เฉิงสือพูดประโยคนั้นอย่างมั่นใจ แต่ในใจแท้ ๆ แล้วไม่มีแม้แต่นิดเดียวของความมั่นใจนั้น
คนตาบอดไม่ได้ตายเพราะเขาฆ่า แต่ท้ายที่สุดก็ตายเพราะเขา ไม่ว่าจะนับจากฐานะเป็นเพื่อนของแมวใหญ่ หรือนับจากมุมของผู้ส่งผ่านไฟ เรื่องชุบชีวิตคนนั้นกลับคืนมา เขาก็ผลักความรับผิดชอบนี้ทิ้งได้ยาก
ด้านหนึ่งนี่คือหลักการอยู่ร่วมกันที่หลาเจียสอนไว้ อีกด้านหนึ่ง เขาก็ต้องระวังความคิดในใจของอันหมิงอวี๋อยู่เงียบ ๆ เขาทำให้เรื่องนี้กลายเป็นหนี้ที่เขาต้องติดค้างไว้ในหมู่ผู้ส่งผ่านไฟไม่ได้
ผู้ถูกเลือกที่เฉียบแหลมคนหนึ่ง ผู้เล่นระดับสูงที่มักใช้ช่องว่างข้อมูลแห่งอนาคตมาคาดเดาโลก ไม่มีทางไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา แล้วหุนหันพลี้โง่เขลาไปเซ่นไหว้ดู [พระองค์นั้น] ที่แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้จัก
แม้จะไม่รอบคอบแค่ไหน อย่างน้อยก็ต้องรู้ก่อนว่า [พระองค์นั้น] เป็น "สิ่ง" แบบไหน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะลงมือหรือไม่สิมะ?
ดังนั้นเฉิงสือจึงยังค้างคาใจ เขารู้สึกว่าตัวเองต้องคงความระมัดระวังต่อไปในความผิดพลาดที่พรวดพร่างมาแบบนี้
แต่ว่ากลับกัน ถ้าคนตาบอดไม่รู้จัก [พระองค์นั้น] เลยแม้แต่น้อย แล้วยังกล้าเสี่ยงตายเซ่นไหว้แบบนั้น มันจะหมายความว่านี่คืออุบัติเหตุบริสุทธิ์จริง ๆ หรือเปล่า?
คิดไม่ออก......
แววสับสนฉายผ่านดวงตา เฉิงสือเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าซับซ้อน มองไปยังฉินซิน แล้วถามอย่างจริงจัง
"ผมเชื่อนายได้ไหม"
ความจริงใจที่พรวดพร่างมาแบบนี้ทำให้ฉินซินอึ้งไปชั่วขณะ
พูดตามตรง จากสถานการณ์ตรงหน้า ประโยคนี้ถ้าเป็นเขาที่ถามเฉิงสือจะสมเหตุสมผลกว่า ในเมื่อเป็นเขาที่เห็นด้วยตาตัวเองว่าเพื่อนร่วมทีมตายต่อหน้าเฉิงสือ แต่ตอนนี้กลับโดนอีกฝ่ายถามขึ้นมาก่อน