแต้มรอยยิ้มบาง ๆ
สายตาที่มองไป๋อวี่เหยาก็อ่อนโยนกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
“ตามฉันมา”
หากเป็นศิษย์ทั่วไป ย่อมไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
แต่ไป๋อวี่เหยาสามารถเอาชนะไป๋หมิงเซวียนได้ทั้งที่มีพลังอยู่ในขั้นสี่สมบูรณ์ อีกทั้งยังเข้าใจเจตกระบี่
ต้นกล้าชั้นดีเช่นนี้ เธอย่อมไม่รังเกียจที่จะผูกไมตรีไว้สักหน่อย
ไป๋อวี่เหยาพยักหน้า แล้วรีบเดินตามไป
อีกด้านหนึ่ง
ไป๋หมิงเซวียนกับไป๋หมิงหยางกำลังเดินกลับ
ไป๋หมิงหยางแอบสังเกตสีหน้าของพี่ชายอย่างระมัดระวัง
เขาลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็อดเอ่ยปากไม่ได้
“พี่ เราควรทำยังไงดี?”
“ตอนนี้ไป๋อวี่เหยากลับมาแล้ว แถมยังมีฝีมือขนาดนี้”
“ถ้ารองผู้อาวุโสรู้เข้า ต้องพาเธอกลับตระกูลไป๋เพื่อทุ่มเทฝึกฝนแน่”
“จะปล่อยให้เธอผงาดขึ้นมาไม่ได้เด็ดขาด!”
น้ำเสียงของไป๋หมิงหยางเต็มไปด้วยความร้อนใจที่ปิดไม่มิด
ตอนที่ไป๋อวี่เหยาตกต่ำ พวกเขาสายหนึ่งรังแกเธอไปไม่น้อย
พูดได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างของสายตระกูลไป๋อวี่เหยาล้วนถูกพวกเขาชิงไปหมด
ด้วยพรสวรรค์และพลังต่อสู้ที่ไป๋อวี่เหยาแสดงออกมาในตอนนี้
หากปล่อยให้เธอเติบโตขึ้นได้จริง ย่อมกลายเป็นฝันร้ายของพวกเขาอย่างแน่นอน