ลั่วย่าเท่ตระหนักได้ถึงการมาถึงของลาคุยส์ จึงตะโกนลั่นให้ช่วยเหลือ
กระทั่งถูกขังลงในคุกเหล็กหอคำรามและตกไปถึงจุดนี้ ลาคุยส์ก็ไม่เคยลืมถ้อยคำที่ลั่วย่าเท่พูดในวันนั้น เขากล่าวว่า
"[ระเบียบ]ทอดทิ้งตัวตนของนางเอง ละทิ้งความเป็นระเบียบ นางไม่สมควรจะนั่งบนบัลลังก์ตุลาการสูงสุดอีกต่อไปแล้ว ลาคุยส์ ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันโค่นนางลงเดี๋ยวนี้!
ตราบใดที่ฉันได้ขึ้นครองบัลลังก์เทพองค์นั้น ฉันสาบานว่า บนแผ่นดินแห่งศาลพิพากษาใหญ่ เพลงสวดแห่งระเบียบจะดังก้องชั่วนิรันดร์!
ฉัน... จะเป็น[ระเบียบ]องค์ใหม่!"
บ้าคลั่ง ลั่วย่าเท่บ้าคลั่งแล้ว
นั่นคือความคิดแรกของมหาตุลาการธรรม เขาไม่กล้าจินตนาการว่าผู้ทรงอำนาจสูงสุดของประเทศชาติกำลังหมิ่นประมาทองค์ผู้อุปถัมภ์ของทั้งประเทศ ณ สถานที่ที่เคร่งรักษาระเบียบและศรัทธาที่สุดของแผ่นดินนี้!
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังคิดยึดอำนาจชิงบัลลังก์ซะอีก!
สำหรับสาวกผู้เคร่งรักษา[ระเบียบ]แล้ว เรื่องนี้แทบจะยอมรับไม่ได้เลย
ดังนั้นเขาจึงลงมือ ลงมืออย่างเด็ดขาดต่อตุลาการสูงสุดผู้นี้
ภายใต้พลังเสริมอันเข้มข้นของ[ระเบียบ] เขาแทบใช้เพียงหนึ่งเทคนิคก็ปราบลั่วย่าเท่ได้ แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ ลวดมัดที่มีไว้สำหรับพันธนาการศัตรูนั้น กลับรัดคอฝ่ายตรงหน้าจนขาดใจต่อหน้าต่อตาเขา
มหาตุลาการธรรม ภายใต้สักขีพยานของ[กฎเหล็กแห่งระเบียบ] ได้ฆ่าตุลาการสูงสุดหนึ่งคนโดยไม่ผ่านการพิจารณาคดี!
แรงสั่นสะเทือนจากการลงมือครั้งนี้ใหญ่โตเกินไป ไม่ช้าก็รบกวนผู้ทรงอำนาจทุกคนในคาร์เตอติง สี่คนที่เหลือจากหกจอมสูงสุดปรากฏกายในพริบตา จากนั้นก็ได้เห็น[กฎเหล็กแห่งระเบียบ]ที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ มหาตุลาการธรรมที่สีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัว และตุลาการสูงสุดที่ใบหน้าเขียวคล้ำทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยรัดแดงช้ำ